Banner

Paramore

Brand New Eyes

John Cossement - 23 oktober 2009

"Rock And Roll Ain’t Noise Pollution" kwam, op mijlpaal Back In Black, uit de koker van AC/DC. De plastieken poppunk van de Amerikaanse band Paramore weet echter met verve deze stelling te ontkrachten. Het relaas van een moegetergd recensent.

De formatie Paramore werd in 2004 uit de bodem van Tennessee gestampt, haalde de muzikale mosterd bij Jimmy Eat World, Blink 182 en No Doubt en heeft van haar vorige album Riot! wereldwijd twee miljoen stuks verkocht wat de groep een nominatie als "Best New Artist" op de Grammy Awards opleverde. Het succes van de MTV-lievelingen kent zijn weerga niet en ze treden in december in Wembley op.

Tijdens de opnames van Brand New Eyes onder de hoede van Rob Cavallo, de huisproducer van Green Day, kwamen interne spanningen opborrelen en dacht de band zelfs aan splitten: de teksten en muziek voor het album deden hen naar eigen zeggen weer aan hetzelfde zeel trekken en de titel van het album geeft aan dat ze het leven as such vanuit een nieuw perspectief wilden zien. De verbittering lijkt echter verre van weggeëbd: tekstflarden als "I feel no sympathy / you live inside a cave / You barely get by / The rest of us are trying" ("Feeling Sorry") wijzen op de voorbije strubbelingen.

De muziek zelf dan. Heel even wordt de luisteraar op het verkeerde been gezet: het gitaargeweld in de eerste 5 seconden van opener "Careful" neigt naar een overdonderende Foo Fighters-eruptie en we maakten ons klaar voor een avontuurlijke rollercoaster doorheen rock ’n’ roll-land maar algauw stak een slopend gevoel van verveling de kop op. Na het tweede nummer konden we een ontstoken steenpuist op onze dij niet langer ongemoeid laten. We hebben achtereenvolgens onze neusharen verwijderd, een hardnekkig eeltlaagje op de dikke teen weggeschraapt en onze navel met een wattenstaafje schoongemaakt, om daarna het plaatje kolèrig uit de cd-lader te flikkeren.

W817, dachten we, dit is een zieke grap van de goddeau-redactie om het doorzettingsvermogen en loyaliteit van yours truly te testen, en dus besloten we het debacle filosofisch op te vatten. De uitspraak van Nietzsche "Dat wat me niet doodt, maakt me sterker" indachtig, kweten we ons onversaagd aan onze taak.

De wijze woorden "Stilte is een vriend die je nooit verraadt" van de oosterse wijsgeer Confucius hielpen om de meeste songs te counteren. "Ignorance" en "Playing God’ zijn niet meer dan woest en stuurloos gitaargeweld met een frontvrouw die vervalt in weinig subtiel, huilerig geschreeuw, maar door een stuitend gebrek aan inventiviteit en variatie is elk up-tempo nummer in hetzelfde bedje ziek. Het is geen sinecure om het werk van Paramore te bespreken: elk nummer kan na het eerste refrein zonder gewetensbezwaren geskipt worden: u heeft tegen die tijd alles gehoord wat u dacht te moeten horen. Paramore heeft enkel glansloze popdeuntjes, onderling even inwisselbaar als Nicole en Hugo, in de aanbieding. De übercleane Paramore-poppunk ruikt sterk naar nivellerende spruitjeslucht.

Voorspelbaar plaatje? Yep, boenk in het midden van de schijf de obligate mierzoete karamellenverzenballade "The Only Exception". "Alles wat te idioot is om uitgesproken te worden, wordt gezongen.", orakelde ooit de verlichtingsdenker Voltaire". Soms werd het zelfs ons te machtig:"Looking Up" en bonustrack"Decode"(te vinden op de Twilight-soundtrack) worden aan futloze riffs opgehangen en"All I Wanted"komt uit de hard/zacht-stal van Live. "Als het voornaamste en meest directe doel van ons leven niet lijden is, dan is ons bestaan het meest zinloze ter wereld.", wist zwartkijker Schopenhauer al.

De achteloze luisteraar krijgt een bak gezwollen emopop vol aanstellerige teksten ("I’m in the business of misery") over het hoofd gekieperd. Uw nichtje van veertien — slaapkamer met pluchen knuffeldieren, rondslingerende Joepie’s en een Robert Pattinson-poster — zal dit ongetwijfeld fantastisch vinden.

Een lichtpuntje? De 21-jarige rosse zangeres Hayley Williams is pure eye candy (altijd al een zwak gehad voor Rooie Zita uit de Baekelandt-strips) maar eenieder die bij tijd en wijle een stevige wank op prijs stelt, kan beamen dat niet elk mens er doof van wordt: uw getormenteerde dienaar hoorde een krampachtig hip, steriel, ongemeend en zielloos plaatje, gladder dan een met vaseline ingesmeerde paling. Het journaille van het Britse NME heeft blijkbaar wel last van collectieve doofheid: twee jaar geleden beschouwde ze Paramore als een van de tien bands to watch out for.

Tennessee ligt in de Amerikaanse Bible Belt: de luitjes van Paramore, allen twintigers, zijn nogal intens into the Lord en danken in het CD-boekje gretig "Saviour Jesus" en "Our Heavenly Father". Een toornige doch rechtvaardige God had op oudtestamentische wijze dit werkje met een bliksemschicht verpulverd. Ons exemplaar van Brand New Eyes doet u, liggend naast de nieuwe van Anouk en Tokio Hotel, de groeten vanuit de compostbak.

E-mailadres Afdrukken