Banner

Reigning Sound

Love And Curses

Jurgen Dignef - 05 oktober 2009

Van sommige groepen krijg je de indruk dat ze er voor altijd zijn en dat ze er waarschijnlijk nooit meer mee zullen ophouden. Reigning Sound is zo’n band. Het is het combo waarmee Greg Cartwright na zijn wilde jaren in Oblivians en na zijn zoektocht naar mildere rock met Compulsive Gamblers eindelijk tot rust kwam. Dat hij met Love And Curses anno 2009 haast pensioengerechtigd lijkt, kan het plezier van een nieuwe plaat niet drukken.

Wie Greg Cartwrights bands even op een rijtje zet, kan er niet naast kijken: ten tijde van Oblivians was het met het vuile geluid, de rauwe zang en de jeugdige teksten nog echt de bedoeling om te rocken, maar daar kwam met Compulsive Gamblers reeds matiging in, met mildere teksten waarmee Cartwright op het kalmere Reigning Sound-tijdperk anticipeerde. Het zat Cartwright met andere woorden al helemaal in de genen om met een groep als Reigning Sound te eindigen en het mag bijgevolg niet verwonderen dat hij vandaag zo natuurlijk klinkt en op een rustigere manier zo goed in zijn vel zit.

Voor wie Reigning Sounds nieuwe plaat vanuit een dergelijk standpunt bekijkt, is Love And Curses meer nog dan Reigning Sounds rockende platen Time Bomb High School en Too Much Guitar een hoogtepunt, want het is een plaat die men als rijpe vrucht van een interessante evolutie kan bekijken, namelijk het natuurlijke ouderdomsproces. De groepsfoto op de achterflap van Love And Curses liegt er niet om: u ziet een grijze Cartwright met naast hem zijn afgeleefde groepsmaten.

Het openingsnummer "Brake It" is helemaal wat wij van Reigning Sound gewoon zijn en tegelijkertijd toch meer, want waar Cartwright op zijn vorige platen nog de pijn van gebroken relaties bezong, hoor je hem nu smeken om zijn hart nog eens te breken als bewijs dat hij er nog een heeft. Daarmee gaat het nummer ten opzichte van Reigning Sounds vorige platen weer net een stapje verder in het destructieve verhaal der liefde, en dat is uiteindelijk alles waar je als fan op zit te wachten. Een gelijkaardige bedenking kan je maken bij een subtiel wraaknummer als "Love Won’t Leave You A Song".

Reigning Sound gaat niet overal zo ver, maar dat stoort niet: verandering is niet altijd gelijk aan verbetering. Dat beseft Reigning Sound gelukkig goed en net daarom is het leuk om de groep in een nummer als "Call Me" nog eens naar de rockende stijl van Too Much Guitar te horen teruggrijpen. Dat neemt echter niet weg dat het even interessant is om Reigning Sound nieuwe richtingen te horen aftasten. Dat doet de groep niet alleen tekstueel, maar hier en daar eveneens muzikaal. Bijvoorbeeld met het inruilen van de gitaren voor een accordeon in het op de bankcrisis inpikkende "Banker And A Liar". Dat Reigning Sound er even natuurlijk mee klinkt, verbaast na het even rustige Home For Orphans nog nauwelijks.

Dat Love And Curses geen herhalingsoefening van Home For Orphans is, moet vooral blijken uit het feit dat het plaatje veertien eigen nummers bevat. Ten tijde van Home For Orphans was Reigning Sound minder overtuigd van zijn nieuwe aanpak, wat onder meer tot uiting kwam in het gebruik van een cover en een paar hergebruikte nummers, om toch maar aan tien tracks te geraken. Met Love And Curses is dat tijdperk van twijfel en ingehouden enthousiasme echter voorbij, en daar zijn we niet bepaald rouwig om.

E-mailadres Afdrukken