Banner

U2

No Line On The Horizon

Matthieu Van Steenkiste - 02 maart 2009

Hadden we U2 nog nodig? Te oordelen aan ons enthousiasme toen de dvd Live From Sidney uitkwam: ja. Maar aan het aantal keren dat we de laatste vijf jaar nog Pop, All That You Can’t Leave Behind of How To Dismantle An Atomic Bomb draaiden: niet. Als dat al eens gebeurde was het uit een soort van professionele nieuwsgierigheid: "vinden we er nu echt nog altijd niets aan?" (antwoord: "nee. Nog steeds middelmatige rotplaten.")

Waar we steevast wél nood aan hebben: goéie U2 platen. Van het soort dat de tijdsgeest in één muzikaal klankbeeld weet te vatten, dat teksten heeft die in al hun vaagheid volledig universeel blijken en ergens diep in het hart doel treffen. Van een band die dat al eerder heeft gedaan, verwachten we elke keer The Joshua Tree of Achtung Baby. En laat het nu een U2 Grand Cru van die laatste soort zijn, die de band ons met No Line On The Horizon beloofde.

Exact twee weken heeft de anticipatie ons parten gespeeld. Tussen het lezen van het grote comeback interview in Q en de officiële release van single "Get On Your Boots", namelijk. Toen wisten we: twijfelgeval. Even dachten we dat het nu echt definitief game over was voor U2. Als iets dat nóg slechter is dan "Vertigo" de voorbode moest zijn van deze nieuwe plaat, dan was alle hoop verloren. Maar na de -tigste keer waren we plots heel wat meer mee. Neen, het is nog altijd geen "Where The Streets Have No Name" of "Mysterious Ways", maar het is een stuk beter dan de meeste recente singles van de groep. En met zijn Led Zeppelin-achtige riff probéért de band tenminste iets nieuws te doen.

No Line On The Horizon is tot onze grote opluchting dus niet van hetzelfde treurige niveau als How To Dismantle An Atomic Bomb, maar het is ook niet die beloofde nieuwe mijlpaal waarop de groep — dixit U2-producer-ad-vitam Brian Eno — "de grenzen van het geluid zal verleggen zoals op Achtung Baby. Wel werd het een plaat waarop U2 nog steeds vooral zichzelf herhaalt, maar waarin opnieuw schoorvoetend op zoek wordt gegaan naar een manier om eindelijk nog eens buiten die lijntjes te kleuren. Er wordt dan ook heel wat gespeeld met texturen en geluidjes op de achtergrond, maar daarboven blijven we het klassieke en veilige U2-geluid van de laatste jaren horen, het gescandeerde "Restart! Reboot yourself!" van het puike "Unknown Caller" ten spijt. Zo is het lichte triphopgevoel waarmee "Fez - Being Born" aanvat, iets dat de groep op het niet al te fameuze Pop al eerder deed, daarna wordt het nummer een heruitgave van het atmosferische The Unforgettable Fire. Neen, dit is niet wat ons werd beloofd in alle peptalk vooraf: het is net iets te weinig om van vernieuwing te kunnen spreken. Maar passons.

Soms lukt het immers wel nog eens. "Unknown Caller" is bijvoorbeeld nog eens zo’n typische knaller die smeekt om openluchtconcerten en massaal meebrullen. De omfloerste trompetjes die het brugje optillen maken er zelfs even iets bijzonders van. Ook het nochtans ronduit idioot getitelde "I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight" mag er zijn: Edge perst er weer zo’n kristallen riff uit, Bono zingt zijn longen uit zijn lijf en het "Baby! Baby! Baby!" zal live straks ongetwijfeld ook een paar nekhaartjes eventjes rechttrekken. En we moeten zeker ook de ijzersterke titelsong vermelden: een bom energie zoals de groep ze al lang niet meer geschreven kreeg en één van de beste binnenkomers sinds "Zoo Station".

Maar U2 is te oud om de wereld plots radicaal anders te gaan bekijken en dus wordt er in oude gewoontes vervallen. "Moment Of Surrender" is het klassieke U2-gaat-naar-de-gospelkerk-moment, "Magnificent" van het soort middelmatigheid waar de groep sinds All That You Can’t Leave Behind een patent op heeft. Het soort dingen dat we net iets te vaak van de groep te horen hebben gekregen, quoi, en "White As Snow" is zelfs hartverscheurend banaal. U2 zit in die pijnlijke situatie waarin zoveel bands met een lange staat van dienst zitten: het essentiële is gezegd, en daar kan eigenlijk weinig aan toegevoegd worden. U2-fans zullen blij zijn met dit album, maar dat waren ze ook met het rotslechte How To Dismantle An Atomic Bomb.

Zelfs met een paar goeie nieuwe songs, heeft U2 echter hoe langer hoe minder te zeggen over de huidige staat van de wereld. Had Bono nog maar iets relevants te melden; een "I’m ready for the laughing gas" voor deze tijden. Dan kon U2’s ondertussen wat al te overbekende palet nog steek houden en rillingen over de rug zenden. Op No Line On The Horizon moeten we het helaas stellen met middelbare schoolpoëzie als "I know a girl who’s like a sea/I watch her changing every day for me".

Voor het eerst heeft Bono naar eigen zeggen het ik-perspectief verlaten om te schrijven vanuit zelfbedachte personages: een junkie (in "Moment Of Surrender"), een verkeersagent en een oorlogscorrespondent (In "Cedars Of Lebanon"). Het maakt niet uit. In het geval van die laatste komt hij niet verder dan " Squeezing complicated lives into a simple headline"; nu niet meteen het grootste inzicht als het gaat om het leven van een journalist.

En misschien is dat dus wel de zwakte van U2-anno-2009: ondanks de bij momenten nog behoorlijk aanstekelijke songs en de soms heerlijk stevige gitaren van The Edge, gaapt daarachter de grote leegte. "I don’t want to talk about wars between nations", kreunt Bono in "Get On Your Boots", maar hij biedt geen evenwaardig alternatief. In tijden waarin Obama bewijst dat je mensen opnieuw kunt verenigen rond een groots en verheffend idee, lijkt Bono schrik te hebben voor de grote thema’s; het enige waar hij ooit zinnig over heeft geschreven. Alsof hij zich de kritiek op al zijn messianistiek met jaren vertraging dan toch heeft aangetrokken.

Waarmee we zo ongeveer opnieuw aan het begin zijn: twijfelgeval. Er zijn momenten waarop No Line On The Horizon best opwindend klinkt en muzikaal zijn dit van hun beste ideeën in tien jaar. Toch missen we dat ene verhaal dat het ook allemaal zin geeft en er niet gewoon nog maar eens een zoveelste U2-album van maakt. Goed, het is U2’s beste album van het laatste decennium, maar dat waren wel hun slechtste tien jaar. Meer dan een milde terugkeer is dit dan ook niet, het oude vormpeil is nog veraf.

E-mailadres Afdrukken
 
U2

Uit ons archief
Banner

TEST