Banner

Guns N Roses

Chinese Democracy

Philippe Nuyts - 01 december 2008

Geachte heer Rose
Beste Axl

Veertien jaar heeft het dus geduurd. Zeventien jaar als we The Spaghetti Incident? niet meetellen. Een mens kan hard veranderen in die tijd. Om over een band nog maar te zwijgen. Een voorbeeldje: op zeventien jaar tijd evolueerde U2 van debuut Boy (1980) via Achtung baby (1991) naar Pop (1997). Op veertien jaar tijd heeft Radiohead bijvoorbeeld best wel wat doorgemaakt: luistert u ook nog eens naar Pablo Honey (1993) en In Rainbows (2007). We willen hiermee niks zeggen, maar toch.

Wie zou er vorige week bij de release eigenlijk naar de platenwinkel gehold zijn? Wie opgegroeid is met uw platen staat nu niet meer aan de deur van de platenwinkel te wachten, maar staat aan de schoolpoort om zijn kinderen af te halen. De jeugd van vandaag koopt (excuseer: downloadt) plaatjes van artiestjes die zelf amper zeventien jaar oud zijn, amper zeventien weken meegaan en meer tijd in de make-up doorbrengen dan in de studio. Misschien bent u voor die eersten nog een jeugdliefde. Maar ook dat heeft veel van zijn spanning verloren: jeugdliefdes worden opgesnord via Facebook zodat men al een glimp kan opvangen van hoe hij of zij er tegenwoordig uitziet, wat hij of zij doet. Dat maakt de verrassing, laat staan de charmes, als u hem of haar per toeval nog eens tegenkomt al een pak kleiner. Zo is het ook met uw gelekte plaat gegaan.

Al heeft u een derde van uw leeftijd aan deze plaat gewerkt, uw stem lijkt nog in 1994 te zijn opgenomen. Alleen lijkt u wel, verrassend genoeg na die calvarietocht, bedaard. Op de eerste UYI kregen we na twee minuten al een gekrijst Fuck You in de oren geblazen en titels als "Back Off Bitch" waren niet van de lucht: ze hadden op deze plaat allemaal gericht kunnen zijn aan Buckethead en al uw andere Judassen, maar wat krijgen we? Een giftig, maar vooral pathetisch "Sorry" dat de geadresseerden schouderophalend zullen onthalen. Of bent u diep in uw eer en ziel geraakt door proza als "it’s harder to live with the truth about you, than to live with the lies about me"? Ach, het siert u wel. Deze plaat klínkt vooral, verrassend genoeg, meer als vooruit dan als achteruit kijken.

Is dit uw popplaat? Geen gitaren die vlammende bandensporen nalaten als de DeLorean in Back To The Future, geen snuifjes blues meer. Wel vleugjes r&b zowaar, veel strijkers, nummers die draaien rond melodieën met zanglijnen die alle aandacht opeisen en waarin u naar hartelust de gepatenteerde drama queen kunt uithangen. U maakt duidelijk dat u mee bent met wat de laatste veertien jaar muzikaal ’in’ is geweest. Alleen komt het nu over als een renner die pas de col oprijdt als het peloton al lang voorbij is en zelfs de toeschouwers langs de weg, struikelend over de lege drinkbussen, stilaan naar hun auto gaan. En dit terwijl u vroeger toch gezwind mee de berg op reed.

Natuurlijk missen we de vaart van de vorige platen, en de epiek van een "Estranged" komt nooit meer terug. Maar u probeert ze tenminste niet zomaar te herhalen. Ook dat pleit voor u. Vandaar dat we woorden als "krampachtig" die we al in potlood over deze plaat hadden geschreven, hebben uitgegomd. Ze klinkt goed. Gezwollen, bombastisch, natuurlijk. Maar wat kun je anders verwachten van iemand die "Live And Let Die" covert? Natuurlijk mogen we dit niet vergelijken met andere bands die op zeventien jaar wel wat anders in de studio hebben uitgevreten. De plaat gaat er over, duurt te lang, maar elk van de twee UYI albums bezorgt de trommelvliezen na drie kwart ook wel de verstikkingsdood. Dit is bovenal een ongelooflijk persoonlijke plaat: we voelen ons zowaar voyeurs. Geen wonder dat u zolang twijfelde om dit dagboek te publiceren.

Als ik naar "Better" (een knappe song!) luister, moet ik toch aan The Smashing Pumpkins van uw soulmate Billy Corgan denken. Niet alleen door een van de gitaren even halfweg, die al op het jammerlijke Machina stond, maar ook: stel nu dat Chinese Democracy ook eind jaren negentig was uitgekomen. Wedden dat ze dan ook voor u het duwtje in de afgrond was geweest, zoals Adore destijds? De plaat zou lauw onthaald geweest zijn, een opvolger had het kalf helemaal kopje onder geduwd en de naam Guns N’ Roses zou vandaag enkel nog gezelschap gehouden worden door werkwoorden in de voltooid verleden tijd.

Ach, dit is niet de draak die iedereen graag had gehad en het is bijlange na niet het meesterwerk dat niemand meer had verwacht. De mythe zal snel luwen, zoals het Europese gejuich bij elke verkiezing van een Amerikaanse president; maar de kans bestaat dat de plaat zijn mythe zal overleven. Het is een plaat die volgend jaar hier ten huize nog gespeeld zal worden. Over zeventien jaar, dat is iets anders. Maar eerlijk: Use Your Illusion en Appetite For Destruction waren de laatste jaren in de cd-kast hier ook als jongetjes die tijdens de turnles nooit gekozen worden om mee te spelen. Nu terug wel, alleen daarvoor al is deze plaat een goede zaak. Ook voor het feit dat de volgende bevalling heus niet meer zo pijnlijk moet en zal zijn. Alleen die beloofde drieling tegen 2012 moet nu ook weer niet. Niet overdrijven. Maar ja, u bent wie u bent.

Met vriendelijke groeten

E-mailadres Afdrukken