Banner

Eagles Of Death Metal

Heart On

Joris Vanden Broeck - 21 november 2008

The Devil strikes again. Na enkele ijzersterke concerten op Pukkelpop en in de AB de voorbije jaren, lost de band rond Jesse Hughes een nieuw schot op doel met Heart On. Met een flinke portie dick shaking rock-’n-roll geeft die plaat waar het Eaglespubliek om smeekt.

Als één band een interessant parcours heeft afgelegd, dan wel Eagles Of Death Metal. Toen jaren geleden, op Desert Sessions 3 & 4, voor het eerst sprake was van Eagles Of Death Metal, had niemand kunnen vermoeden dat ooit een echte band vorm zou krijgen rond de door drugs gedreven jamsessie. Wanneer het uiteindelijk echt zover was en Peace Love Death Metal verscheen, kon gerust van een koude douche gesproken worden.

Death By Sexy zette twee jaar geleden echter de puntjes op de i: Eagles Of Death Metal is géén grap. Hoewel frontman Jesse "The Devil" Hughes — bovendien zelfs zonder dat daar vragen bij gesteld worden — op het podium uitpakt met huizenhoge rock-’n-roll-clichés, blijkt er heel wat talent schuil te gaan achter ’s mans snor en zonnebril. Het in de lijn van het podiumgedrag getitelde Heart On is immers een tweede beresterke plaat van dit woestijngezelschap.

Veel nieuws is er op deze plaat niet onder de zon, maar daar is voorlopig nog geen nood aan. Het trucje van de Eagles is misschien simpel, het is ook verdomd efficiënt.Want wat deze band zo goed maakt, is het uit duizenden herkenbare, ruizige gitaargeluid van Hughes. Het zijn doodsimpele licks en riffs die de man uit zijn gitaar perst, maar ze klinken zo solide dat een wulpse heupbeweging ongemerkt aan je ontsnapt. Luister naar de eerste drie seconden van "How Can Man With So Many Friends Feel So Alone" en vraag je af waarom je er zelf niet op gekomen bent.

En zeggen dat "How Can A Man..." dan nog een van de mindere songs op Heart On is. Schreven we bij het verschijnen van Death By Sexy nog dat het niveau van Beggar’s Banquet niet gehaald werd, dan is het met het titelnummer wél prijs. Of toch bijna. De intro en de climax roepen moeiteloos het beeld van Keith Richards op die, een duivelse grijns op de lippen, wijdbeens en met één beweging van zijn rechterarm tienduizenden een adrenalineshot bezorgt.

Niet kwaad voor een bandje waar we eerst heel wantrouwig tegenover stonden. Er is nog meer dat doet vermoeden dat Eagles Of Death Metal nog een tijdje zal blijven boeien. In "Now I’m A Fool" wordt de rock-’n-roll-waanzin even gelaten voor wat hij is. De Eagles nemen gas terug en maken tijd voor een introspectief moment dat, hoewel het even wennen is, een oprechtheid uitstraalt die vaak zoek is bij de sentimenteelste aller songschrijvers.

In eerste single "Wannabe In LA" kan bovendien een afrekening gezien worden met het plastic muziekwereldje. Mocht Hughes het niet helemaal zo bedoeld hebben, hij heeft toch maar mooi een stevige boogie opgenomen met een baslijn om bij te duizelen. Het meest tot de verbeelding sprekende nummer van Heart On moet echter "Cheap Thrills" zijn, dat klinkt als een soort intentieverklaring waar geen nadere verklaring voor gegeven dient te worden.

Buddy Holly mag onderhand al zeer lang wijlen zijn, The Devil is alive and kicking. Dat is niet exact hetzelfde, maar een betere troost valt niet te bedenken. Opendraaien dat volume en laat aanrukken die Heart On!

E-mailadres Afdrukken
 
Eagles Of Death Metal

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST