Banner

Triggerfinger

Triggerfinger

Jan Bleyen - 02 februari 2004

We hebben er, bij Odin, lang op moeten wachten, maar het plekje dat we voor Belgische rockmonsters Triggerfinger in ons cd-rek gereserveerd hadden, kan eindelijk in gebruik genomen worden. Rock around the clock in deze winterdagen!

Op de cd-presentatie van Triggerfingers eerste album in de AB vorige woensdag was veel schoon volk uit de Belgische muziekbizz aanwezig. Dat is niet zo verwonderlijk. Charismatische frontman Ruben Block, baskanon Monsieur Paul, en drumbeest Mario Goossens bogen immers al verschillende jaren op een helse livereputatie waardoor hun fanbase uit allerlei pluimage bestaat. Ondanks het veel te harde en onzuivere geluid in de AB —we zijn anders toch wat gewend — deden de mannen hun naam voor de zoveelste keer alle eer aan: het was weer feest op het podium.

Triggerfinger heeft nochtans geen overdreven hoge volumes nodig om te rocken als de beesten, en dat bewijzen ze met hun langverwachte debuut nu eindelijk ook in een studio-omgeving. Het mag een rockcliché van jewelste zijn, maar de overweldigende live-ervaring van een Triggerfinger-concert is niet op band vast te leggen. Met de cd-versie kom je evenwel een aardig klein uurtje verder in de dagen dat een forse lap rock op uw bord welgekomen is.

Met "Inner Peace" vliegt Triggerfinger er in ware vliegtuigstijl in: rustig opstijgen om vervolgens in de lucht de verrukkelijkste capriolen uit te halen. Er bestaat al vlug geen twijfel meer over: dit is (roots)rock pur sang, en van een goed jaar. Verwacht dan ook geen bijzondere originaliteitjes: van een vliegtuig maak je geen duikboot. Nee, gewoon rocksolid rock, aardige zang, strak gitaarwerk, een bas van beton, en functioneel maar fris drumgeweld.

Nummer twee "Lil’ Teaser" gaat op hetzelfde elan voort, met een aardig refrein en ’running bass’ in de verzen. Een eerste hoogtepunt vinden we in de cover van "Commotion" (Creedence Clearwater Revival): het nummer begint op z’n White Stripes met een pompompom drum en averechts gitaarriedeltje maar groeit al snel uit tot een beestje dat de allures van zowel de stevigere nummers van de Pixies als van AC/DC vertoont. Opvolger "Drivin’" behoort tot de categorie van de betere ’on the road’-nummers.

En dan ben je al halverwege een album dat zich in toenemende mate in je hoofd nestelt met een gezelligheid die een mens fluitend over straat stuurt. "Back on Track" doet wat rustiger aan, maar met "On My Knees" gaat het tempo weer omhoog. "Hunt You Down" heeft wat weg van Chris Isaak op speed en is de ideale voorbereiding op het absoluut knallende afsluitende trio.

Dat trio gaat van start met "Faders Up", met prettig gebruik van overstuur op de vocals en bas- en gitaarlijnen die in hun logheid enorm veel kracht uitstralen. "Camaro" (samen met "Inner Peace" al een vooruitgeschoven single geweest) is één van de oudste nummers van Triggerfinger, en wellicht ook één van hun beste. Het nummer gaat niet alleen over een Camaro, maar heeft er ook de eigenschappen van: een eerder braaf uitzicht, maar een waar beest onder de motorkap. Afsluiter is "Au Suivant" (afgelopen zomer opgenomen voor het Jim TV-programma ’Puur Brel’), een cover waar Triggerfinger al veel lof mee geoogst heeft. Volledig terecht, trouwens.

Dat je met het debuut van Triggerfinger een Vlaamse/Belgische versie van de Queens of the Stone Age in huis haalt, is wat overdreven. Daarvoor moet je Triggerfinger immers live meemaken. Maar omdat zoiets ook niet voor elke dag is, raden we je de cd ten sterkste aan. De rockgoden zullen je je verdere leven goedgezind zijn.

E-mailadres Afdrukken
 
Triggerfinger

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST