Banner

Wire

Read & Burn 03

Joey Bougard - 10 december 2007

Als art-punkboegbeelden Wire van zich laten horen, luistert de muziekkenner aandachtig. Die kenner zal met Read & Burn 03 misschien niet weggeblazen worden, en toch zal hij bevestiging vinden van het feit dat deze veteranen hun laatste zegje nog altijd niet gedaan hebben.

Het belang van Wire is niet te onderschatten, ook al vertaalde zich dat nooit in representatieve verkoopcijfers. De vier kunststudenten speelden immers met de regels van het spelletje en benaderden het gegeven muziek op absurdistische wijze. Het resultaat stond verzameld op de minimalistische debuutplaat Pink Flag uit 1977, waarop extreem korte gitaaruitbarstingen werden afgewisseld met geladen klanktapijten en andere experimenten. Heiligschennis in de verstarde en reeds doodbloedende Britse punkscene, en een schop tegen de schenen die net zo hard aankwam als de trap die de Sex Pistols een jaar daarvoor aan de goegemeente hadden uitgedeeld. Wire gooide de traditionele punk overhoop en liet speling voor absurde dynamiek, atmosfeer en dadaïstische slogans. De drie akkoorden waren nog wel aanwezig, maar werden heel anders aangewend.

Wire zou echter Wire niet zijn als de groep het een jaar later niet over een andere boeg zou gooien. Met Chairs Missing, en vooral met opvolger 154, werd de kaart van de synthesizer getrokken, wat leidde tot een statischer geluid, zonder aan hoekigheid in te boeten. Samen met het debuut mogen deze twee platen als het ultieme statement van de groep beschouwd worden; de trilogie zorgde ervoor dat Wire de spirituele vaders van de art-punk werden. Na die reeks werd de groep echter vier jaar in de ijskast gestopt, om zich na die bezinningsperiode op elektronica te storten. Manscape uit 1990 was een volbloed technoplaat met beats, synths en drones, maar vooral een ongeïnspireerde brok muziek die voor velen een schandvlek op het oeuvre leek. En toen werd het stil.

In 2003 stond de groep er echter tot ieders verbazing weer met een nieuwe plaat. Send, in feite een verzameling van de eerste twee Read & Burn-e.p.’s en nog wat resterend materiaal, was een venijnige en haast cerebrale brok opwindende muziek, en eigenlijk de echte opvolger van 154. Maar in plaats van zich aan een nieuwe lading platen te bezondigen, verdween de band weer in een oogwenk. Het nieuws dat Wire een nieuwe boreling aan de Read & Burn-reeks zou toevoegen, één die trouwens radicaal zou breken met al het voorgaande, kwam dan ook als een complete verrassing. En ze hebben hun belofte waargemaakt, al verbeeldde de gemiddelde fan zich bij die uitspraak wel iets compleet anders dan de vier nummers die gepresenteerd worden op Read & Burn 03.

De e.p. toont immers een Wire dat een nieuwe, meer traditionele richting inslaat waarbij vooral de structuur van de nummer wel heel erg conservatief klinkt. Het dynamische aspect is, zoals op Manscape, in geen velden te bespeuren. Maar laat dat vooral geen reden zijn om deze nummers af te doen als magere beestjes. Wat het viertal immers verliest aan creativiteit wordt ruimschoots gecompenseerd door aanstekelijkheid en atmosfeer. En nog altijd worden de regels van het spel niet gerespecteerd: opener "23 Years Late" wordt bijvoorbeeld tien minuten lang aangehouden. Het nummer zelf is een langgerekt synthpopnummer waarin vooral met ruimte en sfeer gewerkt wordt, terwijl een minimale riff verzopen wordt in echoënde klanken. In een rechtvaardige wereld zou dit pareltje hoge toppen scheren in eender welke hitparade.
De drie andere nummers gaan in dezelfde stijl door, met wisselende resultaten. Vooral het koude, opgejaagde "No Warning Given" is de moeite; het geheel van een kale baslijn, gecombineerd met hectisch drumwerk en gierende elektronica gaat over in een prachtig refrein, waarna de groep weer de kilte induikt om zich te verschuilen, en dat tot drie keer toe. Ook afsluiter "Desert Diving", waarin een sobere gitaarlijn wederom opbouwt naar een heel traditioneel maar catchy refrein, is de moeite. Alleen "Our Time", waarin een nerveuze synthesizer en spacy gitaar de lakens uitdelen, stelt teleur. Het nummer verveelt algauw, en laat daarmee een lelijk litteken na op een anders zo mooi plaatje.

Niettemin is Read & Burn 03 een hoogst aan te raden tussendoortje voor de hongerige Wire-adept die wacht op een nieuwe plaat, al was het maar omdat deze nummers op geen enkel toekomstig album zullen verschijnen. Het meest opwindende van al is nog het feit dat de groep nog zeker zeven van deze e.p.’tjes zal moeten brouwen om de nul in de titel te rechtvaardigen. We hebben al plaats vrijgemaakt in ons cd-rekje.

E-mailadres Afdrukken
 
Wire

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST