Banner

James Blake

Assume Form

7.0
Quincy Cloet - 14 maart 2019

Een van de meest geanticipeerde releases van het jaar vertoont vlagen van genie, maar wisselt een rooskleurige thematiek af met een gebrek aan scherpe keuzes. Assume Form verdrukt James Blakes kenmerkende minimalisme ten voordele van verdere samenwerking, meerstemmigheid en samples.

altHet asgrijze, miezerige Londense klimaat heeft hij verruild voor Los Angeles, een stad die grotendeels baadt in het zonlicht. Sinds hij in actrice Jameela Jamil een stabiele levenspartner heeft gevonden, is zijn eenzaamheid een minder overheersend thema geworden. En zijn cryptisch verwijzen naar depressie heeft plaats gemaakt voor een openlijk uitspreken over het belang van mentaal welzijn. Le nouveau James Blake est arrivé. Een radicale breuk? Ondanks de grote veranderingen voor de eens jonge artiest die ons dubstep met een overvloed aan droefenis en bezinning bracht, klinkt Assume Form vertrouwd. Een album dat slechts door deze Brit ingebeeld kon worden -- gekenmerkt door een uitmuntende productiekwaliteit. Dat James Blake toch een evolutie heeft doormaakt, blijkt vooral uit nieuwe samenwerkingen, de rooskleurigere thematiek en een relatie tussen muziek en stilte die van gedaante is veranderd.

Assume Form is intussen de vierde plaat, vroeg geanticipeerd door het verschijnen van een handvol singles in 2018 zoals ‘’If The Car Beside You Moves Ahead’’ en ‘’Don’t Miss It’’. De eerste signalen suggereerden een groeiende interesse in hiphop -- het gevolg van samenwerkingen met Beyoncé, Jay-Z en vervolgens ook Kendrick Lamar -- en deels een terugkeer naar de vroege jaren met veelvuldig gebruik van r&b-samples. De tijd van EP’s en kleine releases is niettemin lang voorbij: Blake verkiest tegenwoordig langspelers met meer ruimte voor thematische coherentie. Het meest in het oog springend bij Assume Form zijn de (soms spontane) collaboraties die hij daarvoor is aangegaan. Zowel ‘’Barefoot In The Park’’ (met Rosalía) als ‘’Where’s The Catch’’, waar André 3000 zijn opwachting maakt, zijn uitlopers van studiosessies zonder concrete voorbereiding of afgelijnd plan. Rosalía’s aanwezigheid zorgt voor een meertalig, feeëriek duet, terwijl André 3000 zijn samenwerking in de richting van samples en (met autotune) gemanipuleerde stemmen duwt.

Spontaniteit staat niet altijd gelijk aan kwaliteit. Zo zorgt ‘’Where’s The Catch’’ voor een kleine stroomstoot, maar blijft het moeizaam drijven. Dat is gelukkig niet het geval voor ‘’Tell Them’’, waar bijrollen voor Moses Sumney en Metro Boomin zijn weggelegd. De meerstemmigheid en knipoog naar soul zorgen voor een speelse en subtiele dynamiek. ‘’Mile High’’ (met Travis Scott) daarentegen geraakt nooit weg van een flets en onderkoeld timbre.

Assume Form staat in het teken van openheid en in zekere mate het geluk dat een levenspartner met zich meebrengt. ‘’Can’t Believe The Way We Flow’’ is daar een schoolvoorbeeld van: de zweverige gloed van idyllische zomerdagen werkt uitstekend samen met Blakes overpeinzen van een nood aan menselijke verbinding. Het kaderen van liefde als een vraagstuk bij ‘’Are You In Love?‘’ suggereert dat de Britse deejay evenals trouwt blijft aan zijn introverte persoonlijkheid en een neiging tot eeuwige twijfel. De verwijzingen naar gospel doen aan D’Angelo denken, alhoewel Blake de warmte en het bezwerende charisma van de Amerikaan ontbeert.

James Blake heeft op zijn dertigste al een indrukwekkend parcours afgelegd en Assume Form kan wederom als een logische en verwachte ontwikkeling gezien worden. Voor de doorwinterde fan zijn er geen radicale keuzes te bespeuren. Het grootste mankement is misschien dat Blakes gevoeligheid voor de kracht van sereniteit en stilte steeds meer op de achtergrond verdrukt raakt. In het voorbeeld van ‘’Power On’’ drijft Blake lang in eenzelfde toon en teneur door, terwijl een adempauze hier beter had gepast. Het is pas op het einde (met ‘’Don’t Miss It’’) dat een sprankel van de meester opduikt, met een emotionele vuist die de ruimte en tijd krijgt om de luisteraar volledig te ontwapenen. ‘’Lullaby For My Insomniac’’ doet daar nog een schep bovenop, maar inmiddels is de eindstreep al in zicht. Het blijft afwachten of Blake vroeg of laat een grandioos minimalistische sprong waagt en zijn muziek nog verder uitkleedt -- in navolging van de recent overleden Mark Hollis.

Assume Form wisselt vlagen van genie met gemiste kansen, een wispelturigheid die zich ook laat kenmerken in de thematiek van het album. Een James Blake die zich tevreden voelt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is nog steeds een jongeling die met bestendige onzekerheid, intimiteit en de druk van perfectionisme worstelt (‘’Will the waters ever still?/That's what I want’’). Tot nu toe heeft dat steeds tot boeiende productieparels geleid, al ontbreekt het bij Assume Form aan scherpere keuzes.

E-mailadres Afdrukken