Banner

Joe Jackson

Fool

8.0
Marc Goossens - 20 januari 2019

Joe Jackson jubileert: veertig jaar na debuutplaat Look Sharp! gaat hij dit voorjaar de boer op met een heuse ‘Four Decade Tour’. Om er niet helemaal een nostalgietrip van te maken brengt hij ook een nieuwe langspeelplaat uit. Echt verrassen of vernieuwen doet Jackson niet op Fool, maar geen nood: bevestigen dat hij nog steeds erg sterke songs kan schrijven doet hij des te meer.

Eind jaren zeventig behoorde Jackson net als Elvis Costello, Paul Weller en Graham Parker nog tot de zogeheten angry young men van de rock: jonge, nijdige muzikanten (waarbij dat ‘nijdig’ vooral sloeg op de afgemeten, puntige songs) die met beide voeten in de punkbeweging stonden en debuteerden met opwindende platen die zeilden langs postpunk, new wave en powerpop. Hun muziek klonk heel erg ‘hier en nu’, maar tegelijkertijd speurden ze de muzikale horizon af naar nieuwe uitdagingen.

Jackson kwam zo al snel uit bij jazz, swing, wereldmuziek, klassiek en filmscores. In het midden van de jaren tachtig verweefde hij die elementen met elkaar op Night and Day (’82) en Body and Soul (’84), commercieel gezien nog steeds zijn grootste successen. Later hield hij de zaakjes eerder gescheiden en legde hij bij elke nieuwe plaat de nadruk beurtelings op pop, soundtracks, jazz en klassiek werk.

Met Fool wilde Jackson terugkeren naar de basis, naar de tijd van Look Sharp! dus. Niet om het geluid van veertig jaar geleden te herkauwen of om de onbevangenheid van toen weer op te roepen, want voor dat laatste heeft Jackson inmiddels al te veel watertjes doorzwommen, dat weet hij zelf wel. Waar hij vooral naar op zoek ging, was het ‘groepsgevoel’. Net als in 1979 wilde hij met een perfect ingespeelde band de studio in duiken en gewoon opnemen.

De kiem voor Fool werd gelegd tijdens de vorige tournee, die volgde op Fast Forward (’15). Die duurde zo al drie jaar, maar om de nieuwe nummers te ‘roderen’, breide hij er nog een stukje aan. Een dag na het laatste optreden - in Boise, Idaho - begonnen Jackson, bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel, drummer Doug Yowell en producer Pat Dillett in diezelfde stad al met de opnames. Die zouden uiteindelijk amper anderhalve week duren.

Wat het kwartet op Fool laat horen, is vintage Jackson. De acht liedjes vormen zowat een dwarsdoorsnede van wat hij als popartiest allemaal al heeft gedaan, maar dan zonder al te veel toeters en bellen en zelfs zonder muzikale gasten. Voor de ene gaat het allemaal misschien wat gedateerd klinken, de andere zal er ongetwijfeld het etiket ‘tijdloos’ op kleven.

Alle ingrediënten zijn dan ook aanwezig: aanstekelijke oorwurmen (“Dave”, “Big Black Cloud”), een stapje in de wereldmuziek (“Fool”), doorwrochte, gelaagde pop (“Friend Better”), iets potiger werk (“Fabulously Absolute”) en natuurlijk ook enkele ballads, nog steeds de specialiteit van het huis (“32 Kisses”, “Alchemy” en - de sterkste van de drie – “Strange Land”). Voeg daar de spitse, vaak grappige en soms bijtende teksten, het vinnige pianospel en de karakteristieke stem bij, en iedereen die Jackson volgt (al is het maar van ver), weet wat hij of zij hier kan verwachten.

We mogen de acht nieuwe nummers echter niet wegzetten als ‘zomaar’ een toevoeging aan de discografie. Net door die sobere aanpak moet Jackson het hier hebben van de kwaliteit van het songmateriaal, en die staat allerminst ter discussie. Bij de eerste kennismaking vonden we het geheel nog wat vlak en - op enkele nummers na - niet echt opwindend, maar nadat we de plaat even hadden laten ‘rusten’, viel alles plots in de juiste plooi en bleek ze bij elke nieuwe luisterbeurt veel rijker te zijn dan we aanvankelijk dachten.

Of Joe Jackson veel nieuwe zieltjes zal winnen met Fool betwijfelen we, maar de fans zullen ongetwijfeld erg blij zijn met deze uitstekende plaat. Dat ze reikhalzend uitkijken naar de op stapel staande tournee staat buiten kijf, want de passages van Jackson in De Roma (16 maart) en in de AB (15 april) zijn al een poosje uitverkocht.

E-mailadres Afdrukken