Banner

Boris Schmidt ::NOW

Guy Peters - 03 januari 2019

Je hebt er die meteen werk maken van hun naambekendheid en staan te popelen om met eigen werk op de proppen te komen. Je hebt er ook die eerst willen rijpen, spelen ten dienste van anderen en pas in de spotlights treden als ze er klaar voor zijn. Zo iemand is bassist Boris Schmidt, een Luxemburger die al even deel uitmaakt van de Brusselse jazzscene en debuteert met het toepasselijk getitelde NOW.

Schmidt wijdt zich pas op zijn negentien jaar aan de akoestische bas, maar ging wel in de leer bij o.a. Hein van de Geyn en John Ruocco, kerels die wel al wat getalenteerd volk voorbereidden op het echte werk. In Schmidts geval betekent dat vooral spelen bij L’Arpeggiata, een gerenommeerd ensemble voor barok- en andere muziek. Daarnaast is of was hij ook actief als jazzbassist bij o.m. Fabrizio Graceffa, Albert Vila, Anoo en heel wat anderen. In zijn eigen band, waarbinnen hij zelf de composities voor z’n rekening neemt, omringt hij zich met gitarist Lorenzo Di Maio (Fabrice Alleman, Sal La Rocca,…), rietblazer Bruno Van der Haegen (Bravo Big Band, Kleptomatics,…) en drummer Lionel Beuvens (Motu, Nicolas Kummert,…). Stuk voor stuk muzikanten met wie hij kan inzetten op een hecht ensemblespel.

NOW moet het dan ook niet hebben van gewaagde vormexperimenten, extreme contrasten of dwarsdoenerij, maar wel van warmbloedige interactie op een gemiddeld of laag tempo. Dat is meteen al duidelijk vanaf opener “Ere Ne Fustani”, dat schimmig van start gaat met een vrijage van een zachte tenorsax en gitaar en vervolgens de toon van soberheid en harmonie zet, met Schmidt die zich kort erna bewijst als een solist van precisie en lyriek. Het volgende “Katleen Ryan” is een en al lichtvoetigheid en ingetogen zwier, flirt even met de melodie van “You’d Be So Nice To Come Home To”, en voert een gracieuze dans uit met een sensueel schuifelende ritmesectie. Een knap stukje, dat echter (te) weinig verwante vervolgen krijgt.

In plaats daarvan schakelt Schmidt doorgaans een versnelling of twee lager. Zoals in het weemoedige “Apalofor” met een knappe gitaarsolo, het gezapig walsende “50 Years”, waarin Van Der Haegen de basklarinet sober laat ronken, of het ruisende “Chemelot”. “Smoochy Blues” maakt z’n titel helemaal waar (inclusief rokerige sax), terwijl “Almost 10” op gang getrokken wordt met een hoekig bewegende basklarinet die gaandeweg gezelschap krijgt van drie andere instrumenten die stapsgewijs de elegantie binnentrekken. Het doet dan ook deugd om in “Confuzus” een iets krachtiger geluid te horen.

In de tweede helft van het album heeft Schmidt ook nog een paar verrassingen, want zowel trompettist Thomas Mayade (Bravo Big Band, FES) als qanûnspeler Osama Abdulrasol (Philippe Thuriot, Nachtschade: Aubergine,…) mogen twee keer aantreden. Het leidt steevast tot een weldadiger, iets kleurrijker geluid, zonder dat Schmidt & co. afwijken van de ‘huisstijl’. “Saffron & Thyme” dobbert op een oosters getinte sensualiteit, maar het is “Eeesh” dat de hoofdvogel afschiet, niet in het minst door een bevlogen solo van de leider. Die heeft de sound, techniek en kracht om de band nog een niveau hoger te tillen. Het is dan ook de belangrijkste kanttekening bij NOW: iets meer vuur aan de lont zou geleid hebben tot meer vonken en variatie. Niettemin is het een fraai debuut van een componist/bassist die liefhebbers van het traditionele werk zeker zal aanspreken.

Schmidt stelt zijn album op 4/1 voor in Het Bruggenhuis (Geraardsbergen) en daarna op verschillende plaatsen in het land. Meer info op de website.

E-mailadres Afdrukken