Banner

The 1975

A Brief Inquiry Into Online Relationships

8.0
Marc Goossens - 18 december 2018

We leven in verwarrende, ontregelende tijden waarin de grens tussen virtual reality en de echte wereld steeds vager wordt. The 1975 maakte een plaat over wat dat doet met een (jonge) mens. Een goeie, bij wijlen zelfs érg goeie en gevarieerde plaat, die speelt met de dunne scheidslijn tussen schijn en wezen, maar ook tussen eerbetoon en plagiaat.

Goed vijf jaar geleden, toen de titelloze debuutplaat verscheen, werd The 1975 nog weggezet als een modaal emobandje, een soort “One Direction goes Tokio Hotel” dat dankzij een machtige marketingmachine meer aandacht genereerde dan het verdiende. Ook het feit dat zanger Matt Healy – zoon van twee tv-coryfeeën (ook dàt nog, zeg) – graag en vaak de controverse opzocht, maakte de groep niet echt geloofwaardig bij de ernstige muziekliefhebber. Dat het viertal ook fatsoenlijke, aanstekelijke songs in elkaar kon knutselen was voor velen dan ook bijzaak.

Je kan The 1975 dus veel verwijten, maar niet dat ze hun fans – die zijn jong en met veel; nóg een reden om hen verdacht te vinden – geen waar voor hun geld geven. Sinds de groep voor het eerst de neus aan het venster stak, verschenen er vier EP’s, een liveplaat en drie langspelers. Hoewel A Brief Inquiry Into Online Relationships amper een paar weken oud is, raakte intussen bekend dat er volgend jaar met Notes On A Conditional Form al een opvolger komt. Die moet dan samen met dit album het tweeluik “Music For Cars” vormen.

Toegegeven, erg professioneel is het niet, maar tot voor kort dachten ook wij dat The 1975 “niet zo ons ding” was. Daar denken we na twee weken te hebben doorgebracht met A Brief Inquiry… heel anders over. Niet dat de plaat ons leven ingrijpend heeft veranderd, maar we kunnen ons voorstellen dat ze dat wél doet voor de fans die al jaren trouw blijven aan en meegroeien met The 1975.

De songs gaan echter niet alleen over hún leven. Door zijn eigen besognes – zoals zijn (momenteel) overwonnen heroïneverslaving - aan te snijden in zijn snedige, soms grappige teksten, wil Healy zijn fans niet zozeer waarschuwen voor de gevaren van drugs, maar vooral duidelijk maken dat – hoe diep je ook zit – er altijd licht gloort aan het einde van de tunnel. Het andere bederf dat aan bod komt is het internet, meer bepaald hoe we aldoor bij de neus worden genomen door écht fake news en valse aliassen. Er bestaat nog een wereld buiten het wereldwijde web, aldus Healy, die op sociale media nochtans lange tijd niet moe(s)t onderdoen voor “onze” Theo Twitter.

Healy is op deze plaat, net als in zijn interviews, erg openhartig en direct. Dat is meteen ook een groot voordeel van tonnen drek over je heen te krijgen: je hoeft je nergens voor te generen en je kan je volledig laten gaan. Dat gebeurt niet alleen in de teksten, ook muzikaal zijn er duidelijk geen restricties: alles kan, alles mag, en in de meeste gevallen pakt het nog goed uit ook. De overgave waarmee de groep ervoor gaat is aanstekelijk, soms zelfs aandoenlijk, maar wel altijd geloofwaardig.

Op de eerste twee albums koos de band al voor liever een paar songs te veel dan één te weinig, en dat is ook hier het geval. Alleen krijgt de verveling deze keer niet de kans om toe te slaan na song negen of tien, want de plaat raast zo snel langs zoveel uiteenlopende stijlen dat het bijna onafgebroken boeiend blijft. Gedurende een klein uur surft The 1975 langs zonnige elektropop, Kid A-achtige elektronica, jazzpop, schuifelende r&b, akoestische slaapkamerfolk, stadionvullende anthems en ballads, en popliedjes-die-heel-erg-klinken-als-iets-dat-in-de-jaren-tachtig-werd-gemaakt.

Eclectisch, noemt men dat tegenwoordig, of postmodern. Het geheel klinkt als een mixtape voor in de auto, maar de variatie geeft ook de verwarring en de stemmingswisselingen weer van de onder druk staande millennial én vooral hoe muziek vandaag wordt beleefd: versnipperd, niet langer gebonden aan één (of slechts een paar) genre(s).

Er staat wellicht niets op dit album dat u niet eerder elders hebt gehoord, maar waar het hier om draait is de context van de plaat en het ontegensprekelijke gegeven dat A Brief Inquiry… heel erg is. Je kan abstractie maken van de vele aanstekelijke, vakkundig geproduceerde songs die hier geserveerd worden en zowel de plaat en de groep om die reden met de grond gelijk maken, maar ons maakt het vooral nieuwsgierig naar hoe we over één, vijf of tien jaar tegen dit album zullen aankijken en vooral of The 1975 die stijgende lijn kan doortrekken op zijn volgende plaat.

E-mailadres Afdrukken
Tags: 1975