Banner

boygenius

boygenius

8.0
Evert Peirens - 07 december 2018

Supergroepen, ’t is ons wat. Vaak zijn het weinig meer dan vehikels om slabakkende carrières wat schwung te geven, of geforceerde uitvluchten om een creatief droge periode door te komen. Helemaal aan de andere kant van dat spectrum treffen we boygenius (kleine letter b, graag) aan.

Jong maar verbazend volwassen, en talent op overschot in elke schuif die een beetje muzikant in zijn of haar werkplaats binnen handbereik heeft. Die omschrijving kan spreken voor zowel Lucy Dacus, Julien Baker als Phoebe Bridgers. Samen bereiken ze, om een boutade te gebruiken, amper een pensioengerechtigde leeftijd, en zowel pers als publiek hebben hen op basis van hun individuele mijlpalen in de armen gesloten als vaandeldraagsters van een nieuwe generatie. Dacus (Virginia) en Baker (Tennessee) zijn al langer vriendinnen, en leeftijdsgenote Bridgers (Californië) mag dan wel aan de andere kant van het continent geboren en getogen zijn, veel voeten zal het niet in de aarde gehad hebben om de drie samen voor wat microfoons te krijgen.

Cynische critici zouden er gemakshalve van durven uitgaan dat een en ander opgezet is door een gretige muziekbons, maar wij verkiezen wel degelijk de versie van het spontane gebeuren. Naar verluid volstond welgeteld één dag opnames om boygenius met een gelijknamige EP boven het doopvont te houden, en die instant chemie spat uit elke seconde van boygenius. Zo heeft “Bite The Hand”, dat door de luidere gitaren vooral de signatuur van Dacus draagt, wonderlijke harmonieën die nog eens goudeerlijk klinken ook. De song concurreert zo moeiteloos met het beste dat Dacus al maakte. “Me & My Dog” en “Stay Down” doen datzelfde voor respectievelijk Bridgers en Baker. Om maar te zeggen: de dames kunnen het beste in elkaar naar boven brengen, en dat horen we.

Tegelijk voelt boygenius meer aan als een gelegenheidsproject dan een geheel nieuwe band met een volledig eigen sound. “Salt In The Wound” en “Souvenir” komen bij momenten nog het dichtst daarbij in de buurt, maar het blijft altijd makkelijk uit te maken wie waar het voortouw mocht nemen. Neem nu het meeslepende “Souvenir”, waar we de tekstflard “Always manage to move in / Right next to a cemetery / And never far from a hospital / I don’t know what that tells you about me” blindelings aan Bridgers kunnen toeschrijven. Straf wel, dat ze zich al na één plaat kan laten opmerken als zo’n onmiddellijk herkenbare tekstdichteres. Afsluiter “Ketchum, ID”, een stijloefening in ouderwetse countryfolk, is dan weer een buitenbeentje dat in geen van de individuele carrières te sorteren valt.

Nergens klinkt het echt alsof een nieuwe groep een streefdoel op zich was, maar wat zou dat voor een EP die werkelijk geen slechte songs kent. Misschien kunnen we boygenius nog het best beschouwen als een rustpunt in de jachtige carrières van drie geboren talenten. Zij volgen elk hun eigen weg, en pauzeren nu even waar hun wegen kruisen om samen een stand van zaken op te maken. Blijkt dat ze elkaar naar nieuwe hoogtes kunnen brengen. Nog een tip voor wie de EP te kort vindt: gewoon op repeat, zo doen wij het.

E-mailadres Afdrukken
Tags: boygenius