Banner

Bram De Looze

Switch The Stream

Guy Peters - foto's: Geert Vandepoele - 05 oktober 2018

De voorbije jaren is pianist Bram De Looze behoorlijk druk in de weer geweest, met eigen en andermans projecten. Voorlopig lijkt er nog geen einde te komen aan de winning streak, want met zijn nieuwste soloplaat breit hij een vervolg aan het in 2016 verschenen Piano E Forte. Stond hij daarop met één been in het verleden, dan is Switch The Stream resoluut verankerd in het nu.

Zijn solodebuut zette nog eens in de verf wat attente luisteraars al langer wisten: De Looze is niet enkel een talent dat uitgegroeid is tot een vaste waarde, maar ook een muzikant die een heel eigen stijl heeft ontwikkeld. Hij heeft affiniteit met jazz, het genre waaraan hij het vaakst gelinkt wordt, maar is duidelijk ook verankerd in de klassieke muziek (met ook de hedendaagse variant) en de vrije improvisatie. Tel je zijn eigen projecten (LABtrio, Septych, solo) en zijn bijdragen aan werk van gelijkgezinde muzikanten (Dre Hocevar, Stéphane Galland, Robin verheyen, Antoine Pierre) bij elkaar op, dan krijg je een totaalportret dat bestaat uit perspectieven die voortdurend in elkaar overlopen.

De Looze is eigenlijk geen pianist die zich snel laat labelen. Hij is geen zwoegende ivoorbeul, geen swinger (ook al zal hij dat wel kunnen), geen behaagzieke showman, maar een muzikant die zichzelf graag presenteert in een soort diffuse gedaante en voortdurend op zoek is naar nieuwe vormen van expressie. Daarbij gaat niet enkel aandacht uit naar melodie of ritme, maar ook naar de bouwstenen van zijn praktijk: resonanties, timbre, stemming, densiteit. Het zijn die parameters die hij voortdurend tegen het licht lijkt te houden en waarmee hij zich binnen dit land zeker onderscheidt.

Switch The Stream bevat elf stukken die een grote variatie aan de dag leggen; in lengte, complexiteit, tactieken. Openen gebeurt al opvallend met het compacte “Knife & Stone”, dat start met schijnbaar vrije plensbuien die zacht klaterend uit de vingers gegulpt komen. “The Partials” is er nog eentje die in een handomdraai binnen en buiten is, maar laat dan weer een meer dromerig-romantisch geluid horen. Dat is trouwens een van de enige keren, want hoewel de lyriek er duidelijk ingebakken zit, is hier geen plaats voor wufte ballades of gesuikerd gefleem. Er is wél oog voor een uitgedund geluid, zoals in de aanzet van “Hand Drops”, dat richting ECM-regionen dobbert om in het middenluik uit te groeien tot een krachtige uitstap. Ook erg geslaagd: het delicaat op gang gebrachte “Break Of Day”, dat nooit z’n lichtjes bedwelmende bedachtzaamheid verliest.

Topfavoriet is hier “Geese On The Move”: in de kop een en al trippeltrappelende ongedurigheid, die uitgroeit tot een bevlogen, complexe beweging waarbij linker- en rechterhand zo goed als onafhankelijk aan de slag lijken te gaan, met de linker die soms een manische vastberadenheid toont, terwijl de rechter er een jennende, virtuoze reactie op is. Hierbij denk je al helemaal niet meer aan de in de blues gewortelde jazzpianisten, maar aan kerels als Craig Taborn, die architecturale structuren optrekken met een immense verbeelding en energie. Een prachtstuk. Bij het volgende “Birth To Presence” is misschien eerder een naam als Fred Hersch een referentie, want dit is uitgevoerd met een gracieuze lyriek die herinnert aan de meester, terwijl de verhouding tussen de handen omgedraaid wordt in “Vexations” (niet het Satie-stuk), waarin een staccato prikkende rechterhand contrasteert met spurtjes en krappe uitweidingen van de linker.

Een erg afwisselend programma dus, dat met afsluiter “Sense Of Air” maximaal uitdunt tot een streng pointillisme dat bakken ruimte laat voor resonantie. Het is een meer cerebraal geluid en vast wat droog voor wie vooral een zwak heeft voor instant herkenbare thema’s of de vingerknip, maar het bevestigt binnen deze context ook De Loozes veelzijdigheid en zijn gretigheid om die sound te verdiepen en te blijven transformeren. Meer dan een samenvatting van al het voorgaande of een gedeeltelijke verankering in het verleden (die Piano e Forte voor een stuk was) voelt het album aan als een stand van zaken, een duik in het nu. Eentje die op zijn beurt een springplank kan vormen voor wat nog komen gaat. Uitstekend spul.

De Looze speelt zondag 7 oktober in De Roma. Meer info en tickets HIER.

E-mailadres Afdrukken