Banner

The Early Years

The Early Years

Joris Vanden Broeck - 01 december 2006

The Early Years. Een plaat onder die groepsnaam uitbrengen is ofwel een grap, ofwel een serieuze gooi naar de trofee Meest Debiele Groepsnaam ooit. Maar die wisselbeker blijft vooralsnog stevig in handen van de formatie Live. Waar laatstgenoemde band echter uitblinkt in het aanzetten tot zelfverminking, weet The Early Years je te overdonderen met schoonheid.

Een tweetal jaar, zo lang bestaat The Early Years. In die tijd wist het trio zich met een demo tot in de playlist van BBC Radio 1 te werken en vervolgens een contract bij Beggars Banquet in de wacht te slepen. Niet geheel onverdiend, gezien de kwaliteit van de tien songs die, zo vers als wat, op de titelloze debuutplaat staan te wachten op een stel welwillende oren. De band komt alvast met referenties aanzetten die nieuwsgierigheid wekken naar hun nummers: wie het aandurft The Velvet Underground als ankerpunt te vernoemen, weet dat er her en der messen gewet worden. Luister echter naar "Things" en de messen kunnen terug bij de rest van het eetgerief opgeborgen worden: het nummer ademt de unearthly coolness van The Velvet Underground. The Early Years heeft zelfkennis en laat zich niet afschrikken door mogelijke verwijten in de trant van ’arrogant’ en ’hoog in de bol’. Als ze een nummer schrijven waarin een ritme à la The Velvet Underground de toon aangeeft, dan hebben ze de guts om dat te vermelden ook.

De nummers op The Early Years dragen te veel een eigen stempel om onder de noemer ’doorslagje’ ondergebracht te worden. Zo moet u niet vreemd opkijken wanneer u ergens tijdens "Brown Hearts" plots aan Simon & Garfunkel moet denken. De samenzang refereert inderdaad aan het sixtiesduo, maar de ondertoon is zoveel donkerder en het nummer drijft op een subtiele golf van feedback. Vooral de Mogwai-achtige uitbarsting die opeens voor een kantelmoment in de song zorgt, zien we Simon & Garfunkel niet dadelijk ondernemen. Daarmee is duidelijk dat de grens getrokken wordt bij refereren en niet — in tegenstelling tot zovele andere bands die claimen het warm water uitgevonden te hebben — bij sterke elementen bij elkaar schrapen en hopen dat er eveneens iets sterks uit voortkomt.

Waar begin jaren negentig met bands als Pixies en Nirvana het luid-stil-luid-principe zijn intrede deed in de rockmuziek, wordt dit door een groep als The Early Years verdergetrokken richting postrock en aanverwanten. Maar als menige postrockband het echter, en we wikken onze woorden, van een enigszins elitaire aanpak moet hebben, blijft The Early Years resoluut voor popmuziek kiezen, zij het dat het traditionele refrein-strofe-refrein-stramien eerder als leidraad dan als regel geldt. De luid-stil-luid-aanpak krijgt daardoor ook een andere invulling dan bij pakweg Nirvana: de zachte stukken komen als prille sneeuwvlokken aangedwarreld om vervolgens, zonder enige waarschuwing, over te gaan in een storm van dikke, alles bedekkende pakken sneeuw. In "Song For Elizabeth" levert dat een noise-parel op waarop je als luisteraar net niet je tanden stukbijt.

Dosering, het is het toverwoord dat toegang geeft tot de wereld van The Early Years. Het gevaar van debuutplaten schuilt vaak in te. Bij The Early Years is alles perfect gedoseerd: er wordt geen noot te veel of te weinig gespeeld, als er een uitbarsting plaatsvindt, duurt deze net zo lang als ze hoort te duren en de zang beperkt zich tot de momenten waarop hij echt nodig is. Wanneer een groep op die manier maat weet te houden — wat op zich ook een manier is om buiten de lijntjes kleuren — levert dat een parel op als The Early Years, een term die overigens als plaattitel stukken geloofwaardiger overkomt dan als groepsnaam.

E-mailadres Afdrukken