Banner

Lily Allen

No Shame

7.0
Erwin Knieper - 30 juli 2018

Altijd leuk als je een album te horen krijgt waarop de artiest alle besognes uit het verleden van de schouders schudt. Met No Shame maakt Lily Allen komaf met het imago van lichtvoetige popprinses en zet ze de deur op een kier voor een toekomst als serieuze songschrijver.

Een echtscheiding, een miskraam, een plaat die flopt en een producer die je de keel uithangt; noem het op en de kans is groot dat Lily Allen het al heeft meegemaakt. Na Sheezus -een album dat aan de andere kant van de Noordzee voornamelijk aandacht genereerde dankzij een single die opgepikt werd in de kerstcampagne van een grootwarenhuis- ging het niet zo goed met de jonge Britse. Journalistieke bronnen geven aan dat Allen voornamelijk last had van platenbonzen die net iets te dwingend omgingen met de richting van haar carrière en dat het vooral opnieuw tijd was om te doen waar ze zelf zin in had. No Shame lijkt zo op een duidelijke manier afstand te nemen van de sarcastische ondertoon die Allen maar al te sterk definieerde; wat je nu te horen krijgt is een meer laidback geheel waarin toefjes electropop, dancehall en zelfcontemplatie de boventoon voeren.

Wat dat laatste item betreft, is er geen beter nummer op het album dan “Family Man” om aan te tonen dat Allen diep in haar ziel laat kijken. Vanuit het perspectief van Sam Cooper -bruidegom nummer twee- krijg je als luisteraar een mooi beeld van hoe het is om getrouwd te zijn met een getalenteerde vrouw die het leven niet altijd door een even roze bril bekijkt. Regels zoals ‘I've come to the land of the free/I've let loose, I'm faithless/I am lost and shameless/But don't go forgetting me’ worden voornamelijk door piano en strijkers begeleid en maken zo de impact net wat krachtiger. In “Three” wordt hetzelfde onderwerp bekeken door de ogen van Allens driejarige dochter, al komt de boodschap op dit moment niet meer zo sterk over. De pianoballade die Allen zo afvuurt, mist ook het hoge oorwurmgehalte dat “Family Man” wel met zich meedraagt.

Vrolijker gaat het er op “Your Choice” aan toe, hoewel dat idee snel schijn blijkt te zijn. Het nummer baadt in de zomerse gloed die je onmiddellijk associeert met dancehall, maar tekstueel ligt er een zware storm op de loer. Dezelfde aanpak hoor je in “What You Waiting For”; opnieuw een bijzonder dansbaar nummer aangedreven door een dikke laag caribbean vibes. De antithese die zo door Allen en haar handjevol producers -waaronder Mark Ronson- wordt gecreëerd is erg interessant; je hebt de indruk te luisteren naar een voornamelijk vrolijke plaat waarop er ruimte is voor een lach en een traan. De onthutsing is dan ook groot wanneer je merkt dat No Shame eigenlijk niets anders dan zwaarmoedigheid herbergt.

E-mailadres Afdrukken