Banner

Father John Misty

God's Favorite Customer

7.0
Maarten Langhendries - 07 juni 2018

De grote Tillman-show, deel vier. Dat is de nieuwe plaat van Father John Misty tot niemands verbazing geworden. Gelukkig is het leven en werk van de man nog steeds interessant genoeg om te blijven boeien.

Nu ja, "show". Wie vorig jaar het mediacircus rond Pure Comedy een beetje gevolgd heeft, zal verbaasd geweest zijn over de radiostilte van Joshua Tillman over zijn nieuwe album God's Favorite Customer. Buiten wat online grollen rond de clip van eerste single "Mr. Tillman", was Tillman opvallend afwezig. Hij had het natuurlijk zelf al aangekondigd: deze plaat zou een verblijf in heartbreak hotel zijn, en het was allemaal nog te recent en te pijnlijk om over te praten. Zowel voor zichzelf als voor de naaste betrokkenen. Afgaande op de teksten van God's Favorite Customer, kan je je daar inderdaad wel iets bij voorstellen.

God's Favorite Customer is de nachtmerrie wanneer de droom van I Love You, Honeybear misloopt. En wat Tillman in geen interview kwijt wil, vertelt hij open en bloot in de openhartige teksten. "Mr. Tillman" was al een open inkijk in zijn verblijf in een hotel, rock bottom. Het personeel vraagt hem beleefd zijn matras niet meer in een dronken bui uit het raam te kieperen en adviseert de protagonist in het vervolg misschien beter niet meer alleen te drinken. Die single leek eerst té narcistisch om te overtuigen, maar blijkt na enkele luisterbeurten toch flink verslavend. Daarvoor is de melodie te sterk, het geneurie en gefluit te verslavend, de tekst te grappig en Tillmans zangstijl te meeslepend.

En dat geldt voor zowat heel God's Favorite Customer. Dit album had heel makkelijk een onbeluisterbare egotrip kunnen worden (en voor sommigen zal dat misschien ook zo zijn), maar Tillmans nog steeds indrukwekkende strot en de simpele melodieën verhinderen dat. Denk in de richting van "Real Love Baby", "Holy Shit" of "I Love You, Honeybear": gesuikerd, met armen en benen stevig in de jaren zeventig. "Please Don't Die" is schmaltz, maar toch is het te goed om je er niet aan over te geven. Die uithaal in het refrein, de herkenbaarheid van de tekst: alles klopt te goed. "I'll take it easy with the morbid stuff", belooft Tillman, maar dat moet met een korrel zout genomen worden als je een nummer "Hangout At The Gallows" doopt.

Tekstueel scheert Tillman in het algemeen alweer hoge toppen, allemaal met een lach en een traan. In "The Palace", met daarin het al vaak geciteerde gniffelmoment "Last night I wrote a poem / Man, I must’ve been in the poem zone", fantaseert Tillman over een leven als teruggetrokken oude man. "The Songwriter" is dan weer het meest meta-momentje van de plaat. Tillman fantaseert over hoe het leven er zou uitzien als niet hij, maar Emma, zijn vrouw, hun leven zo nauwkeurig in muziek zou documenteren. Beide songs hebben weinig meer nodig dan een piano en een nauwelijks hoorbaar maar oh zo noodzakelijk orgeltje als tweede stem.

Tillman krijgt al wel eens het verwijt te veel tijd in zijn teksten en te weinig in zijn melodieën te steken. Onzin natuurlijk. Bovendien: gaat hetzelfde dan op voor Songs Of Love And Hate of Blood On The Tracks? Anderzijds hebben zijn critici af en toe een punt. Het knaagt soms toch bij het beluisteren van God's Favorite Customer. Soms maakt Tillman zich er in de arrangementen net iets té gemakkelijk vanaf en grijpt hij net té vaak terug naar voorspelbare strijkers of blazers. "Disappointing Diamonds Are the Rarest of Them All" is echt wel té bombastisch, zeker na "The Palace". De drums spelen olifant in de porseleinkast, Tillman snelt zichzelf voorbij in de zang en de gitaar houdt weinig steek. "Hangout At The Gallows" lijdt soms onder hetzelfde euvel. "Date Night" is een nietszeggende genreoefening.

Dan liever "Just Dumb Enough To Try", met zijn subtiele gitaartokkel die zich achter de piano verschuilt. Het refrein druipt van de spijt over gemaakte beslissingen, en de bijbehorende wanhoop achteraf. Hetzelfde geldt voor de titelsong en afsluiter "We're Only People". Hier schurkt de ladies man aan bij het beste van Fear Fun en I Love You, Honeybear, nog steeds zijn strafste plaat. Misschien moet Tillman even afscheid nemen van zijn ego en even bezinnen over wat die in de luwte gemaakte platen hun glans en kracht gaven?

Uiteindelijk klinkt God's Favorite Customer vooral als een plaat die noodzakelijk was voor zowel Tillman als voor zijn publiek. Voor Tillman om wat dingen uit zijn systeem te krijgen, voor het publiek om nog eens zonder bombast of meta-verhaal van zijn muziek te kunnen genieten. Iedereen tevreden?

E-mailadres Afdrukken