Banner

Goat Girl

Goat Girl

7.5
Sylvia Eeckman - 05 april 2018

Vier gelijkgestemde meiden uit Londen starten een groep, maar noem hen alsjeblieft geen girl band. Goat Girl ontstond uit liefde voor muziek, niet omdat ze vrouwen zijn. Bovendien lanceert men aan de overkant van het Kanaal vrijwel elke maand nieuwe “redders van de indie”, maar achter al die rook gaat ditmaal wel degelijk een vuur schuil.

Aan een gebrek aan geloofsbrieven zal het niet liggen. Het piepjonge kwartet deelde eerder al de affiche met groepen als Parquet Courts, de lawaaimakers van Girl Band en The Fall (net voor Mark E. Smith het loodje legde). Voorts delen ze producer Dan Carey met Kate Tempest, kregen ze een dikke thumbs up van Iggy Pop en occuperen ze dezelfde hoek van Londen die eerder al Fat White Family en recenter Shame voortbracht. Muzikaal tapt Goat Girl echter uit een minder ruig en striemend vaatje dan sommige van deze rondstuiterende testosteronbommetjes. Quasi achteloos laveren Lottie ‘Clottie’ Cream (zang/gitaar), Naima Jelly (bas), Ellie ‘L.E.D.’ (gitaar) en Rosy Bones (drums) tussen garagerock en psychedelische country. Hun sterke melodieën zijn dan wel zacht, het venijn zit hem in de simplistische, maar scherpe teksten die het leven in hun stad schetsen. Wat te denken, bijvoorbeeld, van het donkere “Creep”, dat naast een fijne basintro en jengelende viool ook de regel “creep on the train/I really want to smash your head in” bevat. Of nog: het bezwerende “Throw Me A Bone”, laconiek aangevuld met “and I’ll throw back a sharp stone”. Dames naar ons hart.

Grote troef hier is de sleazy wie-doet-me-wat-attitude waarmee Lottie haar boodschap serveert. Zelfs het opzwepende (politieke) refrein van slow-burn country blues “Burn The Stake” is doorspekt met de nonchalante cool van een Courtney Barnett of Alison Moshart. Echt leuk wordt het bij potentiële hit in wording “The Man” waar continu eenzelfde, onverschillige toon en hitsig tempo worden aangehouden. Bombastische refreinen zijn niet aan dit viertal besteed. Liever bouwen ze crescendogewijs laagjes op van rinkelende jingle-jangle gitaren, scherpe riffs en strakke drumritmes. De bijhorende videoclip is eveneens het bekijken waard door de geestige Beatlemania genderswap, waarbij ze “A Hard Day’s Night’ naspelen en een meute hysterische fanboys op afstand moeten zien te houden. Dolletjes!

Swagger hebben ze alvast in overvloed, grungy en goede melodieën evenzeer. De baslijn en scherpe snaredrum op de intro van “Cracker Drool” klinken vaagweg bekend voor wie zich nog “Dreaming Of You” van The Coral herinnert, maar het is vooral de dreiging van “enjoy the scene before it implodes” die nazindert. Helemaal groezelig wordt het met de smerig uithalende gitaren en lijzige zanglijn op “Country Sleaze”, terwijl de samenzang van het zich langzaam op gang trekkende “Viper Fish” ons nog het meest deed denken aan een zwalpend kroegentochtlied. Naar verluidt ontstaat live al eens een mini-moshpit tijdens het amper anderhalve minuut durende “The Man With No Heart Or Brain”. Op de plaat klinkt het kleinood veeleer als de bevreemdende soundtrack van een freakshow die plots ontspoort. Ook niet mis.

Niet alle nummers op dit debuut glanzen even hard, maar Goat Girl slaagt er niettemin in consequent een eigen en interessant geluid te ontwikkelen: een beetje vuil, soms wat raar, maar vooral verrassend goed. Dit is er eentje voor de ontevreden jongelingen die hun gevoel voor stijl en humor nog niet verloren zijn. Country sleazes: ga heen en luister.

Goat Girl speelt op 15 mei in de Ancienne Belgique.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Goat Girl