Banner

The Breeders

All Nerve

7.0
Jan Van Steenbrugge - 27 maart 2018
Kam je haren en doe een das om. Je hebt een date met de nineties, want The Breeders kloppen aan met hun nieuwe plaat All Nerve. Omoe rock is terug.

Dit is the real deal, met de bezetting van Last Splash uit 1993. Op dat doorbraakalbum maakten we kennis met “Cannonball” en “Divine Hammer”. Het was een plaat met iconische baslijnen en onversneden gitaarlijnen die alliëren met de typerende samenzang van de zussen Deal. Zestien jaar en enkele muzikantenwissels later komen ze weer flink in de buurt van de sound en het karakter van toentertijd. The Breeders wordt dit jaar dertig, leuk dat ze dat in de originele bezetting vieren. Ook al is deze altrockband nooit echt weggeweest, toch lijkt het sterk op een comeback. En avant marche met Kim en Kelley Deal, Josephine Wiggs en Jim MacPherson.

Tussen het succesvolle Last Splash en All Nerve zitten twee platen die de verwachtingen niet volledig inlosten: Title TK en Mountain Battles. Dat het net interessant is om fijntjes langs de verwachtingen heen te fietsen, is enkele critici duidelijk ontgaan. De keerzijde van succes, nietwaar? Toch ontwaarden we bij deze All Nerve een gevoel van opluchting. Opnieuw klinken The Breeders tegendraads, weerspannig en onberekenbaar. Of proberen ze het toch.

Ze starten met “Nervous Mary”, waarop luie vocals worden uitgesmeerd tot de dwingende drums een snedig tempo inzetten. Het startschot is aangenaam gelost op een licht geagiteerde wijze. “Nervous Mary had a nervous day/ Ox blow, strange glow/ She runs for the exit but she never got away.” In diezelfde gejaagde roes gaan ze verder met “Wait In The Car”. “Goodmorning”, slaakt Deal in een lekker arrogante intro. Alvast eentje die na tien jaar uitgeslapen is. Het is wennen aan het gewichtige gitaargedreun dat haast niet te ontwarren is in de structuur van het nummer. Nog voor je goed en wel beseft wat er aan het gebeuren is, staat titelnummer “All Nerve” al klaar. Dit is een love song op maat van The Breeders: kort en krachtig, over onafwendbaar lef met een dreigend karakter. “I may be high, I may hide and run out at you/ You don't know how much I miss you.”

In een ijltempo razen Kim en co voorbij. “MetaGoth” is geschroeid op de bassen van Wiggs (die de inspiratie voor de tekst uit een gedicht van haar mama haalde). MacPhersons drums sjouwen het donkere gevaarte voort. Het enige lichtpuntje zijn de backings van de Deal-zussen. De stoïcijnse rust die in de gezangen huist, staat haaks op de beklemmende tekst. “Can't come closer/ Might fall and drown/ Can't come closer/ Might fall ninety-million miles.” “Walking With The Killer” biedt een welgekomen rustpunt. Helaas is het geen meerwaarde op de versie die Kim in 2013 solo opnam, en dat is jammer. En de cover van Amon Düül II's “Archangel Thunderbird” is ronduit inspiratieloos. Zoek gewoon even het origineel uit 1970 op, dat klinkt veel interessanter.

All Nerve neigt naar de glorietijd van de vroege negentiger jaren. En al lijken de messen in het begin van de plaat opnieuw gewet, later blijkt dat de band toch nog niet op het scherp van de snede speelt.

E-mailadres Afdrukken