dirk.

Album

7.5
Freek Lauwers - 12 februari 2018

De laatste jaren wordt er wel eens geklaagd dat de rock een beetje uit Humo’s Rock Rally verdwenen is. De finale van de laatste editie bewijst – met Whispering Sons, Equal Idiots en vooral dirk. – echter het tegendeel.

Even leek het er op dat die laatste na een succesvolle bronzen passage in Vlaanderens belangrijkste popconcours in de plooien der geschiedenis zou belanden. Vooral een mismatch met boekingsagentschap Toutpartout en de agendaproblemen van een drukbezette drummer zorgden er voor dat dirk. ter plaatse bleef trappelen. Maar kijk: twee jaar na datum - met een vers management en een nieuwe drummer in de rangen - komt de band rond Jelle Denturck dan toch bovendrijven.

En hoe: slechts acht songs bevat Album, maar het is wel acht keer op je bakkes. Sterretjes van het duizelen inbegrepen. Het kwaadaardige tweelingbroertje van Weezer, Pavement met een flinke injectie punkrock of het Belgische antwoord op Cloud Nothings, zo kan je dirk. nog het best omschrijven. Dat de band Album ging opnemen in de studio van Niels Hendrix, gitarist bij Fence en bezieler van platenlabel FONS Records – dat ook bands als Vandal X, The Shovels, Stadt, Benny Zen en Fence zelf herbergt – is dan ook geen toeval.

Neem nu opener “Gnome”, het voorproevertje dat de band een tijd geleden al de wereld instuurde. Hoekige gitaarriffs trappen de song af, een monumentaal klinkende baslijn sluit aan en de song barst los. Meteen kan je horen dat Denturck – buiten zijn uren meester in de filosofie - een voorliefde koestert voor Schopenhauer en de existentialisten. Dat kan je afleiden uit zijn teksten. Die ademen eenzaamheid, teenage angst en vervreemding. Pak nu de zinsnede “Everyone’s trying to kill themself/But only the smart ones kill themselves on purpose.” Niet om vrolijk van te worden.

Hem de stem van een generatie noemen is wat te veel eer, maar dat Denturck zingt over gevoelens die vandaag de dag – tijdperk van sociale media en smartphones, vereenzaming, burn-outs en meritocratie – schering en inslag zijn, staat buiten kijf. Gelukkig biedt de muziek van dirk. springerig tegengewicht aan de duisternis in Denturcks teksten.

De songs van dirk. zitten vol distortion en noise, maar vergis je niet, onder die dikke laag lawaai schuilen prima songs en melodieën. Daarvan is “Sick’n Tired” een prima voorbeeld. De song is zo catchy dat het moeilijk is om niet als vanzelf te beginnen headbangen. Denturck bezingt de toestand van ons aller aardschip: “I’m sick and I’m tired/Of thinking of the world we’ll leave behind” klinkt het nijdig. En hij deelt een sneer uit naar Donald Trump en noemt hem “a monstrosity”. Dat je lang niet de enige bent die er zo over denkt, zal misschien enige troost bieden, beste Jelle.

Dat hij het lachen helemaal nog niet verleerd is, blijkt in “Milk”. “I want you to milk me/I like dairy porn”, zingt hij met een gortdroog gevoel voor humor. De song is gestut op een fijn rollende drumpartij, vlijmscherpe gitaren en een poppy refrein. “Solitude is easy/Just do it on your own”, klinkt het ook nog. Catharsis heet dat dan. Er bestaat immers geen beter antidotum voor depressie en melancholie dan een stevige dosis melodieuze punkrock om je existentiële gal over uit te spuwen.

Verder verdienen ook “Hide” en “Toothpick” genamedropped te worden. Mocht je ons willen wijsmaken dat het songs van de hand van Dylan Baldi en co waren, we zouden het meteen geloven. En – voor de slechte verstaander – dat bedoelen we als een compliment. Ook de coda van “Scumbag Teens” behoeft zeker nog een vermelding. Wat een outro!

Wanneer je aan de leden van dirk. vraagt wie die Dirk nu feitelijk wel mag wezen, antwoorden ze steevast “Iedereen is dirk.” En als dirk. een beetje in iedereen zit, dan is dirk. dus eigenlijk God. Of is dat een brug te ver gedacht? Hoe het ook zij, wij zijn alvast dirk. Ofte to dirk. or not to dirk.. Of ook: “Wij dirken.” Dirk ze eens uit, deze zomer op een dirkovergoten festival. U zal het u niet bedirken, wees daar maar dirk van.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Dirk