Banner

Zorita

Aphrodite

7.5
Gijs Witdouck - 19 december 2017

Carlos Zorita Diaz is een Amsterdams-Spaanse ‘Brusseleir’ met een muziekliefde van Brel tot Buena Vista. Samen met zeven andere muzikanten en nog veel meer instrumenten vormt hij de band Zorita. Live staat het gezelschap garant voor zowel uitbundige feestmuziek als meeslepende ballads of intieme luisterliedjes. De rode draad doorheen alles: ijzersterke arrangementen. De band mengt moeiteloos bluegrass, son, folk, chanson en – waarom ook niet – mariachi tot een nieuw, eigen genre, dat ze "musica vagabunda" hebben gedoopt. Debuutalbum Amor Y Muerte (2012) en ep Until We Die (2015) boden al een staalkaart van die eigenzinnige aanpak en op het nieuwe album Aphrodite wordt nog een smaakvolle scheut pop en psychedelica aan de mix toegevoegd.

Zo is opener "Calliope" een langzaam openbloeiende popsingle met weerhaakjes. Het begint met enkel een breekbare stem en een spaarzame bas, waar laagje per laagje melodieën en harmonieën worden aan toegevoegd. Afrikaans klinkende gitaren en drums, een melancholische trompet, een subtiele maar sfeervolle synthesizer, een aanzwellende vioolpartij: meteen wordt het wijde instrumentarium van de groep tentoon gespreid. Het resultaat is de perfecte muziek bij de laatste avond voor het afscheid van een zomerlief.

Werd er in het verleden al in het Engels, het Frans en het Spaans gezongen, op Aphrodite waagt Zorita Diaz zich ook twee maal aan zijn moedertaal. "Wachten op Morgen" krijgt een reggaevibe mee, waardoor de associatie aan Doe Maar uiteraard al snel om de hoek komt gluren. Het arrangement neigt echter meer naar vroege Gorillaz: breder en zuiderser, als een Jamaicaanse Buena Vista Social Club. En op het einde komt Louis Armstrong nog een stukje mee scatten, wat altijd mooi meegenomen is.

"The Girl WithThe Wooden Crown" is een bluegrass-stomper met een twist. Het begint als iets wat op de soundtrack van The Broken Circle Breakdown had kunnen staan: basdrum, meerdere stemmen en snaarinstrumenten. Na het eerste refrein begint Ennio Morricone zich echter te moeien en komen er trompetten en een vreemde maar verdomd coole synthesizer bij. Als Tarantino nog eens een western filmt, moet dit op de soundtrack. Voor wie dat niet gelooft, staat er al een uitstekende liveversie op YouTube.

Single "Aphrodite" is Zorita op z’n radiovriendelijkst én meest psychedelisch. De trip begint met een feestelijke skagroove waar de trompetten allerlei moois beloven, maar zelfs nu voorspelt de viool al onheil. De gezapige strofe brengt even rust, maar lang duurt dat niet: "I’m the drug you can’t ignore", meldt het refrein en inderdaad: het begint te werken. De stem klinkt donkerder, de viool dreigender en allerlei vreemde geluiden vertroebelen de perceptie. In de tweede strofe lijkt alles nog héél even terug onder controle, maar daarna is het finaal om zeep: omgekeerde echo’s en vervormde drums zwalpen door het brein, plafond wordt vloer en niets staat nog stil. Wie zich afvraagt hoe het voelt als je nét iets te veel hebt genomen: zo dus.

Zo gaat het maar door. "La Vedette" klinkt als Arno die een trage van Brel covert, "Carnaval Des Carcasses" is een lome siësta met een duister kantje, folksong "The Silver Dagger" houdt het simpel en sober, "Inside Your Head" is een koortsdroom met een orgeltje en veel hallucinogene ear candy en de reis eindigt in Hawaï met "Zomerdromen", een klein breekbaar liedje zoals Bart Peeters die wel eens maakt.

Kon Amor Y Muerte nog - met enige kwade wil en een fiks stel oogkleppen - als wereldmuziek bestempeld worden, met Aphrodite lukt dat niet meer. Zorita is een volwassen band geworden met een heel eigen geluid: uitstekend geschreven songs, gearrangeerd door acht muzikanten met een overschot aan smaak en verbeelding. Één nadeel: het album doet verlangen naar optredens en in België staan er voorlopig geen gepland. De groep bouwt echter geregeld een feestje op de betere poppodia van Nederland en zo héél ver is dat nu ook weer niet.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Zorita