Banner

Sharon Jones

Soul Of A Woman

8.0
Joris Vanden Broeck - 06 december 2017

Een postume plaat van Sharon Jones. Dan overvalt ons een beetje een angstgevoel. Zijn snel wat probeersels samengeharkt? Initieel afgevoerde songschetsen bij elkaar geveegd? Niks daarvan: Soul Of A Woman is een meer dan volwaardige plaat, waarmee Jones zichzelf op het niveau brengt van de pioniers van het genre.

Goed een jaar is het alweer geleden dat Sharon Jones ons ontviel, de dame die goeddeels eigenhandig Amerikaanse soul de 21ste eeuw introk en daarbij al vroeg medestanders vond in de eveneens recent overleden Charles Bradley, Lee Fields en Naomi Shelton. Dat deed Jones, net als voornoemde collega's, op relatief hoge leeftijd: ten tijde van haar debuut was ze op het punt dat anderen mid- of zelfs fin de carrière zijn. In het beste geval. Jones' leeftijd vormde echter geen belemmering om haar muziek overtuigend te brengen. Integendeel misschien zelfs: het zorgde dat ze met des te meer overtuigingskracht de songs over leven en liefde losliet op het publiek. Welke twintiger zou bijvoorbeeld geloofwaardig “She Ain't A Child No More” kunnen brengen zoals Jones dat deed?

Dat met het overlijden van Sharon Jones een groot talent wegviel, is een open deur intrappen: bijgestaan door The Dap-Kings, die tragisch genoeg na Amy Winehouse (zíj had “A Child No More” kunnen brengen, maar dat terzijde) nu voor de tweede keer hun frontvrouw verloren hebben, speelde Jones op het podium iedereen naar huis. Ander geheim wapen van de zangeres: Saun & Starr, het backingduo dat zelf ook een alleraardigst album gemaakt heeft. Een stevige drie-eenheid waren ze, die op plaat misschien niet altijd de intensiteit van de concerten wisten te vatten, maar wel op een dikke tien jaar een collectie songs bij elkaar hebben gespeeld om van te duizelen.

Daar komt nu nog eens een klein dozijn nummers bij. In het jaar voor haar dood was Sharon Jones zéér actief. Er waren tournees, waar de zangeres even vitaal klonk als voorheen, er werd een documentaire in elkaar gebokst en ondertussen bleek Jones met haar twee steunpilaren ook nog Soul Of A Woman te hebben ingeblikt, een meer dan waardig sluitstuk voor een korte, maar heel intense carrière.

Opener “Matter Of Time” is een lichtpunt in donkere tijden. Het is slechts een kwestie van tijd voor we met z'n allen met elkaar zullen kunnen opschieten, bezweert Jones ons. Dat klinkt naïef, overdreven optimistisch, maar door haar indringend geluid ben je geneigd haar te geloven. Ook “Come And Be A Winner” bewandelt, gedragen door een zwoel ritme en voorzien van enkele fraaie trompetinterventies, het pad van de hoop, ook al ben je mogelijk omringd door een stel hufters.

“Sail On”, “Searching For A New Day” en “Rumors” bevatten subtiele vocale dialogen tussen Jones en Saun & Starr. In dat laatste geval heerst de broeierige zomerse sfeer van de Stax-hoogdagen. Diezelfde zomers-in-technicolor-sfeer zit ook in “Pass Me By”, dat het vrije vogelideaal op heerlijk relaxe wijze uitdraagt. “Call On God”, het slotakkoord, sluit daar bij aan en zorgt met zijn teruggeschroefd tempo en schroeiend orgel voor een plechtig gevoel.

De kracht van The Dap-Kings komt dan weer helemaal naar voor in “Just Give Me Your Time”, dat groots opent, waarna de band een stap terug neemt en Jones het drama dat liefde soms is in een hartverscheurende tranentrekker vat. Zelden benaderde ze de grootsheid van de eerste soulgeneratie dichter dan hier.

Ook “These Tears (No Longer For You)” -- die titel alleen al! -- klinkt alsof het de goedkeuring wegdraagt van Etta James en Otis Redding. Beluister het nummer gerust meermaals, bij voorkeur met koptelefoon, en verlies het gevecht tegen de tranen. In de staart van de plaat gaat het nog eenmaal voluit: “Girl! (You Got tTo Forgive Him)” is -- Trompetgeschal! Dialogen met de backings! -- het soort parel waarin Jones, met orkestrale kracht achter zich, mogelijk haar plaats in de canon heeft verdiend.

Een tegenvaller valt niet te vinden in het relatief beknopte oeuvre van Sharon Jones. De ene plaat is mogelijk wat beter, of valt beter in de smaak -- dat heb je nu eenmaal wanneer iemand tot het opnemen van een kerstplaat overgaat -- maar globaal genomen zijn miskopen uitgesloten. Wie toch een opstapje nodig heeft, krijgt hier de best denkbare introductie: een klepper die zich langzaam aan de luisteraar openbaart en met elke draaibeurt net ietsje meer hartverscheurend en doorleefd klinkt. Sharon Jones wordt gemist.

E-mailadres Afdrukken