Banner

Meridian Trio

Triangulum

Guy Peters - foto's: Peter Gannushkin / downtownmusic.net - 01 november 2017

Toen we rietblazer Dave Rempis een jaar of zeven vroegen om een paar geheimtips, wees hij altsaxofonisten Greg Ward en Nick Mazzarella aan als straffe jongere vertegenwoordigers van de bruisende Chicago-scene. Terwijl de eerste stilletjes een naam werd, is die laatste nog zo goed als onbekend in deze contreien. Tijd om daar verandering in te brengen. Dit album is een prima kennismaking.

Wie de zwaargewichten uit Chicago een beetje volgt, kan Mazzarella misschien wel kennen van Ken Vandermarks Audio One, of het Chicago Reed Quartet, dat veteranen Vandermark en Mars Williams samenbracht met Rempis en Mazzarella. De altsaxofonist houdt er intussen ook een eigen kwintet en trio op na, terwijl deze bezetting met bassist Matt Ulery en drummer Jeremy Cunningham opgericht werd voor een wekelijkse residentie in de Honky Tonk BBQ in 2014. Het zorgde ervoor dat de drie in alle rust konden werken aan hun eigen methodes en tactieken. Deze opnames vonden plaats in het begin van 2016, toen de band een reeks optredens speelde in The Whistler, en deze liveopname inclusief achtergrondgewauwel presenteert een goed op elkaar inspelende band.

Doorheen deze acht composities krijg je te horen dat de speelzone vrij breed is, gaande van Afrikaans getinte, dansbare stukken tot de veel grilliger composities waarmee het album afsluit. Van memorabele, aanstekelijke thema’s tot vrije verkenningen en knoestige invalshoeken; de band lijkt het allemaal met gemak te kunnen uitspelen. Vandaar ook de naam, die er kwam omdat hun parcours de scheidingslijn tussen “inside” en “outside” doorkruist. Het ene moment is dit lillende muziek van de soulvolle vingerknip, met een dwingende lijfelijkheid, maar iets daarna is het zoekes op de tast of met bestanddelen die zich niet zo eenvoudig laten vastleggen.

Met “Rhododendron” start het album alleszins op z’n toegankelijkst. Mazzarella’s altsax zit in de traditie van voorgangers als Ornette Coleman, Eric Dolphy en Henry Threadgill, waar hij wel een eigen draai aan geeft. Door de lustig meedansende ritmesectie heeft het stuk een uitgesproken Afrikaanse vibe, waarin de vliegensvlugge loopjes van Mazzarella knappe uitschieters zijn. Hetzelfde geldt voor “Ringdown”, dan start uit een simpel basmotief en een fladderend saxthema, gevolgd door krachtig samenspel en uitwaaierende solo’s die toch dicht bij het thematisch materiaal blijven. Dit is hechte én vrije muziek waar je een breed publiek mee kan aanspreken.

Er zijn nog een paar tracks waarin duidelijk wordt dat Mazzarella niet enkel beschikt over een frisse toon die zowel snerpend als soulvol kan klinken, maar zich ook laat kennen als een prima componist. Het compacte en weemoedige “Reminiscing” is een fraai hymne-achtig stuk dat een passage van repetitief aanzwellen omarmt, terwijl het bluesy struinende “Witch Hazel” misschien wel de duidelijkste Coleman-verwantschap vertoont, met Ulery die met gezag wat ruimte opeist en het taterpubliek even het zwijgen oplegt.

Een paar andere stukken laten een iets dwarser, nukkiger geluid horen. In het titelnummer lijkt Mazzarella’s spel vol schichtige schijnbewegingen te zitten, en wordt hij op de hielen gezeten door een driftig jagende ritmesectie, wat leidt tot een geladen spanning. In “Solstice 63” laat hij de sax janken met gierende boventonen. Het een-tweetje aan het einde is niet enkel qua chronologie het verst verwijderd van de start, want zowel “Strange” als “Inflection Point” tekenen voor ongrijpbaarheid die in schril contrast staat tot het uitbundige van het begin. Het eerste met een steeds verschuivend tempo, bruuske sprongen en schurende texturen, het tweede met een voortdurend zenuwachtig verspringen, een soort van neurotisch pointillisme, dat niettemin stuitert op een krachtig stuwende ritmesectie.

Het is bijna onbegonnen werk om dezer dagen nog op te vallen met een saxtrio. Toch slagen Mazzarella, Ulery en Cunningham erin om - binnen een scene die niet bepaald verlegen zit om talent - een uitstekend visitekaartje af te leveren. Triangulum getuigt van een soepele interactie binnen divers kader van composities en vrije interacties. Te ontdekken.

E-mailadres Afdrukken