Banner

Protomartyr

Relatives In Descent

8.5
Lennert Hoedaert - 11 oktober 2017

Met zijn vierde plaat, Relatives In Descent, overstijgt Protomartyr niet alleen het postpunkgenre: het is de perfecte soundtrack bij een wereld die op instorten staat.

Wie al een liveset van Protomartyr meemaakte, heeft het wellicht al gemerkt: het is meer een bolwassing dan een optreden. Joe Casey is een wandelend fenomeen en retorisch talent in een; met een hand in de broekzak en de ander rond een blik bier, prevelend over de wanhoop in de maatschappij. Wie echt fan was, zal zich vast en zeker nog het meeslepende “Why Soes It Shake”, afkomstig van The Agent Intellect (2015), herinneren. Wel, nu doet Protomartyr nog beter, veel beter.

Afwisselend melodieuze gitaren en noise-uitbarstingen, woeste drums, pompende bassen en ijskoude teksten zijn anno 2017 nog altijd de basisingrediënten. Toch doet Protomartyr er nog interessantere dingen mee: de gitaren snijden dieper en klinken intenser dan ooit, Casey vertelt (en bralt) nog overtuigender zijn verhalen, en de ritmes voelen nog spannender aan. Dit is een plaat die je eerst een paar luisterbeurten moet gunnen, maar nadien vol-le-dig onder je huid kruipt. Alle — ja, echt alle! — twaalf nummers vormen een intense luisterervaring, die perfect bij de huidige tijdsgeest past.

Dat Casey een literair wonder is, is geen nieuws voor de fans, maar als je zijn teksten hoort, raak je er danig door geïntrigeerd, dat je ze zelf wil uitpluizen. Zo gaat “Windsor Hum” over een lage toon die de inwoners van de Canadese stad Windsor teistert. “The old Windsor humming/ Across the river/ From the US of A/ Saying, everything’s fine”, zingt Casey. Op zich al intrigerend genoeg. Maar Casey wil eigenlijk ook duidelijk maken dat we onszelf voortdurend leugens (laten) wijsmaken. En zo kan je over de hele plaat verwijzingen vinden naar literaire, historische en culturele anekdotiek, soms gelinkt met maatschappijkritiek.

Ook muzikaal is Relatives In Descent dus een hoogstandje. In opener ”A Private Understanding” doet de croonende stem meteen aan het beste van Nick Cave denken. De voortdurend terugkerende gitaaruitbarsting is weergaloos en maakt het een van de beste rocknummers van het jaar — we overdrijven niet. Opvallend hoe Protomartyr blijft evolueren en dat donkere, herkenbare sfeertje blijft behouden. Over tristesse gesproken: het nummer geïnspireerd door onder andere The Anatomy of Melancholy van de 17e-eeuwse Robert Burton. Casey vindt inspiratie in elke historische periode en in elk land, van het oude Griekenland over Ierland tot het rauwe Detroit.

Nog een deel van de evolutie: Protomartyr heeft eindelijk een evenwichtige plaat gemaakt. Bij “Here Is The Thing”, waarin Casey de vervreemding van zijn thuisstad Detroit in verandering bezingt, moeten we aan The Fall denken, maar het zou onrespectvol zijn om het nummer tot die ene band te herleiden. Protomartyr geeft er namelijk z’n eigen draai aan. Ook "My Children” (over veertiger zijn zonder kinderen en de daarmee gepaarde teleurstelling) stuitert voort op een meeslepend drumritme en ophitsende praatzang. Alweer. Of wat dacht je van een heerlijke doemerige trip (”The Chuckler”), poppunk (“Don’t Go To Anacita”), een regelrechte kopstoot (“Up The Tower”) of een meeschreeuwer (“Male Plague”).

En dan zijn er nog twee nummers die een speciale vermelding verdienen, zeker "Night-Blooming Cereus”. Dichter bij een ballade heeft Protomartyr nooit gestaan. Gewoonweg schitterend; nooit gedacht dat we dat bij een nummer van de Detroiters zouden zeggen.“Half Sister" is iets rauwer, maar even meeslepend. De afsluiter zwelt met hypnotiserende bassen, scherpe riffs en donderende drums aan tot een indrukwekkend geheel waar de wanhoop en disillusie van af druipt. “Truth, what is it?”, vraagt Casey zich af. “She’s trying to reach you”, blijft hij op het einde herhalen. En zo dooft de plaat op pakkende wijze uit. Wat een einde.

Relatives In Descent is een album dat het verschroeiende van The Fall, Nick Cave op z’n rauwst én het donkerste van The National samenvat. Terwijl de vorige platen vooral geschikt waren om live voor oproer te zorgen, is Protomartyr ditmaal ook een luisterervaring op plaat; intens, retespannend en bij momenten ophitsend. Of hoe postpunk veertig jaar na de uitvinding nog altijd kan vernieuwen én intrigeren.

E-mailadres Afdrukken