Banner

Bravo Big Band

Another Story

Guy Peters - 22 augustus 2017

Als we al eens beweerden dat het haast ondenkbaar is om dezer dagen nog een big band te beginnen, dan heeft dat vooral te maken met financiële en logistieke redenen, want zo’n onderneming gaande houden vergt meer dan ooit een immense inspanning. Toch is dat net wat de Bravo Big Band deed, vanonder de vleugels van het befaamde Brussels Jazz Orchestra. Een tijd geleden verscheen debuutalbum Another Story, en dat mag er best zijn.

De wortels van het gezelschap liggen in het Brussels Youth Jazz Orchestra, waarin talenten uit heel het land bij elkaar kwamen en klaargestoomd werden voor het echte werk door kleppers uit binnen- en buitenland. Vanuit dit BYJO ontstond de Bravo Big Band, zo genoemd naar de vaste honk van het orkest in Brussel (een plek die intussen ook alweer plaats ruimde voor iets anders). Het eerste album, dat grotendeels bestaat uit materiaal dat zelf gecomponeerd en gearrangeerd werd, verscheen bij SoulFactory van Tutu Puoane en Ewout Pierreux, waar o.m. ook het uitmuntende Rebirth Collective zijn onderkomen vond.

Ondanks de jonge gemiddelde leeftijd van de muzikanten, is de bezetting wel die van de klassieke orkesten, met dertien blazers (vijf saxen, vier trompetten, vier trombones) en een vierkoppige ritmesectie (gitaar, bas, piano, drums). Ook de stijl en sound van de Bravo Big Band zitten stevig in de traditie verankerd, en dan niet zozeer de vooroorlogse traditie, maar die van de ensembles die de voorbije decennia grote sier maakten, zoals het Vanguard Jazz Orchestra (het voormalige Jones/Lewis-orkest), het Jazz At Lincoln Center Orchestra of dichter bij huis het Brussels Jazz Orchestra.

De sound is vol, gelaagd en krachtig, maar vooral toch gericht op elegantie en finesse. Hier geen rauwe randjes of abrupte stijlbreuken, en evenmin vreemde ingrediënten, maar een zorgvuldige aanpak waarbij ensemble- en solopassages elkaar mooi aanvullen en in evenwicht houden. Daarvoor kan het orkest dus terugvallen op een reeks jonge kleppers, waartussen heel wat nog relatief onbekende namen. De naam van Rob Banken (o.m. John Ghost, Hast en Kleptomatics, een band waar nog een paar leden deel van uitmaken) zal intussen een belletje doen rinkelen, net als Ruben Verbruggen, die te horen was bij Keenroh XL en onlangs debuteerde met zijn uitstekende kwintet Bulliphant. Of gitarist Guillaume Vierset, die al hoge ogen wierp met het LG Jazz Collective.

Vanaf “Novembre en Décembre” glijden de zeventien door zeven eigen composities, waarvan vier gepend door trompettist Thomas Mayade, en twee die ze elders haalden. Regelmatig leunen die composities aan bij het soort doorgecomponeerde orkeststukken uit de filmmuziek, met transparante arrangementen, soms lekker pompende passages en veel soloruimte. Zo kunnen saxofonist Matthias van den Brande en trombonist Quinten De Craecker de spits afbijten met een combinatie van voorzichtige en wervelende lyriek. In “The Genius”, een stuk van de Zweedse saxofonist Klas Lindquist waar ze mee samenwerkten, wordt de dynamiek tussen groep en solisten al even knap uitgewerkt.

Verderop krijg je een fraaie afwisseling van lijzige composities die gaandeweg aan kracht winnen en stukken die van meet af aan potiger uit de hoek komen. Het is ook wanneer iets sterker wordt ingezet op expressiviteit dat de band het meest indruk maakt. Terwijl “Shut Up And Run” je op sleeptouw neemt langs een even grillig als dynamisch parcours, durven het titelnummer en “Missing Him” wel eens hun spanning verliezen (maar niet die gracieuze vlucht over de tegels). Ook mooi: het stapvoets opbouwende “Waves Of A Troubled Mind” en “Infant Isle”, waarin Banken voor misschien wel de sterkste solo van het album tekent. Bij zijn aanzet, als hij het stokje overneemt van pianist Karel Cuelenaere, lijkt het alsof je een flard Parker hoort, maar Banken snerpt minder, ook al stopt hij er wat straffe spurtjes in.

En zo schrijdt, dobbert, zweeft de plaat naar z’n bonus track, een korte vingeroefening van trombonist Bart Van Gorp, waarin die zelf de solo voor z’n rekening neemt. Met een duur van meer dan een uur, maakt de band duidelijk dat er ambitie is, en die maken ze grotendeels ook waar. Ergens hoop je wel dat ze het formaat in de toekomst nog meer naar hun hand zetten, meer risico’s nemen en misschien wat kunnen losbreken van de vrij traditionele sound. Een kerel als Darcy James Argue liet intussen horen dat er ook binnen het bigband-formaat ook nog onontgonnen terrein is. Maar dat is toekomstmuziek, want als visitekaartje kan deze stijlvolle Another Story zeker al tellen.

De Bravo Big Band speelt op zaterdag 9 september in Feestzaal Scheppersinstituut (Mechelen) i.k.v. het Jazz AT Home Festival. Meer info HIER.

E-mailadres Afdrukken