Banner

Joan Shelley

Joan Shelley

7.0
Nout Van Den Neste - 05 juli 2017

Joan Shelley is ondertussen al vier platen lang gestaag bezig naam te maken binnen de Amerikaanse folk, met als voorlopig hoogtepunt voorganger Over And Even waar ze zich comfortabel nestelt tussen grootheden als pakweg Gillian Welch. Deze nieuwe, intieme plaat springt daar niet over, maar is wel een mooi, beknopt bewijs van haar kunnen.

De plaat werd vakkundig geproduceerd door Jeff Tweedy van Wilco met een minimum aan muzikanten: alleen Joan Shelley met vaste compagnon Nathan Salsburg op gitaar en James Elkington (die zowel met Tweedy als Salsburg samenwerkt) op gitaar of piano. De drums die Spencer Tweedy (zoon van) speelt, zijn niet meer dan schuifelende voetstappen over een oude, houten vloer zoals op “If The Storms Never Came” of het wat meer gedreven “I Didn't Know”. Intiem opgenomen, met een voorkeur voor de magie en spontaneïteit van de eerste of tweede take: zo hebben we het graag.

Een slecht of middelmatig nummer is op dit album niet te vinden, daar is Shelley te veel een vakvrouw voor die het genre waarin ze schrijft, door en door kent. Nummers als “Go Wild” - prachtig hoe de elektrische gitaar in het refreintje de stem van Shelley perfect naar boven trekt - of “I Got What I Wanted” hadden zo op een plaat van Gillian Welch kunnen staan. Aan de andere kant is Joan Shelley soms wat te eentonig en behoudzuchtig.

De weinige keren dat Shelley een beetje meer risico neemt en het idioom van Amerikaanse folk wat loslaat, hoor je pas werkelijk wat voor potentieel er in haar schuilt, en dan hebben we het specifiek over het desolate, bijna wanhopige “Wild Indifference” dat met niet meer dan enkele herhaalde regels tekst recht door het hart waait: “In your wild difference / It's all centered around you / Ain't it lonely?”. Dat nummer bevindt zich ergens op een beschemerde hoogvlakte tussen ambient en folk met de prachtige stem van Shelley in een uitgesproken hoofdrol en twee voorzichtige gitaren. Ook de sfeervolle, ruimtelijke instrumentatie van “Pull Me Up One More Time” trekt je een wereld binnen, terwijl het merendeel van de plaat je wat meer op afstand houdt.

Joan Shelley gaat voor nummers die minder observationeel zijn dan voorganger Over And Even en het meer van (Bijbelse) metaforen moeten hebben, zoals het mooie, onheilspellende walsje “If The Storms Never Came”, waarvan wij ons even hebben afgevraagd of dat geen cover van The Carter Family was. Waar Over And Even met een fijngevoelig oog voor detail moeilijke familiebanden, vriendschap en eenzaamheid beschreef, graaft Joan Shelley wat meer in emoties en loopt een relatie die uit elkaar dreigt te vallen als rode draad doorheen de plaat.

Nergens echter levert Shelley niet minder dan kwaliteit af. Wie geconcentreerd luistert, ontdekt niet alleen doorwrocht gitaarspel maar ook juweeltjes van nummers als “The Push And Pull” waarvan het refrein elke luisterbeurt weer alle trappen van onze ruggengraat als een bijzonder knuffelbare kat verkent (het zit hem in hoe ze “when I say” delicaat herhaalt). Empathisch en bewust van menselijke tekortkomingen: zo hebben we onze songteksten en literatuur graag. Bovendien is dit een plaat als een kurkboom die met elke nieuwe luisterbeurt in al zijn subtiliteit nieuwe lagen, verborgen melodieën en emoties onthult. Soms moet dat echt niet meer zijn.

E-mailadres Afdrukken