Banner

Bløf

Aan

8.5
Philippe Nuyts - 18 mei 2017

Exact 25 jaar bestaat Bløf, maar de grootste en vooral beste Nederlandstalige band van zijn generatie heeft geen zin of tijd om daar stil bij te blijven staan. Met Aan heeft Bløf immers zijn meest vooruitstrevende album in zijn oeuvre gemaakt. Plaat en band staan met beide benen stevig in het nu.

Drie jaar eerder was voorganger In Het Midden Van Alles ook al een statement in die richting. De uitgebreide viering van hun twintigjarig bestaan in 2012 had Bløf met een existentiële “Wat nu?”-vraag opgezadeld. In die twintig jaar was de band uitgegroeid tot een instituut, dat elke mogelijke zaal of stadion in Nederland meermaals had laten vollopen. Tijd voor een nieuwe aanpak en een nieuw geluid. De vergelijking met U2, dat begin jaren negentig ook de vlucht vooruit nam, is, alle verhoudingen in acht genomen, niet vergezocht. Had Bløf met In Het Midden Van Alles zijn Achtung Baby gemaakt, dan heeft de band met Aan nu zijn Zooropa uit. Zoiets.

Waar Bløf op de vorige plaat vooral extra onderliggende lagen in zijn poprockgeluid aanbracht, worden nu in wezen vaak redelijk klassieke Bløf-songs met experimentele geluiden, texturen en arrangementen bekleed. Hiphopritmes, onderkoelde elektronica, sluimerende synths tot groovy blazers maken van Aan een eclectisch, klankmatig pareltje. Er wordt echter niet in de open val getrapt van overbodige sounds die de songs dichtplamuren. Integendeel: Aan is met voorsprong de meest ruimtelijke plaat van Bløf tot nu. Van strijkers tot een timide piano, van een gesampelde gitaarriedel tot een elektronisch klankentapijt: ze verbreden het speelveld in de nummers zodat langs alle flanken gescoord kan worden. Melodieën winnen hierdoor aan diepgang, zoals in het bloed bevriezend mooie “Zonsopgang Boven Zee”.

Producers Dries Bijlsma (de hiphop van Typhoon) en Ferdy van der Singel (de experimentelere pop van Rita Zipora, een Nederlandse Björk) sleurden de band dus nog verder hun comfortzone uit, maar hielden het credo van de groep in ere: de song staat centraal. Elke koerswijziging of invloed houdt het DNA van Bløf (meeslepende melodieën, de onmiddellijk herkenbare zangstem van Paskal Jakobsen) al 25 jaar intact. Als dat songmateriaal dan ook nog eens van consistent hoog niveau is, krijg je gewoon een uitstekende plaat die zo het podium van hun oeuvre op kan.

Zoals openingsnummer “Zachtjes Zingen” bijvoorbeeld, dat met zijn elektronische klanken meteen laat horen dat dit geen gewone Bløf-plaat wordt. Maar gelukkig nog steeds meer song dan statement. Op “Bewaar Me” stoeit Bløf nadrukkelijk met hiphop, aan het einde voegen blazers een flinke dosis soul toe. Een ander uiterste is “Een Wens Blijft Maar Een Wens”, een tot broeierige song geboetseerde soundscape alsof Nigel Godrich er zijn zin mee heeft mogen doen.

Ook stevigere rocknummers waar Bløf inmiddels een patent op heeft, komen verrassend binnen. “Ego” wordt gelardeerd met rusteloze strijkers en doet daarmee denken aan Radioheads “Burn The Witch”. Peter Slager houdt het nummer dan weer aan de ketting met een moddervette groove die Adam Clayton zou doen grijnzen. “Languit Vallen” klinkt messcherp terwijl de outro de meest ingetogen Talk Talk van Spirit Of Eden in gedachten oproept. Ja, er gebeurt wat op Aan.

Het Bløf-DNA blijft dus echter ook nu weer intact: een melancholisch pareltje als “Hierheen” laat terloops ook horen hoe ze als songschrijvers gegroeid zijn. De sirenenzang van Anneke Van Giersbergen maakt het effect totaal. Ze stuwt ook “Porselein” naar een hoger niveau: vintage Bløf, dat door zijn opbouw van intiem naar verzengend doet denken aan Bløf-classic “Omarm”, maar dan door een duchtig geëvolueerde groep.

Thematisch gaat deze plaat voor een groot stuk over loslaten in leven en liefde, de controle uit handen durven geven, ego’s opzij zetten. Voor een stuk geïnspireerd door de moeizame opnames van deze plaat, maar vooral ook door de fase waarin band en bandleden zich momenteel bevinden. Niks moet nog, alles mag. Bløf klinkt als een band die finaal bevrijd is van externe rigide verwachtingen en die een bedachtzame creatieve vrijheid omarmt. Een band met een trotse glimlach, maar steeds met weemoed in de ogen. Loslaten is echter vaak ook van moetens: het overlijden van Bløfs peetvader Thé Lau (“Zuster” ontstak bij Peter Slager het vuur om een eigen Nederlandstalige band te beginnen) heeft er diep ingehakt bij het viertal. Het eerbetoon “Als Je Weggaat” doet hetzelfde bij de luisteraar.

25 jaar bezig dus (ja-ha, Vlaanderen!), en Bløf klinkt als een band in de zomer van zijn carrière, met een tweede creatief hoogtepunt op rij. Dat de muzikale renaissance van Bløf de zalen weer vlotter doet vollopen dan enkele jaren geleden, biedt nog meer perspectieven. Een krachttoer zonder meer, die niemand hen nadoet in onze contreien.

Aan verschijnt op 19 mei. Enkele nummers van de plaat zijn verspreid over twee ep's al te beluisteren op Spotify. Doe er uw voordeel mee.

E-mailadres Afdrukken
Tags: Bløf