Banner

ADULT.

Detroit House Guests

6.5
Hans Rombaut - 19 april 2017

Voor hun zesde album gooiden de electropunkers van ADULT. de deuren van een residentiële woning open om er met de meest eclectische, kunstzinnige collaborators samen te leven en werken. Het resultaat is... euh… eclectisch en kunstzinnig.

Detroit -- de stad van Iggy Pop, Motown Records, General Motors, elf Stanley Cups en dat onfortuinlijke faillissement -- is bezig aan een culturele en economische heropstanding. Het stadsbestuur en talrijke organisaties wringen zich de laatste jaren in bochten om het grauwe blazoen van de vervallen industriestad op te poetsen, en met succes. Een van de organisaties die de zogenaamde Detroit Comeback financiert, is de Knight Foundation, een nationale non-profitorganisatie die zich onder andere bezighoudt met buurtopbouwwerk en kunstprojecten. En een van die gesponsorde projecten is deze Detroit House Guests, een muzikaal initiatief van ADULT.

ADULT. is het geesteskind van Adam Lee Miller en Nicola Kuperus, afkomstig uit -- u raadt het al -- Detroit én wettelijk getrouwd. Sinds de vroege jaren nul maken ze de meest obscure electropunk, die met zijn dissonante beats en kille hoekigheid aan de donkere jaren tachtig refereert. Het artwork van hun platen laat nooit de ogen of zelfs gezichten van het duo zien, wat het unheimliche karakter van hun muziek extra in de verf zet. Tien jaar dachten ze na over een project waarin ze zouden samenhokken met verschillende muzikanten, effectief samenleven met alles wat daarbij hoort, met als doel om elkaar te inspireren en tot een muzikaal collaboratief resultaat te komen. De financiële steun van de Knight Foundation maakte het uiteindelijk mogelijk om het idee tot uitvoering te brengen; met een residentie in Detroits New Center als uitvalbasis werkte de band samen met onder andere Michael Gira van Swans en Douglas McCarthy van Nitzer Ebb.

Die laatste kende ADULT. al jarenlang, en dat is te horen aan de twee tracks die ze met hem schreven. In het afstandelijke en bevreemdende geheel dat Detroit House Guests is, zijn “We Are A Mirror” en “They’re Just Words” zowaar dansnummers. Warmbloedig, hitsig, geenszins slecht maar bijna misplaatst binnen het album. Ze verstoren abrupt de trage, tactische opbouw van bijvoorbeeld “P rts M ss ng” en “Breathe On”. Maar laat dat wel de enige echte misser zijn: de overige tien songs zijn interessanter. Ze begeesteren en blenden in hun dissonantie, ondanks de verscheidenheid van de co-schrijvers.

Waar de samenwerking met Robert Aiki Aubrey Lowe resulteert in radicale avant-garde en die met Michael Gira in een pseudo-spirituele drone, is het vooral Dorit Chrysler die via haar thereminspel iets bijbrengt. Dit instrument, dat door de speler niet wordt aangeraakt maar wordt bespeeld door de afstand tussen de handen en twee antennes, brengt een bijna buitenaardse en filmische klank voort die wonderwel werkt bij de sfeer die ADULT. tracht te creëren. Verder is er Lun*na Menoh, een conceptuele kunstenares die klank weet te halen uit een gemodificeerde naaimachine. Ook dit levert een uniek geluid op, al bleef “Uncomfortable Positions” wellicht ook zonder haar inbreng overeind.

En dat is de voornaamste kanttekening bij Detroit House Guests: het project en de triviale weetjes die daarmee gepaard gaan, zijn minstens even interessant als de tracks die dat opgeleverd heeft. Ondanks alle arty farty blijft de muzikale basis er een van standaard electro, wat in tijden van frivolere en meer jazzy elektronische uitspattingen soms simplistisch en gedateerd overkomt. Het vraagt dan ook wat tijd en inzet om de diepte in de muziek te ontdekken en het album te leren appreciëren voor wat het is: een eigenzinnig curateel project van een eigenzinnig intelligent duo.

E-mailadres Afdrukken
Tags: ADULT.