High Hi

Hindrance

7.5
Evert Peirens - 11 april 2017

High Hi kondigt zich op zijn officiële website aan als “a Belgian Dark Pop band”. Daarmee is nogal weinig gezegd: dan had “Humo’s Rock Rally finalist 2014” meer belletjes doen rinkelen. Hoe het ook zij, nu is er langspeeldebuut Hindrance dat duidelijk moet maken dat High Hi geen also-ran is.

En het moet gezegd, dat lukt best aardig. High Hi was al een meer dan verdienstelijke bijna-winnaar van ’s lands populairste muziekconcours en sterrenmachine, en sinds zijn opvallende verschijning op de Rock Rally-podia is de groep goed meegegroeid, getuige een eerste luisterbeurt. De muzikale energie en vocale kracht zijn in elk nummer in meer of mindere mate aanwezig, en verder is er hier en daar een extra scheut emotie bijgekapt ter evenwichtige aanlenging.

De registers staan dus geen volle plaat (net geen veertig minuten) open, en dat zorgt voor de nodige rustpunten, want die zijn wel nodig. Lang geleden dat we zo’n overrompelende vrouwenstem hoorden. Zangeres Anne-Sophie Ooghe haalt in bijvoorbeeld punkrocksong-die-er-geen-is “Raise” tal van vocale hoogtes en laagtes met een zekere flair: perfect is het niet, maar het werkt wel. Dat ze dan aan de slag gaat met soms lichtjes silly teksten (“Donnie is to blame for the USA” op het eerder vermelde “Raise”), moet dan maar. Als mantra voor een geslaagd leven heden ten dage kan “I won't make it far if I don't get my shit together” uit “Baseballfights” dan weer tellen. Wat een songtitel ook!

Instrumentaal gaat de beuk er ook meteen in, met sterk openingsduo “Vultures” en oude bekende “Islands Full Of Gold”. De vaak beladen maar nooit potsierlijke gitaarpartijen doen wat we mogen verwachten van iets dat zichzelf dark pop noemt: een beetje nors en neerslachtig, catchy tegen wil en dank, en verder onverstoorbaar rechtdoor. Het kan even goed intiemer, zoals op het onverwachte pareltje “Fear Of Snow”. Lichten uit, ogen dicht, oren open en luisteren maar, en opnieuw en nog eens.

Soms hengelt het geheel wat te nadrukkelijk naar straffe referenties als Fleetwood Mac, The Smiths of zelfs Sonic Youth. “The bigger the net, the bigger the catch”, horen we op het knappe “Immune To The Weather”. Inderdaad, High Hi, goed gezien. Dat we in de strofes van “Magnify” keer op keer verwachten, ja vrezen, dat opper-Editor Tom Smith zich komt moeien, nemen we dan ook maar voor lief.

In 2014 greep de band misschien nog net naast de hoofdprijs, maar waar menig band de stempel van also-ran moeilijk afgewassen krijgt en dan maar verwatert tot een voetnoot, toont High Hi met Hindrance alvast dat het weigert die rol op zich te nemen. Terecht, want daar vrede mee nemen, dat zou pas zonde van het potentieel zijn.

E-mailadres Afdrukken
Tags: High Hi