Banner

Carlos Bica & Azul feat. Frank Möbus and Jim Black

More Than This

Guy Peters - 04 april 2017

Geen gebrek aan trans-Atlantische samenwerkingen binnen de jazz, al vergt het doorgaans wel inzet, koppigheid en een forse dosis geluk om het boeltje gaande te houden. Een mooi voorbeeld van zo’n internationaal verbond is dat van de Portugese bassist Carlos Bica met de Duitse gitarist Frank Möbus en Amerikaanse drummer Jim Black. Ruim twee decennia na hun eerste album Azul komt het trio op de proppen met album nummer zes, dat aantoont dat hun samenwerking nog altijd garant staat voor een heel eigen geluid.

Zoals bij zoveel andere bands moet je ze eigenlijk live meemaken. Het soms overheersende volume van Jim Black moet je er dan wel bijnemen, maar dit is bij uitstek een band die pas op het podium volledig tot z’n recht komt, die warme interactie demonstreert en de luisteraar met z’n vaak filmisch getinte muziek meeneemt op een reis langs verlaten oorden met weidse vergezichten. Voor een stuk is dat te danken aan de twang van Möbus, die onvermijdelijk vergelijkingen met Frisell oproept, maar het zijn vaak ook de open composities en lome baslijnen van Bica die een ruimte suggereren die veraf staat van het grootstedelijke geharrewar dat doorgaans geassocieerd wordt met moderne jazz. Hier gebeurt het dus anders, wordt vaak de tijd genomen om rustig rond te drentelen in een wereld van roots en romantiek. Eentje die hier en daar herinnert aan die van Frisells trio met Tony Scherr en Kenny Wollesen, maar hier en daar ook aan het Belgische Dans Dans, zoals in opener “Mafalda”.

Daar suggereert het trio meteen dat More Than This een ingetogen bedoening wordt. Zachtaardig ruisende en resonerende cimbalen krijgen gezelschap van een schimmige gitaar en zoemende contrabas. Samen zoeken ze het terrein op tussen slaaplied en soundtrack bij de prairie van Montana. Dromerig, gemoedelijk, maar wel met een behaaglijk gloeiende lyriek. Het is een aanpak op de wip tussen beeldend en lyrisch, die later nog een paar keer terugkeert en die de band beheerst als weinig anderen. Stukken als “I Wonder, Wonder I Do”, een arrangement van folksong “Na Rama do Alecrim”, en een versie van Amerikaanse folksong “Silver Dagger” zoeken het ook in die sloom schuifelende uithoek.

Maar dit trio is ook meer dan een producent van gezapige stukken, want hier en daar worden tempo en volume iets opgekrikt, krijgt het samenspel iets meer panache en worden de individuele sterktes en tics iets meer uitgespeeld. Zo krijg je in “A Lã e a Neve” een echte democratie te horen, waarin het kletterende spel van Black in evenwicht gehouden wordt met het ingetogen spel van zijn collega’s, tot het allemaal langzaam begint open te barsten in een zwalpende stroom van wringende energie. Nog beter: “Whale Rider”, dat het contrast tussen het haast mechanische spel van Black en de sobere baslijnen maximaal uitspeelt. Het is een ingenieuze manier om tegelijkertijd rustgevende stilstand en nerveuze beweging te suggereren.

Pas na meerdere beluisteringen wordt het duidelijk dat het album best wat variatie bevat, dat het slingert langs het compacte, springerige “Skeleton Dance” met die potten- en pannensound, de hoekigere insteek van hoogtepunt “XY Ungelöst”, dat een erg fraaie, huilende climaxwerking krijgt, of het korte “Jolly Jumper”, dat van een gemoedelijk drentelend stukje omslaat in stekelig spel vol gekapte accenten en een plagerige, ontglippende leidraad. In afsluiter “Sam” dreigt Möbus voortdurend over te stappen naar lawaaierig terrein, maar het blijft bij een aangehouden welles-nietesspanning. Het is een evenwichtsoefening die vooral bands gegeven is waarin de muzikanten elkaar op de tast vinden en stilzwijgende afspraken alles in balans houden. Na meer dan twintig jaar activiteit laten Bica, Möbus en Black horen dat er van sleet op het verbond nog geen sprake is.

Het trio speelt op donderdag 6 april in KAAP/De Werf. Meer info op de website.

E-mailadres Afdrukken