Banner

Eagles Of Death Metal

Death By Sexy...

Joris Vanden Broeck - 01 september 2006

Was het debuut van Eagles Of Death Metal enkele jaren geleden een ontgoocheling in de muzikale kwaliteiten van Josh Homme, met opvolger Death By Sexy... laat de man zich samen met Jesse "The Devil" Hughes van zijn beste kant zien. Een opwindend, tot ontucht aanzettend album, zo valt het verslavende resultaat bondig te omschrijven.

Enkele jaren geleden liep Josh Homme (vooral bekend van Kyuss en dat andere popgroepje) in de Californische woestijn een zekere Jesse Hughes tegen het lijf. De man, door sommigen The Devil genoemd, bleek — naast een gigantische snor — ook over muzikale ideeën te beschikken. Als laatste woestijnbewoner die nog niet met Homme in een band had gezeten, bleek het hoog tijd dat een en ander geregeld werd. Niet veel later waren Eagles Of Death Metal een feit. Om eens wat anders te doen, nam Josh Homme plaats achter het minimalistische drumstel terwijl Jesse Hughes gewillig de spotlights opzocht. Het duo bleek bijzonder productief en in geen tijd was het duidelijk dat de wereld zat te wachten op een flinke dosis Peace Love Death Metal.Enter Tim "Timmy Tipover" Van Hamel, Limburger en wereldburger, die niet om een lekkere gitaarriff verlegen zit. Live bleek de band een van de sterkste acts die in die periode op een podium te zien waren. Het debuutalbum viel echter lichtelijk tegen en blonk, enkele sterke songs als "Kiss The Devil" en "I Only Want You" buiten beschouwing gelaten, uit in middelmatigheid.

Met de nieuwste worp, Death By Sexy... neemt het duo op weergaloze wijze revanche. De meeslependheid zoals de band die in het begin alleen op het podium wist uit te spelen, hebben de Eagles Of Death Metal nu naar het studiowerk kunnen overbrengen. Geen spatje opwinding of humor is deze keer verloren gegaan en op dit album is van middelmatigheid of verveling absoluut geen spoor. Vergis je echter niet, Eagles Of Death Metal is nog steeds een groep die het moet hebben van silliness en muzikaal is er een hemelsbreed verschil tussen de ingenieuze hoogstandjes zoals Homme ze voorschotelt bij Queens Of The Stone Age en de rammelrock zoals die op Death By Sexy... te horen is.

Met behulp van illustere gastmuzikanten als Joey Castillo, Brody Dalle (inderdaad, mevrouw Homme), Dave Catching en Liam Lynch wordt een lading pure rock-’n-roll op je afgevuurd waar je dagen later nog steeds niet van bekomen bent. Neem nu "Don’t Speak (I Came To Make A Bang)", dat drijft op een van de coolste gitaarriffs ever en je, willens nillens, heupbewegingen laat maken die in sommige kringen nog steeds als obsceen beschouwd worden. Laat dat echter zijn waar de Eagles op uit zijn: je middels boogy-rock-’n-roll laten dansen, als het even kan in de buurt van een bloedmooie jongedame. Want Jesse Hughes windt er tijdens concerten geen doekjes om: hij zit in deze branche omwille van the sweet ladies.

De seks die van het album spat, staat een vleugje romantiek echter niet in de weg. Zo namen de Eagles Of Death Metal met "The Ballad Of Queen Bee And Baby Duck" een eigentijdse variant op van "The Ballad Of John And Yoko". Het belangrijkste verschil tussen de twee nummers zit in het feit dat er bij The Beatles nog geen kreuntjes en snuifgeluiden te horen waren. Vandaar vast dat we tijdens het luisteren naar Death By Sexy... eerder aan oud werk van The Rolling Stones moesten denken dan aan The Beatles. Death By Sexy… is misschien niet van het niveau van pakweg Beggar’s Banquet, maar als Eagles Of Death Metal met elk album zo’n stap vooruit zetten, voorspellen we binnen enkele albums in katzwijm vallende massa’s voor Jesse Hughes voeten en obscene taferelen waar de groep ten tonele verschijnt. De tussentijd zullen wij moeiteloos doden met het beluisteren van Death By Sexy.... Als daar maar geen ongewenste zwangerschap van komt.

E-mailadres Afdrukken
 
Eagles Of Death Metal

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST