Banner

Eefje De Visser

Nachtlicht

7.5
Laurent Mertens - foto's: Studio-Rios-Zertuche - 06 januari 2016

De voorbije vijf jaar wist Eefje De Visser aan een gestaag tempo Nederland te veroveren met haar [TK]. Sinds haar vorige plaat, Het Is, twee jaar geleden uitkwam, begint ook België stilaan te zwichten voor haar muzikale charmes. Sindsdien wist Eefje zich te omringen met een vaste groep van vier muzikanten (drums, gitaar, bas en synth), trok ze voor enkele weken naar Barcelona voor nieuwe inspiratie, en ondertussen zijn zij en haar band volledig klaar om met opvolger Nachtlicht verder terrein te veroveren.

Het is even verschieten wanneer “Scheef” voor de eerste keer het toneel opkomt met een ambient tapijtje, gestuwd door een beat. Al snel wordt het klankbeeld uitgebreid met allerhande extra partijen, en daarbij vallen al meteen enkele zaken op. Was voorganger Het Is een redelijk rechtoe-rechtaan akoestische singer-songwriter plaat waarbij stem en gitaar duidelijk de basis vormden, belooft Nachtlicht veel meer een gelijke rol voor alle spelers, en rijkelijk uit de productie-trukendoos te grabbelen. Prachtig voorbeeld van dat laatste is hoe de zang op “Scheef” regelmatig opgefluisterd wordt met extra takes en delaytjes, en hoe de kracht van dat nummer grotendeels zit in de horde aan opzwellende elementen (die percussie!) die zorgen voor een stuwende drive, als golven die komen en verdwijnen. Wie rond 2:20, wanneer die synthesizer pad de aangehouden zangnoot mee de hoogte induwt, nog geen kippenvel heeft, kan evengoed klinisch dood zijn.

Het moge duidelijk zijn, de lat wordt meteen eenzaam hoog gelegd. Dat niveau wordt misschien niet het gehele album aangehouden, maar over het algemeen valt er maar weinig te klagen. “Naartoe” komt nog het dichtst in de buurt, met een eerste zes maten die je direct het nummer inzuigen, en een tekst die even aanstekelijk danst doorheen de begeleiding als Vincent Cassel tussen de laserstralen in “Ocean’s 12”.

Over de teksten gesproken, een gevolg van de vollere productie is dat de stem meer opgaat in het geheel, als ware het een instrument op gelijke hoogte met de rest, en deze eersten zich minder snel in uw geheugen griffen dan voorheen. Of dat kwaad kan is een andere vraag, maar een gevolg van dit gevolg, in combinatie met een zekere opzwepende zwoelheid die in de nummers verstoken zit (dat refrein van “Stof”!), is dat dit ook een veel minder intiem album is geworden. We kijken minder in Eefje’s hoofd, maar meer door haar ogen naar de buitenwereld. De algemene sfeer is die van een strandfeest op een warme avond, met kleurrijke slingers en lampions en rijkelijk vloeiende cocktails, waarbij de camera in slowmotion passeert langs de zwoel dansende, half ontblote, lichamen.

Eefje staat erop dat “Eefje De Visser” voortaan een volwaardige band is, en dat is ook wel terecht. Nachtlicht is ontegensprekelijk een groepsplaat geworden. Nummers “Luister” en “Wel”, beide met strijkers overigens, doen nog het meeste denken aan Het Is, met hun relatieve kaalheid en een stem die duidelijk weer de hoofdmoot vormt. “Wakker”, dat heel uitgepuurd begint, en stilaan doorheen het nummer verder opgevuld wordt met elektronica en bas, bevindt zich dan weer ergens in het midden.

Zij die bij singer-songwriter zweren zullen zich na Het Is misschien wat aan de kant geschoven voelen. Anderen die naar nummers luisteren als naar puzzels, en met veel plezier verdwalen in de kleinste hoeken en kanten van piekfijn uitgedokterde arrangementen en producties zullen met dit album een prachtijd beleven. Aan al de rest, dit is gewoon weer een prima collectie oerdegelijke nummers, die zonder schaamte uw kostbare tijd mogen opeisen. Het openingsnummer is op zichzelf de entree dubbel en dik waard.

E-mailadres Afdrukken