Banner

Panda Bear

Panda Bear Meets The Grim Reaper

8.5
Stavros Kelepouris - 14 januari 2015

Panda Bear begeeft zich op bekend terrein, maar is nog steeds de enige die daar durft rond te waren. Zot zijn kan zo schoon klinken.

Nadat-ie z’n pa verloor aan kanker had Noah Lennox een onderonsje met Magere Hein, hij belande aan de verkeerde kant van de 35, liep hier en daar een blauwtje en besloot ondertussen nog even vader te worden - er zijn mensen die voor minder even door het lint gingen. Het deed Panda Bear de afgelopen jaren ongewild enkele keren van vacht veranderen, en bracht hem — naar eigen zeggen — tot dit einde van een trilogie die er met Person Pitch en Tomboy al behoorlijk indrukwekkend uitzag.

De songs doen dan ook behoorlijk autobiografisch aan. Neem “Mr. Noah”, een song over een hond die zijn wonden likt en geleerd heeft niet meer te leven op het ritme van andermans grillen - of het retrospectieve “Lonely Wanderer”, waarin Lennox tussen begin en eind vlakaf een van die Grote Vragen stelt: “If you look back / Was it wortwhile.” Nog duidelijker: “Tropic Of Cancer”, over de ziekte van zijn vader. Lennox voert hier hier in feite een uitvoerige variant op van wat bij filosofen al langer bekend staat als de paradox van Theseus’ schip - als een mens voortdurend verandert, is het dan na verloop van tijd nog dezelfde persoon?

Afgaande op deze Panda Bear Meets The Grim Reaper alleszins wel. Als vanouds perste het stichtend lid van Animal Collective er een plaat uit die hemelse harmonieën en allerlei psychedelische foefjes synthetiseert tot een eigengereide, caleidoscopische popplaat. Een excentrieke versie van de Beach Boys via digitaal geretoucheerde en aan elkaar gelijmde lagen die Lennox toelaten ook solo te klinken als een koor schooljongens (sla Start over en ga meteen naar “Acid Wash”). Toch is Lennox niet ter plaatse blijven trappelen: de drumbeats en breaks haalde hij recht uit de nineties, bij namen als J Dilla, Q-Tip en A Tribe Called Quest.

Meer dan eens zijn het exact die ritmes die het verschil maken met zijn vorige platen. De flow van toptrack “Principe Real”, de drumcomputer in pakweg “Come To Your Senses” of “Butcher Baker Candlestick Maker”: ook zonder die beats hadden ze netjes in Panda Bears universum gepast, maar dan hadden ze ook gewoon op “Tomboy” of “Person Pitch” kunnen staan.

Af en toe mogen het eenmanskoor en de beats evenwel in de coulissen blijven, en krijgen we een opvallend heldere en breekbare Panda Bear te horen. “Tropic Of Cancer” - nooit komt-ie dichter bij een ballad - waait binnen op een zachte oceaanbries, voert een etherische harp op en keert dan je strottenhoofd binnenstebuiten met een van de breekbaarste songs die Panda Bear al inzong. Recht voor de raap heeft hij het over de ziekte van zijn vader, en daarbij laat hij eenvoud primeren op psychedelica. Hetzelfde geldt voor de zachte pianomotieven in een al even pakkend “Lonely Wanderer”.

Panda Bear Meets The Grim Reaper is niet alleen een verslavende excursie in de esthetiek van Noah Lennox, maar ook een prachtige verkenning van het leven, de angst en de twijfels waar je vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Een coming-of-age-plaat waarop Lennox de introspectieve tour opging - ook qua sound: in plaats van zijn geluid radicaal te vernieuwen, heeft hij van binnenuit nieuwe accenten gezocht, een focus die aanschurkt bij zijn heimat en toch de voet over andermans drempel durft te zetten. Een magnifieke toevoeging aan een van de mooiste palmaressen uit de 21e eeuw.

E-mailadres Afdrukken
 
Panda Bear

Uit ons archief
Banner

TEST