Banner

Cactus Truck

Live In USA

8.5
Guy Peters - 21 april 2013

Op de een of andere manier zijn we bijna allemaal gaan geloven dat met omzichtigheid gecreëerde, bij voorkeur melancholische, intellectueel stimulerende en behaaglijk mooie muziek eigenlijk toch wat waardevoller is dan een driftig schokkende tegenhanger die vooral brute lelijkheid en intuïtieve chaos uitdraagt. “Best indrukwekkend, die impact, maar toch wat lomp… niet?” Dàt soort gedachten. Wel, neen. Niet altijd. Het gaat er inderdaad niet om wie de meeste noten of decibels uit de saxbeker schudt, maar wie iets teweeg kan brengen bij de luisteraar. Wat dat betreft blijft het Nederlandse trio Cactus Truck met rasse schreden vooruitgang boeken, want Live In USA is zoveel meer dan een ploerterige kopstoot.

John Dikeman (alt- en tenorsax), Jasper Stadhouders (gitaar en basgitaar), Onno Govaert (drums). Natuurlijk genieten ze van dat schokeffect als onvoorbereide luisteraars even terugdeinzen, zijn ze zich bewust van de primitieve terreur die ze in je gezicht kwakken. Maar er is heel wat meer aan de hand dan dat. Zo kunnen we iedereen die Dikeman verdenkt van eenzijdig gebeuk aanraden om Across The Sky met Raoul van der Weide en Klaus Kugel eens te beluisteren. Of deze Live In USA. Stadhouders fungeert ook in allerlei bezettingen en deed het uitstekend in Teun Verbruggens The Bureau Of Atomic Tourism, terwijl we Govaert aan de zijde van o.m. Sanne Van Hek en Shahzad Ismaily ook een andere kant van z’n instrumentbeheersing zagen tentoonspreiden.

Dat beuken wordt vaak gezien als een makkelijke, wat domme oplossing voor muzikale hooligans, maar dan ben je sneller uitverteld dan Cactus truck en dan begin je ook niet aan zo’n idioot afmattende tournee. De drie trokken einde 2012 naar de Verenigde Staten om er een tour te spelen van meer dan drie dozijn concerten die hen via Atlanta en New York naar de Westkust voerde, om te passeren via Seattle en Los Angeles, en langs het zuiden terug in New York te belanden. Naast trioperformances werd er ook een paar keer met gasten gespeeld. Zo werden ze voor het derde concert van de reeks bijgestaan door trombonist Jeb Bishop (hier aanwezig tijdens de twee eerste stukken) en tijdens het laatste door trompettist Roy Campbell (het laatste). Het resultaat: dik zeventig minuten krachtvoer.

Bishop heeft natuurlijk ook wat Nederlandse roots en speelde al regelmatig met de band, dus het mag niet verbazen dat de improvisaties met de Amerikaan gesmeerd lopen. Toch verbaast het hoe rijk en energiek de sound en het samenspel zijn in “Prairie Oyster”. Het ligt ook wat nauwer tegen de klassieke freejazz, met Stadhouders en Govaert die voor een onaflatende stroom geharrewar zorgen, terwijl Dikeman en Bishop naast, langs en over elkaar schetteren en jammeren. En natuurlijk geraakt het aan de kook, lijkt Bishop op zoek naar een of andere bezopen brassband en wil Dikeman de toorn Gods laten neerdalen. Pure adrenaline, zeker als Stadhouders ook nog eens overschakelt van bas naar gitaar en een tweede geluidsmuur helpt rechtzetten en dichtplamuren die zich kan meten met het meest gewelddadige uit de Europese powertraditie. Knappe bonus: Govaerts drumsolo, zo opzwepend als een Braziliaanse carnavalfuif.

Een tweede stuk, “Seans Gone”, pakt het dan weer anders aan en gaat van start met een gerafelde serenade van Dikeman die snel de geest van Ayler door het stuk laat rondwaren. Deze keer zorgt Bishop ook voor golvende elektronica die het samenspel een andere gedaante geeft. Zodra die samen met de band piekt, pikt hij in met trombone en wat daar op volgt volstaat om de gemiddelde undergroundclub helemaal op z’n kop te zetten. Natuurlijk laat de band met een paar stukken ook horen dat daar eigenlijk niet eens gasten voor nodig zijn. “Hot Brown” is vintage Cactus Truck: heftig sleurend, sputterend en smerend, delirisch stuiterend, passerend langs de blues, razend en tierend met dolle predikantendrift. Dat is knallen, rammen en fileren met dodelijke trefzekerheid.

“The Twerk” steekt opnieuw het vuur aan de lont, maar zet ook nog eens Dikemans indrukwekkende controle over het extreme register in de verf, terwijl je enkel al voor het razende drumwerk van Govaert naar “Magnum Eyebrow” zou kunnen luisteren. Met z’n krappe tien seconden is “Wedding Present (sorry Erin)” dan weer een knipoog naar de grindjazzstukjes van Brand New For China. Slotstuk is een knappe improvisatie met Roy Campbell. Die trompettist, die ooit in Nederland woonde, kan het volledige gamma aan, van traditioneel tot vrij, maar hij is ook de oprichter van cultband Other Dimensions In Music en regelmatig te horen binnen de radicale vleugel van de freejazz. Met Cactus Truck leidt het opnieuw tot een vanzelfsprekend verbond, waarin Dikeman zich aanvankelijk opwerpt als de dominante stem, maar Campbell zich gaandeweg meer gaat manifesteren, zowel binnen collectieve krachtpatserijen als met een paar schittermomenten in rustige fases. Z’n controle over het hoge register van de trompet is imponerend en zorgt voor een frisse wind in de potige sound van het trio.

Maar vooral: er wordt, naast die onverwoestbare energie, ook gespeeld met een intense en geconcentreerde bevlogenheid die steeds nadrukkelijker op de voorgrond treedt. Binnen de freejazz moet je je daar de dag van vandaag bijna voor verontschuldigen, maar niets van dat bij deze band, die nog altijd speelt vanuit de onderbuik en het stadium van het rode waas voor de ogen al lang gepasseerd is. Kon je ze ooit misschien nog afschilderen als barbaarse herriemakers, dan is Cactus Truck nu uitgegroeid tot een van de meest opwindende en spannende live bands van deze streken. In welke genre dan ook.

De band komt z’n nieuwe, in beperkte oplage uitgebrachte album - luisteren kan via Bandcamp - op 29 april voorstellen in La Resistenza (Gent), in het gezelschap van Roy Campbell en bassist Peter Jacquemyn.

E-mailadres Afdrukken
 
Cactus Truck

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST