Banner

Mogwai

Les Revenants

7.0
Johan Maes - 26 maart 2013

In z’n hoogdagen was Mogwai zeer kwistig met kippenvelmomenten en bij elke nieuwe release rijst weer even de hoop op een verzameling nummers die de haren rechtop doet staan. Met deze soundtrack voor een Franse tv-serie over een groep mensen die uit de dood verrijst, levert Mogwai wel een mooi en sfeervol plaatje af, het kippenvel blijft helaas achterwege.

Nu, het is natuurlijk ook niet helemaal eerlijk om Les Revenants te toetsen aan het beste werk van Mogwai. Een soundtrack staat ten dienste van het beeld en mag vooral niet in de weg lopen of opdringerig zijn en dus blijven -- zoals dat ook bij Zidane: A 21st Century Portrait het geval was -- de scherpe randjes achterwege. Bovendien was er bij het maken van deze soundtrack nog geen enkel shot gedraaid en was een summiere versie van het script de enige leidraad. Nummers als "Special N" en "Kill Jester" lijden misschien nog het hardst onder die aanpak en kleuren veilig binnen de ‘Mogwai-lijntjes’. Ideaal soundtrackmateriaal dus, dat zowat elk beeld kan begeleiden. Samen met enkele korte sfeerscheppertjes vormen ze de zwakkere momenten op Les Revenants.

Gelukkig zijn er ook hoogtepunten. Zo introduceert het ijle xylofoontje van opener "Hungry Face" het thema dat regelmatig hernomen zal worden en onmiddellijk voor een kil en beangstigend gevoel zorgt. Ook in "Fridge Magic" krijgt het naïeve muziekdoosmelodietje, door de begeleiding van dreigende pianoklanken, een spannende ondertoon mee. Mogwai speelt herhaaldelijk met dat spanningsveld tussen kinderlijke deuntjes en dreigende geluidstapijten. Zo kondigen de eerste noten van "Portugal", als spaarzame regendruppels, de donkere wolk van noise en feedback aan die een schaduw werpt over een bezwerend duet tussen piano en xylofoon. Het roept herinneringen op aan het oorverdovende lawaai waarmee Mogwai steevast z’n optredens beëindigde door de gitaren vlak voor de versterkers te parkeren. In plaats van trommelvliezen te verscheuren blijft het volume dit keer beschaafd, maar het effect is er niet minder om. Zachtjes doorbreekt "Eagle Tax" de ijzige stilte na de storm. De gitaren treden in het voetlicht en zorgen met een dikke laag reverb en ‘twang’ voor een knipoogje naar Twin Peaks. "Relative Hysteria" kneedt dezelfde ingrediënten dan weer tot een wonderlijk hemels sfeertje, kippenvel net niet inbegrepen.

Dat ze de koningen zijn van de ingehouden spanning mag duidelijk zijn, maar tot de grote uitbarstingen komt het dus niet. Als er dan toch een effectenpedaaltje wordt ingeduwd, is het de bas die een flinke laag fuzz meekrijgt en samen met pompeuze drums voor een bombastisch geluid zorgt. Jammer genoeg gaat Mogwai hierin al eens ‘over the top’ en het is vooral wanneer de cello het nodige tegengewicht biedt dat het wel werkt. Gastmuzikante Sonia Cromarty voorziet Les Revenants trouwens wel vaker van mooie, klagerige partijen en haar cello had gerust wat prominenter aanwezig mogen zijn, ter vervanging van de kleffe synth-tapijtjes die her en der opduiken bijvoorbeeld. Op "This Messiah Needs Watching" zit alles wel perfect in balans en het nummer brengt je in een onbehaaglijke trance.

Verrassen doen ze -- helaas niet helemaal in positieve zin -- met een cover van "What Are They Doing In Heaven Today?" van Washington Philips. Deze gospelklassieker wordt met weinig bezieling gebracht en zal net om die reden ongetwijfeld werken als orgelpunt van een tv-serie over schimmige halfdoden. Buiten zijn context verglijdt deze weemoedige wals naar een banaal niemendalletje.

Als band heeft Mogwai alleen nog zichzelf te vrezen en in dat opzicht vermijden ze hier meestal heel handig hun eigen sound te plagiëren. Les Revenants is op z’n sterkst wanneer er volop met klank en textuur wordt geëxperimenteerd, terwijl het toch onmiskenbaar Mogwai blijft. Al bij al is het geen essentiële plaat geworden maar de Schotten bewijzen wel nog steeds relevant te zijn als leveranciers van de betere soundtrack.

E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Advertentie

TEST