Banner

El Camino

At Jenny Richee

Joris Vanden Broeck - 21 december 2005

Muziek is niet altijd in woorden te vatten. Soms gaan de klanken de kracht van het gesprokene te boven. Het Nederlandse El Camino maakt grotendeels instrumentale muziek die je zo weet te overdonderen dat je even niet weet waar je het hebt.

El Camino is een band die al zeven jaar zijn heil zoekt in sfeervolle muziekstukken die eerder onder de noemer soundscape dan popsong vallen. Waar de groep op eerdere platen zoals Laika het vooral moest hebben van een akoestische aanpak, wordt er op At Jenny Richee voluit naar elektrische instrumenten gegrepen, waardoor El Camino op dit album kiest voor het benaderen van de livesound.

De groep werd behoorlijk vaak vergeleken met Godspeed You! Black Emperor, hoewel die vergelijking niet altijd opgaat. El Camino lijkt eerder de dissonantie van Sonic Youth te willen verzoenen met de dromerigheid van Sigur Rós, voorwaar geen lichtzinnige ambitie die menig wenkbrauw de hoogte injaagt, zij het ten onrechte. El Camino slaagt namelijk in die missie. Opener "The Turnpike Gate" zet dadelijk de toon: een aanzwellende gitaarpartij die je in de muziek zuigt en je meesleept in een draaikolk van gitaarklanken. De band draait er echter zijn hand niet voor om om je op het verkeerde been te zetten. Wanneer je een climax verwacht, verandert de song drastisch van richting en laat je even wezenloos achter om je vervolgens terug bij je nekvel te grijpen, op weg naar nieuwe uithoeken van het muzikale universum.

Hoogtepunt van de plaat is zonder meer het titelnummer. "At Jenny Richee" neemt een rustige start en bijna kabbelend begint het nummer je te verleiden. Wanneer de melodie zich in je hoofd vastgezet heeft en je net op het punt gekomen bent waarop je zonder gezichtsverlies in de maat kan meeknikken, ontploft het nummer. Als een uit elkaar spattende splinterbom worden de noten op je afgevuurd. Hier komt El Camino het dichtst bij het verzoenen van Sonic Youth en Sigur Rós. Qua sfeer benadert het nummer de afsluitende minuten van Sigur Rós’ ( ), terwijl de gitaarpartijen niet mistaan zouden hebben op Evol of Sister van Sonic Youth.

Vijf nummers lang werkt El Camino in op je hele gemoed. Hoewel At Jenny Richee slechts twintig minuten duurt, blijf je na afloop van het albumette overdonderd zitten. Je weet amper wat je overkomen is en in een reflex wil je de plaat nog eens opzetten, maar de loodzware beklemming die nog in de kamer hangt na het wegsterven van de laatste noot, maakt dat je even de stilte verkiest alvorens je opnieuw onder te dompelen in de uitermate fascinerende wereld van El Camino.

E-mailadres Afdrukken