Banner

Flying Horseman

Twist

8.0
Gert-Jan Wijnant - 04 april 2012


Unday Records, 2012

In een rechtvaardiger wereld zouden bands als pakweg Hypnos 69 of Amen Ra de plaats van de Milows en consorten innemen om de façade van de Belgische muziek in het buitenland te bepalen. Ons kleine Noordzeelandje heeft dan ook van tijd de betreurenswaardige gewoonte om beloftevolle artiesten die net die paar duwtjes in de rug nodig hebben om bij het bredere publiek bekend te geraken, schandelijk te negeren. In deze categorie vinden we zonder twijfel ook het Antwerpse Flying Horseman. Twee jaar geleden bracht de band hun debuut 'Wild Eyes' uit, dat door een jammerlijk beperkte media innig in de armen werd gesloten als een klein duister meesterwerkje.

En nu is er dus - eindelijk, wat ons betreft - de opvolger 'Twist'. Maar undergroundartiest of niet, de tweede plaat is altijd één van de moeilijkste, zeker wanneer de voorganger bedolven werd onder de rozenblaadjes. We hadden al goeie hoop toen we het debuut van Dans Dans hoorden en deze volgende telg in lijn moet op geen enkel vlak onder doen voor 'Wild Eyes'. Integendeel, 'Twist' is een veelgelaagde parel geworden die haar schoonheid langzaam ontvouwt.

Opvallend is vooral hoe hun door duistere folk doordrongen post- en bluesrock nog introverter, broeieriger en atmosferischer is geworden, hun samenspel nog inniger en coherenter. Luister bijvoorbeeld naar opener 't.m.l.': ingetogen gitaargetokkel ondersteund door een occasionele drumslag en belring, langzaam aanzwellend met achtergrondritmes en vervolledigd met de hypnotiserende vocalen van de zusjes Maieu, front van Blackie & The Oohoos. Vol en complex, maar nooit druk, een minimalistisch landschap dat koptelefoon vereist om al haar elementen prijs te kunnen geven. Alle lof dan ook voor producer Koen Gisen, die als een zesde bandlid achter de knoppen het geheel verweeft tot een sonisch klankentapijt. Geen beter voorbeeld dan de uitmuntende titeltrack 'Twist', die na haar eerste gitaaruitbarsting overgaat in bezwerende, spookachtige herhalingen vol subtiele details.

Een ander essentieel ingrediënt is de gevoelige, voorzichtige stem van gitarist Bert Dockx, bezieler van Flying Horseman en leverancier van zowat alle teksten en composities. Op vlak van zangwijze en sfeer doet ze denken aan Ian Curtis - al heeft de Antwerpenaar een warmer timbre - maar ook de donkere, mystieke sfeer van de nummers en eigenzinnige drumpatronen roepen meermaals Joy Division in herinnering. De band haalt hen niet voor niets aan als een van de belangrijkste invloeden van hun muziek.

En verder? Een flinke scheut The Doors (wat nooit kwaad kan, tenzij u er de hele fles in kiepert zoals The Flying Eyes wel eens durven doen; maar hier vooral hoorbaar in het prachtige 'Memorial') en de melancholie van Tom McRae en Bonnie Prince Billy als leidraad. Die hypnotiserende mijmerstem past perfect bij zijn ondoorzichtelijke teksten rond de dood, vrijheid en niet te al te optimistische schetsen van de menselijke psyche: "we share in silence the same cold hearted, stupid,black ... soul" zingt Dockx op bijna bijtende, gepijnigde wijze in een koortserig 'Roads'.

Met deze 'Twist' heeft Flying Horseman niet alleen een zwarte, romantische ode aan de nacht gemaakt, maar ook - in de mate dat het nog nodig was - bewezen dat ze zeker geen tijdelijk undergroundfenomeen zijn, maar een verdomd boeiende band waar we de komende jaren ongetwijfeld nog van gaan horen. Zij die in deze warme lentedagen liever wachten tot de zon achter de horizon verdwenen is om muziek te ondergaan: u weet wat u te doen staat.

http://www.myspace.com/flyinghorseman

E-mailadres Afdrukken
 
Flying Horseman

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST