Banner

Ebonylake

In Swathes of Broothing Light

6.0
Sytske Boone - 22 november 2011


In het promoblaadje van Ebonylake bestempelt het label hen als "not easy listening black metal". Voor een keer klopt deze omschrijving als een bus. Het duo, dat van start ging in de jaren negentig, presenteert een vorm van black metal aangedikt met elementen uit avant-garde en filmmuziek. Alles wordt op zo'n langgerekte en fragmentarische wijze gebracht dat het album, dat zich over vijfenzestig minuten uitrekt, een bittere pil is geworden om te slikken. 'In Swathes of Broothing Light' heeft tijd en een luisteraar met open geest nodig om te groeien.

In 1997 liep de band tegen een gesloten deur aan toen hun debuut 'On the Eve of the Grimly Inventive' lauw werd onthaald in een metalscène die niet klaar was voor zoveel non-conventionaliteit. Twaalf jaar later proberen ze het moedig nog eens met deze 'In Swathes of Broothing Light'. Een claustrofobische drugstrip die niet zou misstaan als soundtrack bij en verhaal van Edgar Allan Poe. Of zoals de band het zelf graag omschrijft: "een door absint gevoede losbandige trip door Engelse excentriciteit. Ondertussen de zielen van dode poëten oproepend."

Klinkt allemaal nogal ingewikkeld en net daardoor is het een omschrijving die hout snijdt. De tien creaties - compacte songs kan je ze niet noemen - zijn zo gecompliceerd dat je soms letterlijk begint te kronkelen van onbehagen als je ze in één ruk probeert af te luisteren. Slechts na enkele vermoeiende luisterbeurten dringt de boodschap echt door en raak je zelfs lichtelijk gehypnotiseerd door de unieke sfeer.

We beginnen vooral te genieten vanaf 'In Swathes of Broothing Light Skeletal Birds Scratch at Broken Windows'. Een onmogelijke songtitel, maar qua muziek een begeesterend werkstuk door de grimmige sfeer en vele tekstherhalingen. Die herhalende, hypnotiserende tendens wordt daarna hardnekkig vastgehouden en uitgewrongen tot de allerlaatste druppel. En deze vaststelling vormt voor de plaat uiteindelijk het grootste probleem. Ieder geluid wordt zodanig gerekt dat de potentieel goede ideeën regelmatig ten onder gaan.

Toch blijft er voldoende over om Ebonylake's tweede te bestempelen als een beloftevolle nieuwe ontwikkeling voor de band. We houden van het poëtische, het originele en schizofrene karakter van de muziek. Bovendien schiet er regelmatig een referentie naar Aborym door ons hoofd. De Italiaanse band die ons vorig jaar met het fantastische 'Psychogrotesque' ook al op een spannende horrorsoundtrack trakteerde. Bij Ebonylake zijn de ideeën even goed, maar minder geniaal verwerkt.

http://www.myspace.com/ebonylakeofficialuk

E-mailadres Afdrukken