Battles

Gloss Drop

8.0
Stijn Theus - 10 augustus 2011


Warp, 2011

De experimentele rockers van Battles moesten het voor hun tweede album zonder de cartooneske stemmetjes van lead singer Tyonday Braxton stellen. Hun nieuwste 'Gloss Drop' vergelijken met de genredoorbrekende debuutplaat 'Mirrored' gaat dus niet op. Ze zetten daarentegen wel de lijn door die ze op hun eerste EP's zonder Tyonday de wereld instuurden, en maakten van het hele elektronische rockexperiment een speeltuin in de studio, met alle groovy gevolgen van dien.

Vorig jaar hoorden we het bedroevende nieuws dat Tyonday de groep verliet. Met zijn vertrek zag Battles de leider van de groep verdwijnen en leek het succesvolle verhaal met als eerste hoofdstuk 'Mirrored' tot een bedroevend einde te komen. Dat Tyonday weg is wil echter niet zeggen dat de groep nu verlegen zit om talent. 'Mirrored' leek te drijven op de loops en stemmetjes van Tyonday, maar Battles blijft nog altijd de som van enkele geniale artiesten die ieder hun eigen kwaliteiten ten toon spreiden, met of zonder Tyonday. Drummer John Stanier liet het al eerder donderen bij metalgroep Helmet en supergroep Tomahawk, gitarist Dave Konopka bracht noise naar de mathrockerband Lynx en Ian Williams tokkelde vroeger lekker op z'n gitaar bij mathrockpeetvaders Don Caballero.

De groep grijpt op 'Gloss Drop' terug naar de sound van de EP's voor de eenmalige verschijning van Tyonday. En die weg biedt heel wat interessante mogelijkheden, zo blijkt. De klank van de tot in extremis gemanipuleerde gitaargeluiden gecombineerd met de virtuositeit van drummer John Stanier blijft verbazen en is niets van zijn mystiek en bovenmenselijk karakter kwijtgespeeld. Deze nieuwe weg is minder onvoorstelbaar als hun voorgaande en daarmee ook gemakkelijker verteerbaar. Het resultaat is een wervelende trip door een elektronisch muzieklandschap dat op geen enkel moment zijn snelheid en funkyness verliest en je meesleept naar een arty party wonderland.

Ter vervanging van de verloren gegane getweakte vocalen riepen ze de hulp in van verschillende gaststemmen, onder hen Gary Numan op het lekker voortdenderende nummer 'My Machines'. Numan, de man die als één van de eersten elektronica met rock combineerde, valt zowel muzikaal als historisch niet uit de toon. Ook Chileense technoproducer Matias Aguayo verzorgt de lyrics op de zomerse vibes van 'Ice Cream'. De track is een mutatie van bevreemdende disco met gitaargetokkel dat zelfs poppy aanhoort. Die groovy en dansbare vibes worden doorgetrokken doorheen de rest van het album, dat met momenten klinkt als geniale dance-rock ('Futura') of als een auditieve elektronische hallucinatie op de foor ('Rolls Bayce' en 'White Electric').

Hoewel 'Gloss Drop' nog altijd in de eerste plaats de virtuositeit en ingewikkelde songconstructies van Battles tentoonspreidt, is dit een album waar funk en fun de basisingrediënten vormen voor een geslaagde plaat. Geen regelrechte opvolger van 'Mirrored', maar opnieuw een vernieuwend album met serieuze muziek in een populair jasje.

http://bttls.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Battles

advertentie
Banner

TEST