Banner

Mogwai

Hardcore Will Never Die, But You Will

5.0
Steven Vervaet - 23 februari 2011


Rock Action, 2011
PIAS

Dat postrock de laatste jaren z'n eigen graf heeft gedolven, is ondertussen wel doorgedrongen tot de laatste bebrilde bachelorstudent. Als er echter één band is die lange tijd geen uitzaaiingen van formulaïsme en inspiratieloosheid vertoonde, is het Mogwai. Helaas, met 'The Hawk Is Howling' leken de jolige Schotten definitief over hun hoogtepunt heen en hun nieuwste boreling is daar de jammerlijke bevestiging van. 'Hardcore Will Never Die, But You Will.' laat een band horen die bezeten tegen z'n eigen gebrek aan relevantie vecht, maar definitief het onderspit moet delven.

Jammer, want Mogwai is jarenlang de roerganger geweest van een boeiend genre dat geleidelijk aan tenonder ging aan plat epigonisme. 'Young Team' geldt terecht als de iconische blauwdruk van de postrock met die typische hard/zacht-dynamiek en zelfs latere platen als 'Happy Songs For Happy People' en 'Mr. Beast' sloegen gensters. Of het nu om een intimistische parel als 'Hunted By A Freak' of viscerale furie als 'We're No Here' ging, maakte niet uit: Mogwai klonk krachtig, vitaal en vooral: bevlogen. Het zijn adjectieven waar deze plaat enkel van kan dromen.

Niet dat dit album geen knappe composities meer bevat, maar we hebben het gewoon allemaal al veel beter gehoord. Zo rukken 'Rano Pano' en 'Death Rays' wel aan de ketting met logge riffs en potig drumwerk, maar in vergelijking met een 'Glasgow Mega-Snake' zijn het eerder ongemanierde puppy's in plaats van schuimbekkende bloedhonden. Ook de waterrimpels die traditioneel uitmonden in draaikolken van gitaargeweld mochten niet ontbreken (opener 'White Noise' en 'How To Be A Werewolf'), maar nooit ga je als luisteraar echt kopje onder als bij een 'Ratts Of The Capital', laat staan een klassieker als 'Like Herod'.

Toch weet Mogwai ook een paar keer echt te verrassen. In 'Mexican Grand Prix' jagen de Schotten Radiohead-gewijs een tegendraadse stroomstoot elektronica door hun sound en 'San Pedro' schurkt zich zelfs tegen het format van de popsong aan. Eén riff en mokerslagen van drums die op een dikke drie minuten zoveel mogelijk schade aanrichten, meer moet dat soms niet zijn. Ook 'George Square Thatcher Death Party' klinkt naar Mogwai-normen verrassend rechttoe rechtaan.

Het zijn songs die smeken om gedraaid te worden op een volume dat Joke Schauvliege wat extra witverlies bezorgt en zo hoort het ook. Alleen zijn dergelijke verzengende vuurzeeën iets te dun gezaaid op deze plaat en wordt hun impact al te snel gekelderd door fletse, kleurloze stijloefeningen als 'Too Raging To Cheers'. Daardoor klinkt 'Hardcore Will Never Die, But You Will.' iets te veel als een slecht gecementeerd amalgaam in vergelijking met de consistente totaalervaring van bijvoorbeeld 'Happy Songs For Happy People'.

Op z'n beste momenten blijft Mogwai een ramp voor uw trommelvliezen en balsem voor de ziel tegelijk (luister maar naar de overrompelende afsluiter 'You're Lionel Richie'). Mits een vernuftig gebruik van de skip-toets zullen de fans dan ook weer likkebaardend genieten, maar de slotsom blijft dezelfde: het vet is van de soep bij de Schotten en als totaalpakket kan deze plaat het tij niet keren. Bugger!

http://www.mogwai.co.uk

E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Advertentie

TEST