Codasync

Snacycod

9.0
Boris Ketels - 21 januari 2011


Eigen beheer, 2010

Ik probeer nu al enige tijd om Codasync in een korte omschrijving te vatten. Niet omdat ik een hokjesmens ben, maar gewoon, for conversation's sake. Dat de heren het mij al moeilijk maakten met het fascinerende 'In Galoré', kon u bijna twee jaar geleden al lezen. Maar 'Snacycod' is op dat vlak nog van een ander, haast buitenaards kaliber en maakt zo van mijn taak haast een sisyfusarbeid (ja, beste lezers, ook ik kijk al eens graag naar 'De Allerslimste Mens Ter Wereld'). Toch wil ik u dit pareltje niet onthouden.

Om alvast de minder avontuurlijk gezinde muziekliefhebbers onder u eens goed te doen schrikken: het betreft hier, op enkele akoestische intro's na, een volledig instrumentale en geïmproviseerde beleving. En in vergelijking met zijn eerder genoemde voorganger, die behalve behoorlijk uitdagend ook nog best popgevoelig klonk, vergt het toch enige inspanning om de volledige plaat te leren doorgronden. Dat 'Snacycod' zich niet als achtergrondmuziek laat luisteren staat dan ook buiten kijf.

De vijf delen - van nummers kan je in dit geval nog nauwelijks spreken - vormen elk hun eigen, volstrekt uniek facet binnen een groter geheel. En dat het resultaat zich überhaupt laat beluisteren als één geheel mag ook al een wonder heten. Er werd immers opgenomen op niet minder dan vijf verschillende locaties, zowel live als in de studio. Koen Heirman, die de plaat samen met de bandleden mixte, mag dan ook met een flink deel van de pluimen gaan lopen. Het bulk ervan behoort echter de muzikanten zelf toe.

In de wondere wereld van Codasync anno 2010, wordt u welkom geheten met 'Full Nelson Oscar'. Van een bedrieglijk mooie akoestische intro wordt plots overgeschakeld naar een potje guitarwanking, ondersteund door een geweldig groovy ritmesectie. Naar goede gewoonte horen we dan ook een flinke portie Led Zeppelin. Na enkele minuten wordt dan plaats geruimd voor een spacy klanktapijt, om uiteindelijk weer te eindigen zoals het begon - met een akoestische outro dus. Desoriënterend en totaal geschift, en zo hoort het ook.

'Pavarudy' pakt heel wat subtieler uit. Een hoofdrol is hier weggelegd voor gitaarpedaaltjes en andere klankeffecten, terwijl een stoïcijnse baslijn voor enige houvast mag zorgen: haast krautrockgewijs worden variaties opgebouwd rond eenzelfde thema. Een akoestisch intermezzo zorgt vervolgens voor een vlotte overgang naar het onheilspellende 'Becan's Tide'. Een trage intro werkt zich naar een meeslepende opbouw, om zonder climax op te lossen in de oneindigheid, wat zich gevoelsmatig laat vertalen als een muzikaal equivalent van de cliffhanger.

De ultieme verlossing krijgen we dan ook in de volgende aflevering, die gebukt gaat onder de absurd humoristische titel 'Peculiar Yolk (Ovum Insolitus)'. Lezers die vertrouwd zijn met het oudere werk van Codasync zullen het thema van dit stuk zeker en vast herkennen van het geweldige 'Wokkin' With Dinah's Sours'. Deze keer krijgen we echter de extended version. Die blijkt al evenzeer te werken als zijn niet-zo-verre voorvader en bezorgt je de meest snedige momenten van het hele album: fel, uitermate rockend en met de complexiteit van het gemiddelde Tool-nummer.

Als ultimatum krijg je dan 'Doc Nacy's' in je gezicht gesmeten. De cirkel wordt rond gemaakt met breed uitwaaierende gitaren en een militaristische roffel. Een laatste keer wordt het accent volledig op sfeer gelegd. Op Floydiaanse wijze, maar met een geheel eigen sound, breien de bandleden zo een slot aan een rollercoaster van uitersten, die toch instinctief voelt als een samenhangende ervaring.

En zo weet Codasync opnieuw te imponeren. Net zoals op 'In Galoré' staan de heren met één been in het heden en met het andere in een niet zo ver verleden. Maar veel verder dan dat gaat die vergelijking niet op. Het opzet van 'Snacycod' is immers radicaal verschillend en het resultaat klinkt ruiger , gevaarlijker en (nog) minder vanzelfsprekend. Een topper zonder meer.

http://www.codasync.com
http://www.myspace.com/codasync

E-mailadres Afdrukken