Banner

Umberto

Prophecy of the Black Widow

8.0
Vincent Van Peer - 07 januari 2011


Not Not Fun, 2010

Naast Gatekeeper is er nog eentje die zich gaarne toelegt op de zogenaamde horrordisco. Niet echt een genre zoals witch house, maar gewoon: een term die wij ook gebruikten bij de recensie van 'Giza' en die voor ons redelijk accuraat omschrijft hoe je het geluid van Umberto moet vatten. Zijnde: zwaar op allerhande eighties-materiaal gestoelde, naar zowel industrial als techno knipogende en hoogst experimentele feestmuziek. Alleen gaat Umberto veel minder dan Gatekeeper die party-toer op en neigt tweede lp 'Prophecy of the Black Widow' sterk naar aardedonkere drone. Gemeenschappelijk punt tussen de twee groepen is dan vooral de diep ingebakken voorliefde voor John Carpenter-soundtracks en, meer algemeen, een brede, filmische sound.

Net zoals wij 'Giza' vergeleken met een nachtmerrieachtige droomwereld vol spoken en andere weirdo's, is er ook voor Umberto een bepaald beeld dat wij maar niet uit ons hoofd krijgen gebrand. Als wij luisteren naar 'Prophecy of the Black Widow', dan horen wij de lichtjes tacky opbouw naar een verwoestende boss fight in oeroude videogames zoals vooral 'Doom' of zelfs een extreem duistere versie van 'Super Mario Bros.' Op gebied van aanpak lijkt Umberto bovendien op Games, het Daniel Lopatin-project waarin de dronemeester heel erg foute geluiden uit de eighties ging gebruiken om heerlijke zomerpop te maken - zomerpop dan wel met zo veel hoeken af dat er nog weinig meer dan een rechte lijn overschiet. De geluiden die Umberto produceert zijn minstens zo fout, maar ook hier wérken ze, zij het dan op een totaal andere manier.

Alles aan 'Prophecy of the Black Widow' schreeuwt synth-soundtracks uit de eighties, of dat nu gaat om Giorgio Moroder of Vangelis: luister naar 'Widow of the Web' en probeer maar eens niét aan een gedateerde horrorfilm te denken. (Of, in het geval van dat nummer: aan een dungeon level uit oude arcadegames - 't is om nostalgisch van te worden terwijl het een nummer van luttele maanden oud is!) De referentie bij uitstek blijft echter John Carpenter, die steevast zijn eigen soundtracks schreef, en zijn werk voor films als 'Assault On Precinct 13' of 'The Fog'. Bij deze ook een ideaal excuus om die nog eens te herontdekken.

En toch verweeft Umberto ook complexe flarden noise en striemende stukjes moderne elektronica in wat voor de rest een eerbetoon is aan alles wat het allerfoutst was in het gouden decennium van de wansmaak. (Horen wij daar soms iets passeren dat lijkt op hair metal?) Het zijn die subtiele (ach ja, subtiel is misschien niet het juiste woord) toetsen die van 'Prophecy of the Black Widow' meer maken dan een geslaagde gimmick. Zoals Not Not Fun het zelf omschrijft: Umberto maakt hier iets dat klinkt als een "Italo goth-synth horror-score" maar dat je tevens zou kunnen bestempelen als een "early/mid-80s creep-scape" dat af en toe geplaagd wordt door "eerie nightmare keyboard riffs and witch-disco breakouts". Haal de neonlichten, de rookmachines en de keytars maar alvast boven want 'Prophecy of the Black Widow' is een van de meest geflipt eigenzinnige popalbums van het jaar.

Noot: Als iemand ooit op het lumineuze idee komt van nog eens een 'Doom'-film te maken, gelieve dan wel de common decency te hebben om Umberto te vragen voor de soundtrack, ja? Dank bij voorbaat.

http://www.myspace.com/umberto666

E-mailadres Afdrukken