Banner

Eels

Tomorrow Morning

8.0
An Willems - 25 augustus 2010


Oef! Nog nooit zo'n zucht van verlichting geslaakt als na de eerste luisterbeurt van Eels' nieuwste worp. 'Tomorrow Morning' vormt samen met 'Hombre Lobo' en 'End Times' een drieluik dat onze favoriete ba(a)rd E. in iets meer dan een jaar tijd wist bijeen te schrijven, maar verschilt in alle opzichten van zijn twee voorgangers. Daar waar 'Hombre Lobo' een loeiharde muzikale uiting van onvervuld verlangen was en 'End Times' ons met lyrics als "I don't feel nothing now, not even fear" vooral zorgen deed maken over de mentale toestand van de heer Mark Oliver Everett, is 'Tomorrow Morning' in de eerste plaats een overweldigende ode aan het leven en de liefde. Daarnaast ook gewoon een steengoede plaat, voor wie te lui zou zijn om verder te lezen - het is tenslotte vakantie.

In de instrumentale opener 'In Gratitude for This Magnificent Day' - dat klinkt als een lui ontwaken op een zonnige zomerochtend - wordt meteen het vrolijke toontje van dit album duidelijk, en ook 'The Morning' ademt Everetts nieuwe carpe diem-filosofie uit: het parlandonummer houdt het bovendien bij een sober achtergronddeuntje om zo de boodschap - "Why wouldn't you want to make the most of it?" - beter tot zijn recht te laten komen.

De reden waarom hij plots alles zo rooskleurig ziet wordt duidelijk in het groovy 'Baby Loves Me', waarin de strofen eerst nog een glimp laten doorschemeren van de sarcastische misantroop die E. op vroegere platen wel eens pleegde te zijn. Alle miserie die hem te beurt valt - "The bad girls think I'm just too nice and the nice girls call me dick"- vervalt echter in het niets zodra de titel vol overtuiging weerklinkt in het refrein.

Single 'Spectacular Girl', waarvan het refrein wel lijkt te drijven op een hele school cumuluswolkjes, is zowaar een ongecompliceerd liefdeslied, volgens ons toch een unicum in 's mans oeuvre! De liefde blijkt dan ook dé rode draad doorheen de hele plaat: zo is het dromerige 'That's Not Her Way' een lofzang op zijn eigenzinnige muze, en wordt 'This Is Where It Gets Good' gedragen door een pulserende beat die wel eens de perfecte muzikale weergave zou kunnen zijn van een verliefd puberhart.

Zoveel liefdesgeluk - een minder cynisch mens zou er zowaar tranen in de ogen van krijgen - uit zich uiteraard ook op andere vlakken en naast een verzameling ontroerende liefdesliedjes is 'Tomorrow Morning' ook gewoon een plaat die het leven in het algemeen bezingt. 'Oh So Lovely' barst met de cimbalen in het refrein bijna letterlijk van de levensvreugde, en 'I Like the Way This Is Going' puurt op een dodelijk eenvoudig gitaarriedeltje en is misschien wel net door die kinderlijke naïviteit zo ontwapenend.

De liefde heeft de anders zo mistroostige E. bovendien ook een serieuze egoboost gegeven, wat al bleek uit zijn smashing performance op Pukkelpop en ook op plaat wonderwel overkomt. 'The Man' is een soort 'Susan's House' revisited, maar dit keer wandelt het hoofdpersonage in ware Saturday Night Fever-stijl vol zelfvertrouwen over de straat en lachen alle obscure types hem net als het leven zelf breed toe - "the old homeless guy who smells like pee, stops talking nonsense and says 'Morning E.'".

Op een plaat met zo'n hoog hakuna matata-gehalte is het moeilijk mindere nummers aan te duiden, al is de gospel van 'Looking Up' in elk geval kandidaat voor de trofee 'zwakste lyrics uit de pen van Marc Oliver Everett'. Maar hoewel dit nummer tekstueel te wensen over laat - of wat dacht u van "I used to be kind of bitter, always had a babysitter"? - vergeven we het de man maar al te graag wanneer we hem onder begeleiding van een orgel en een leger klappende handen volledig horen losgehen - het geluk spat er af, ziet u.

Ook de esoterische afsluiter 'Mystery of Life' ruikt naar onze normen iets te veel naar geitenwollen sokken, al is het tegelijk ook de perfecte afsluiter voor deze plaat: met een vreugdevol "lalala" en een overdonderend vrolijke drumpartij bezingt E. het mysterie des levens, ondoorgrondelijk maar net daarom zo mooi.

Ahum. Voor wie uitslag krijgt van zoveel kumbaya, is er gelukkig ook nog de bonusdisc, de spreekwoordelijke mat waaronder E. zijn donkere kantjes lijkt geveegd te hebben. Hier genuine Eels mét een weerhaak, zoals in het verraderlijk vrolijk klinkende 'Let's Ruin Julie's Birthday' of 'Swimming Lesson', waaruit niet zozeer geluk, dan wel berusting klinkt. "If the world's a rotten place, you better just forget it".

Zo'n vaart lijkt het dus ook weer niet te lopen met het geluk van onze favoriete ellendeling, al zijn we blij dat de dreigende donderwolk die boven 'End Times' leek te hangen overgewaaid is - daar stond het mes ons namelijk net iets te stevig op de keel. Eels lijkt voorzichtig een evenwicht in het leven gevonden te hebben, maar laat hem in de toekomst nog maar een beetje afwisselen tussen die roze en die zwarte bril. Het blijft in elk geval schitterende platen opleveren!

http://www.eelstheband.com/
www.myspace.com/eels
E-mailadres Afdrukken
 
Eels

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST