Banner

Codasync

In Galoré

9.0
Boris Ketels - 03 mei 2010


Eigen beheer, 2009.

Ambitie, het is iets waar de muziekwereld vaak geen blijf mee weet. Natuurlijk zijn er labels en agencies die er wel wat mee kunnen, maar niet elke band die het verdient wordt ook daadwerkelijk opgemerkt en zonder de juiste springplank lijkt het voor jong Belgisch talent vaak onmogelijk om het ooit ergens te brengen. Gelukkig kruipt niet iedereen dan maar zonder slag of stoot wenend in een hoekje, want eind 2009 brachten de Antwerpse jongens van Codasync al hun tweede plaat uit in eigen beheer. 'In Galoré' staat garant voor veertig minuten eigenzinnige instrumentale rock. Met een kleine vertraging (kuch), maar met het schoolse adagium 'beter laat dan nooit' in de meest stoffige hoekjes van ons achterhoofd, presenteren wij u dan ook graag dit prachtige werkstukje.

Aftrappen doen we met 'Substituent Hump'. Al na tien seconden worden we bruusk wakker geschud, wanneer de akoestische intro wordt platgewalst door elektrisch geweld. Blazers zorgen voor een tweede aangename verrassing en ritmewisselingen vliegen ons rond de oren, terwijl de gitaren een vreemde maar verdomd aanstekelijke riff ten gehore brengen. Na een rustiger intermezzo jaagt de groep ons voor de derde keer in dezelfde song de stuipen op het lijf, ditmaal met een streepje onvervalste black metal. Klinkt verwarrend? Dat is het ook, maar dat kan de pret niet bederven. Wat een opener!

Tijd om even uit te puffen wordt ons niet gegund, want meteen luiden strakke drums 'Centipede Jackomino' in. Opnieuw horen we blazers en bijzonder catchy gitaren, die haast van een andere planeet lijken te komen. Een goede gedoseerde portie fuzz op gezette tijden laat het geheel nog buitenaardser klinken. Halverwege begint het nummer echter plots spontaan te desintegreren en wanen we ons pas echt in een andere dimensie. En dan moet het mooiste nog komen: een climax om u tegen te zeggen.

Op naar 'Lucdanun' dan. Een lange intro met een vleugje Pink Floyd brengt ons tot bij de sterkste gitaarpartij van heel het album. Eventjes schijn je naar een rocksong pur sang te luisteren, tot een sferische uitbarsting waar zowel Isis als Frank Zappa niet vies van zouden zijn, je voor de zoveelste keer bij de neus neemt.

'Sideways Sunrays' is de vreemde eend in de bijt. Enig speurwerk leert ons dat het hier een toevallig opgenomen jam betreft. Het is zowat het enige rustpunt op de hele plaat, maar ter compensatie duurt het dan wel twaalf minuten. Gedurende heel die tijd wordt er voortgebouwd op hetzelfde thema en hoewel dat muzikaal niet altijd even boeiend blijft, kan het als statement toch wel tellen om een ruwe, onafgewerkte track een plaatsje te geven in een voor de rest perfectionistisch geheel. Ook zou het album als geheel minder sterk staan zonder dit zweverig mantra. Met andere woorden: vooralsnog weten we niet goed hoe we dit stuk muziek moeten benaderen. En ergens lijkt dat ook exact het plan van de jonge snaken geweest te zijn.

Hoe het ook zij, 'Wokkin' With Dinah's Sours' levert opnieuw prachtig vuurwerk op en is misschien het sterkste nummer op 'In Galoré'. De spanning wordt laagje per laagje, met bijna huppelende gitaren, een dreigende baslijn en dito drums, opgebouwd tot aan een geweldige anticlimax die het niet moet hebben van volume maar van prachtig vervlochten gitaarlijnen. Zo goed als structuurloos kabbelen de bas en de gitaren voort, terwijl de percussie voor een fantastische interpunctie zorgt. En dan smijten de heren als afsluiter ook nog 'Random Pomp Galöre' in je gezicht. Knetterende muziek die drijft op een overstuurde bas en drum 'n' bass- en dubritmes.

U ziet het alleen al aan de songtitels: ambitieus zijn de jongens van Codasync wel. Maar ze komen er vooralsnog voortreffelijk charmant mee weg. Elke noot wordt gespeeld alsof het de laatste kan zijn, zonder ook maar één moment minder dan - pardon my french - retestrak te klinken. En hoewel elke seconde van 'In Galoré' propvol zit, doet geen enkel geluidje overbodig aan. We krijgen een fantastische mix van onnoemelijk veel genres voorgeschoteld, die niet alleen uitblinkt in veelzijdigheid maar ook in originaliteit en authenticiteit. De enige echte constante is een niet te miskennen hunker naar de jaren zeventig, zowel die van Zeppelin als die van Zappa. Een explosief goedje dus, u weze gewaarschuwd!

Codasync speelt op 6 juni in La Campine te Antwerpen.

www.codasync.com
www.myspace.com/codasync
E-mailadres Afdrukken