Banner

Efterklang

Magic Chairs

7.0
Steven Vervaet - 29 maart 2010


4AD, 2010.

Pure pop omarmen en toch een acquired taste blijven, het is een evenwichtsoefening waar slechts een select kransje bands in slaagt. Grizzly Bear profileerde zich vorig jaar nog als een volleerd koorddanser en nu treedt Efterklang in hun voetsporen. Dit Deense gezelschap is niet meer die knotsgekke fanfare van vroeger, zoveel bewijst 'Magic Chairs' wel. De dromerige epiek en speelse vitaliteit zijn gebleven, maar die avontuurlijke levenslust zit nu gebotteld in strak gestileerde popsongs. En in de meeste gevallen is de afdronk warm en gloedvol als betrof het single malt scotch. Cheers!

Efterklang is nog zo'n eenzaam Mohikaantje in indieland: een band die geen stagnatie verdragen kan, maar tegelijkertijd niet van de hak op de tak springt. Op 'Tripper' sculpteerden deze Denen nog glaciale soundscapes, maar op 'Parades' ging die diepgevroren pracht traag aan het smelten. Een warme orkestrale aanpak zette de dooi in en een breed kleurenspectrum sijpelde traagjes de kale toendra van hun sound binnen. Op 'Magic Chairs' ballen de Denen die kleurrijke creativiteit tot bijwijlen succulente pop, zonder aan bewegingsvrijheid in te boeten. Of hoe het format van de song allerminst een keurslijf hoeft te zijn!

Neem nu opener 'Modern Drift': het inleidende pianomotiefje had uit de koker van Chris Martin kunnen komen, maar toch vertoeft het nummer in tegenstelling tot Coldplay wel aan de goede kant van de pathosgrens. Ook 'I Was Playing Drums' en 'Full Moon' drijven voort op eenvoudige melodielijnen die bij mindere goden tot bombast zouden leiden, maar de subtiele arrangementen en eclectische inkleuring redden de songs van het grote gebaar. Enkel 'The Soft Beating' klinkt met z'n dramatische zanglijnen iets te veel als Elbow light.

Efterklang kruidt de nummers dus gelijkaardig af als op 'Parades', maar nu gaat het eerder om kleine aperitiefhapjes in plaats van een copieus menu. Zo bevat het bedwelmende 'Mirror Mirror' hun typische orkestrale zwierigheid, maar een dominantere ritmesectie houdt de teugels veel strakker in handen. De ijsgekoelde elektronica in 'Alike' zou op 'Tripper' dan weer uitgerokken worden tot een langoureuze soundscape, maar de prominente vocals laten geen gekabbel toe.

Jammer genoeg werpt deze koerswijziging niet altijd vruchten af. De band wil overduidelijk het onkruid uit z'n composities wieden, maar af en toe kortwieken ze ook hun ideeënpracht. Zo is 'Raincoats' te onvoldragen om te blijven boeien en ook 'Harmonics' is slechts een waterig afkooksel van hun vorige werk. Af en toe verzandt Efterklang dus in ongeïnspireerde luchtigheid, maar meestal bewijzen de Denen wel dat popmuziek en raffinement met elkaar kunnen rijmen.

De hoes van 'Magic Chairs' vat het allemaal mooi samen: strak, minimaal en gestileerd, maar tegelijkertijd een dartele sound in feestelijk multicolor. Buiten het feit dat Efterklang het gemeander laat varen, is er dan ook niet zo heel veel veranderd. De Denen maken dan ook geen knieval voor een radiovriendelijk popgeluid, maar zetten gewoon een volgende stap in hun evolutie. Een stap voorwaarts, laat dat duidelijk zijn!

Efterklang speelt op 15 mei in het Koninklijk Circus (Brussel), in het kader van Les Nuits Botanique.

www.efterklang.net
www.myspace.com/efterklang
E-mailadres Afdrukken
 
Efterklang

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST