Banner

Eels

End Times

6.0
An Willems - 01 februari 2010


Het leukste pakje onder de kerstboom ten huize Willems was vorige maand niet de ietwat oubollige pyjama en zelfs niet de tot op heden helaas nog ongebruikte chocoladefondue, maar wel de autobiografie van Mark Oliver Everett, beter gekend als E. In 'Things the Grandchildren Should Know' doet de frontman van Eels het relaas van zijn met rampspoed bezaaide leven. Zo lezen we niet alleen over de onverwachte dood van zijn vader en de vele zelfmoordpogingen - de laatste helaas ook geslaagd - van zijn zus Liz, maar ook over de aftakeling van zijn moeder door een agressieve kanker.

Al die persoonlijke tegenslagen heeft E. verwerkt in zijn muziek, in pareltjes als 'Elizabeth on the Bathroom Floor' of 'Cancer for the Cure'. Maar ook zijn nieuwste album is het resultaat van een trauma in 's mans leven, zij het dit keer - in verhouding - een tikkeltje minder tragisch. 'End Times' is namelijk in navolging van klassieke breakup-albums als Dylans 'Blood on the Tracks' en Nick Caves 'The Boatman's Call' een poging om een op de klippen gelopen relatie therapeutisch te kneden tot een muzikaal meesterwerk.

In opener 'The Beginning' is alles nog rozengeur en maneschijn, en vertelt E. over een prille nieuwe liefde. Maar wanneer hij zingt "everything was beautiful and free, in the beginning", dan weet je als doorwinterde Eels-fan gewoon al dat het geluk niet zal blijven duren. Met het zinnetje "She used to love me, but it's over now" geeft 'Gone Man' je daarop gelijk en is de toon meteen al gezet voor de rest van het album, dat pendelt tussen woede, verdriet, melancholie en soms zelfs pure wanhoop.

Van de gekende five stages of grief probeert E. in het ietwat agressieve, naar Seasick Steve neigende 'Gone Man', alvast de woede op zijn gitaar uit te werken. Ook 'Mansions of Los Feliz' klinkt nog verraderlijk vrolijk, maar boven de rest van het album woekert een knoert van een donderwolk. Het verdriet om een verloren liefde, met een snufje nostalgie erbovenop, overheerst single 'A Line In the Dirt', zonder meer Eels van de bovenste plank, met een ingetogen piano en ontroerende lyrics. Ook 'Nowadays' is hartverscheurend mooi, met een vleugje mondharmonica dat door merg en been gaat.

Maar achter de luddevudde - want geef toe, daarmee kan ook Jasper Erkens een album vullen - gaat een veel diepere, bijna existentiële crisis schuil. 'End Times' is dan ook een heel sober album geworden, door E. moederziel alleen in zijn kelder opgenomen en ontdaan van alle onnodige tierlantijntjes. Dat draagt, samen met de lyrics die je een blik in zijn diepste zielsroerselen gunnen, sterk bij tot de intieme, samenzweerderige sfeer van het album. Maar het is een dagboek dat we liever nooit hadden opengeslagen, wegens dit keer wel heel erg zwartgallig.

'High and Lonesome' is de letterlijke weergave van de storm die in zijn hoofd woedt en 'In My Younger Days' klinkt al even desperaat met "It's not over yet, I know, but it feels not so far away". In 'End Times' slaat de sfeer zelfs om naar algehele apathie: "I don't feel nothing now, not even fear". Op vorige albums - 'Elektro-Shock Blues' op kop - is E. er altijd in geslaagd zijn songs een vrolijk toontje mee te geven, ondanks de tragische geschiedenis die ze met zich droegen. Op 'End Times' is het echter ver zoeken naar een sprankeltje hoop.

Wanneer hij in 'Little Bird' een - drie keer raden - klein vogeltje als zijn enige vriend bestempelt, ben je geneigd dat ook daadwerkelijk te geloven, terwijl de boodschap in afsluiter 'On My Feet' dan weer vooral met scepsis wordt onthaald. Na een album vol intrieste teksten, dat bovendien ook muzikaal somber en sober is, klinkt "I'll be back on my feet and I'll be allright" nu eenmaal niet zo overtuigend meer.

www.eelstheband.com
www.myspace.com/eels
E-mailadres Afdrukken
 
Eels

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST