Banner

Classic of the Noughties - eels

Daisies of the Galaxy

Tine Maesen - 29 november 2009


"But me, I'm feeling pretty good", lijken simpele woorden die door iedereen uitgesproken kunnen worden op een doordeweekse dag, wanneer er geïnformeerd wordt naar hun gemoedstoestand. Maar wanneer deze woorden blijken voor te komen in het openingsnummer van de nieuwe plaat van eels, vlak na het keren van het millennium, dan gaat er een kleine schokgolf door muziekland.

Mark Everetts moeder overleed twee jaar voordien, tijdens de tournee die eels deed naar aanleiding van het getormenteerde meesterwerk' Elektro-Shock Blues', dat verscheen als reactie op de zelfmoord van zijn zus. Zijn reputatie van melancholische, sombere ziel was sneller gaan lopen dan zijn eigen muzikale productiviteit. Het is de neiging van mensen om zich op basis van enkele platen en wat persberichten een mening te vormen over een persoon.

Die mening zorgde voor lichte verwarring wanneer eels aan het begin van 2000 'Daisies of the Galaxy' uitbracht en liet weten dat hij zich dik oké voelde. Als dat maar goed kwam met die plaat! Een onterechte aanname natuurlijk, want met 'Daisies of the Galaxy' bewees E dat er niet per se een paar begrafenissen vooraf dienden te gaan aan een album van zijn hand. Hij maakte er zelfs een pareltje van, net zoals zijn vorige albums dat waren. Alleen was de insteek nu lichtjes anders.

Hij veegde het samplegebruik, dat hij nog wel eens durfde te bezigen tijdens zijn eerste twee platen, van de baan en maakte een plaat waarbij hij zowat alle instrumentatie voor zijn eigen rekening nam. Hier en daar werd hij alleen wat bijgestaan door Peter Buck en Grant Lee Philips.

De plaat mag dan gecatalogiseerd worden als zijn vrolijkste tot dan toe, toch heeft E allesbehalve z'n zwarte kantje en ironische kantje verloren. De platen die hij later maakt, zullen dat enkel nog versterken. Zelfs de albumhoes van 'Daisies of the Galaxy' leunt eerder naar wreedheid dan naar lieflijkheid. Het mag er dan wel uitzien als een mooi kinderlijk tafereeltje aan de waterkant, maar het meisje op de voorgrond lijkt echter niet de meest vriendelijke bedoelingen te hebben met de stok in haar handen en de onwetende hondjes op de voorgrond. Niet alle kleine meisjes in rode jurkjes vallen te vertrouwen.

Net zoals de feestelijke fanfare-intro van het zeer Beck klinkende 'Grace Kelly Blues' eigenlijk afkomstig is van een begrafenisfanfare uit New Orleans. En zo lacht Everett weer even in zijn vuistje. Even maar, want het prachtige, enkel van piano en viool voorziene 'It's a Motherfucker' mag getuigen dat het altijd pijn zal doen om iemand te verliezen. En in 'Jeannie's Diary' vraagt hij zich luidop maar tegen beter weten in af of hij ooit in het dagboek van het meisje van zijn dromen terecht zal komen. In 'Something is Sacred' ziet hij zichzelf dan weer binnen enkele jaren onder een brug liggen met kranten als broek en "a tee shirt that says 'damn i'm good'".

Het contragewicht komt met plezier van 'Mr. E's Beautiful Blues', dat overigens niet op alle edities van de plaat verscheen. "Goddamn right it's a beautiful day"! En hoewel het heerlijk zonnig klinkende 'I Like Birds' niet meteen hetzelfde niveau van tekst haalt, was het toen (en nu nog steeds) een ware hit op festivals. Wie kan er weerstaan aan het stoptrucje? "I like... - toedoedoem... - BIRDS!!!". Hij geeft zijn luisteraars zelfs de kans om vrolijk rond te huppelen langs de waterkant - liefst zonder witte hondjes en valse intenties met een stok - op 'Flyswatter' en het heerlijke 'Tiger in My Tank'.

Met 'Daisies of the Galaxy' heeft eels bewezen dat hij niet voor eeuwig die melancholische, depressieve muzikant wil blijven die iedereen van hem gemaakt heeft, maar dat hij op een bepaalde manier ook zijn vrolijke kanten heeft en dat hij die nog lang zal handhaven. Cynisme is ook een vorm van humor, natuurlijk.

www.eelstheband.com
www.myspace.com/eels
E-mailadres Afdrukken
 
Classic of the Noughties - eels

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST