Banner

Paradise Lost

Faith Divides Us, Death Unites Us

8.0
Stijn Van Hees - 21 september 2009


Century Media, 2009

Paradise Lost is een van de Iconen van de Britse metal. Hun albums 'Gothic', 'Shades of God' en 'Icon' waren gotische metalmijlpalen en opvolgers 'Draconian Times' en 'One Second' zorgden voor wereldwijd succes bij een behoorlijk breed publiek. Zelf reken ik me ook maar tot de buitenste cirkel van hun toehoorders, want veel verder dan meebrullen met de refreintjes van 'As I Die', 'Say Just Words' of 'Once Solemn' tijdens een optreden ging mijn engagement voor deze band niet. Geen kwade wil of zo, 't is er gewoon nooit van gekomen om de band een beetje te volgen.

Maar voor die ene keer dat ik wel de moeite doe, word ik ook heel aangenaam verrast. 'Faith Divides Us, Death Unites Us' (zalige titel trouwens) is immers een sterke LP, wars van moderniteiten en trends, trouw aan hun eigen fundament en gevuld met verschillende goede songs die het meebrullen tijdens concerten alleen maar zullen veraangenamen. Op ervaring en klasse levert Paradise Lost hier een bescheiden kraker van een album af, dat heel wat moderne metalbandjes een lesje leert in songschrijverschap. Want laat ons wel wezen: hoeveel riffs, arpeggios of breakdowns je ook in een nummer kan steken, wanneer het inwisselbaar is met alle andere output van jouw bandje en dat van je vriendjes, dan ontbreekt er iets.

Je hoort onmiddellijk aan een nummer wanneer het van Paradise Lost is: in de eerste plaats door de karakteristieke stem van Nick Holmes, maar ook door de aangepaste balans tussen dramatiek en rock-'n-roll. Beide grondslagen zitten in elke strofe of refrein van 'Faith ...' verwerkt, maar telkens in andere doseringen. Dat zorgt voor herkenbare afzonderlijke nummers en een meeslepende flow doorheen het album. In de Zweedse Fascination Street studio's werden de opnames bovendien van een warm maar helder en krachtig geluid voorzien, waarbij vooral de ruigere nummers hun karakter benadrukt zien.

Het album straalt zelfvertrouwen en onbuigzaamheid uit. Niet dat alle nummers rigoureus in dezelfde mal moeten passen, maar aan spielerei werd er geen tijd verspild tijdens de opnames. De nummers hebben sfeer en soms zelfs een beetje bombast, maar het moet vooruit gaan. Ik bemerk buiten gitaren en drums weinig extra instrumenten in de mix, een piano- of strijkintrootje niet te na gesproken. Die gitaren blijken voorzien te zijn van een extra snaar. Zevensnarige gitaren zorgen meestal voor een zwaarder geluid dat soms echter wat te dreinend wordt, maar hier niet. Deze heren van stand zetten die extra power enkel in waar nodig, dat is de efficiëntie die komt met ervaring.

Ervaring spreekt, maar altijd dreigt het oppervlakkige van een routineklus. Hier en daar merk je dat ook op 'Faith...'. Een nummer als 'Last Regret' is zeker goed, maar het komt me toch wat geforceerd over. Bovendien is de zelfmoordtekst ook nogal tenenkrullend, al past het refreintje vlotjes in het meebrulrijtje van hierboven. Daartegenover staan dan wel verschillende sterke nummers, zonder meer. Favorieten zijn het ruige 'Frailty', het bezeten openingsnummer 'As Horizons Ends' (dat maar niet kan kiezen tussen hard of zacht), 'I Remain' (dat old school Britse doom metal paart aan 'Amorphis'-achtige folk metal) en 'Living With Scars', waarin de 7-snarigen grommen als waakhonden met opgekrulde mondhoeken en Nick Holmes aanzetten tot een even krachtige repliek.

Ligt het aan de nieuwe gitaren, de nieuwe drummer (Adrian Erlandsson, bekend van o.a. Cradle Of Filth en The Haunted) of de Zweedse studio? Feit is dat deze (bijna-)veertigers op hun twaalfde album flink wat peper in hun gat hebben zitten. De ruige riffs snijden en de drummer slaat hard en precies, maar altijd zit er een gepaste dosis romantische gotiek in de nummers. Nu weer de zanger, dan weer de leadgitaar en occasioneel een toetseneffectje leveren de melancholie die nog steeds typerend is voor deze band.

'Faith...' is een aanrader voor de fans en heeft de capaciteit om heel wat nieuwe zieltjes te winnen. De 'Femme Metal'-hausse lijkt voorbij; die fans groeiden op en kunnen op dit album horen hoe je gothic metal wél hoort te brengen. Leer het van de meesters!

Paradise Lost speelt op 8 november in de Biebob in Vosselaar.

www.paradiselost.co.uk
www.myspace.com/paradiselostuk
E-mailadres Afdrukken