Banner

Daan

Manhay

8.0
Tine Maesen - 08 juni 2009


'Met het zakken van de ballen, zakt ook de stem.' Deze geijkte, van boerenverstand doorspekte uitdrukking stemt toch wel even tot nadenken. Is het zakken van de stem inderdaad evenredig met het zakken van de ballen? Zo ja, dient Daan Stuyven dan speciale voorzorgsmaatregelen te nemen teneinde niet te struikelen? Sommige mysteries blijven misschien beter binnen de verbeelding van een enkeling en in de broek van een ander, maar een dansende glimlach rond de mondhoeken kan nooit kwaad.

Daan Stuyven zelf komt met hele andere dingen uit de kast tegenwoordig: 'Manhay', zijn laatste en vooral als 'anders klinkend' aangekondigde album. Daan botvierde zijn lusten de afgelopen jaren in dansbare, goed beredeneerde deuntjes die menig oud besje binnen 40 jaar - zij het met iets stijvere knookjes - nog steeds de dansvloer op zullen krijgen. Tegelijk stonden zijn laatste platen ook stijf van de goedbedoelde kitsch en leek het alsof hij met plezier het maken van een goede popsongs op de korrel nam.

Maar nu is er dus 'Manhay'. Ook deze cd zit weer in het overbekende kartonnen hoesje dat al meegaat sinds het 'Dead Man Ray'-tijdperk, in vier delen kan worden uitgeklapt en altijd een paar portretten van de man zelf bevatten. Deze keer laat hij zelfs de ogen uit de kassen rollen bij de aanblik van de imposante collectie instrumenten en discobollen in zijn studio.

Op dit album keert hij terug naar de roots, maar niet de roots van zijn eerste soloplaat 'Profools' (waarop het knutselen met Protools al aanwezig was). Daan gaat nog verder terug in de tijd, meerbepaald naar de periode van Running Cow, Volt en zelfs Supermarx. Met 'Manhay' geeft hij niet alleen een overzicht van zijn eigen verleden, maar ook het verleden (of het vermeende verleden) van anderen.

Zo klinkt 'Crawling From the Wreck' niet alleen alsof het jaren in de kast heeft gelegen naast 'Cars Can Be Cruel' (Volt), maar waant Daan zich ook even de Regi van de jaren '80. In deze duistere Daanse jaren '80 zou Linda ongetwijfeld Lilliane Saint-Pierre hebben geheten. Daan zelf zou z'n synthesizers amper hebben aangeraakt, maar wel het bezwerende toontje van 'Crawling From the Wreck' door menig feesttent laten schallen. En met een zinsnede als 'I can walk on the water' maakt hij de vergelijking er natuurlijk nog makkelijker op.

Van Lilliane Saint-Pierre naar Raymond van het Groenwoud: voor het goed en wel is doorgedrongen, staat een mens eerst stilletjes en met de moed der wanhoop 'ik heb gezongen in Aalst, Peutie...' te prevelen, om dan bij het uitbarsten van deze song 'Je veux de l'amour' te roepen. Bij Daan heet dit nummer echter niet 'Je Veux de l'Amour', maar 'Beauty Calls Collect'.

Gelukkig doet deze plaat niet alleen denken aan uit Vlaamse kneuterigheid grootgetrokken bekende kopjes, maar ook aan de echte groten der aarde zoals Johnny Cash en Roy Orbison. De tekst van 'Icon' gaat niet alleen over Johnny Cash, maar over iconen in het algemeen. Toch kan een nummer niet Cashier klinken dan dit, want Daans stem lijkt in dit countryriedeltje zo hard op die van de man in black dat het haast beangstigend wordt. Maar niet alleen Cash, ook Roy Orbison zou met plezier claimen dat Daan met 'Decisions' een schijnbaar simpele, maar wondermooie ballade heeft geschreven om even stil van te worden.

Als de wonderbaarlijke jaren '70 aan bod komen, dan mag Radio Minerva natuurlijk niet ontbreken. 'Your Eyes', voorzien van een fraaie mondharmonica, lijkt wel geschreven om oma en opa op een zondagmiddag een snelle trage te laten dansen in hun van bloemenbehang voorziene huiskamer, en dat terwijl de zon zich langs de stoffige gordijntjes een weg baant.

'The Stealing Kind' is dan weer het muzikale equivalent van na een kleine ruzie bedeesd naast elkaar zitten in de met kanten kleedjes beklede zetel, en begrijpend de handen langzaam naar elkaar toe laten kruipen. "I am the stealing kind but I won't steal you," klinkt het dan.

Veruit de beste nummers op deze plaat zijn 'Brand New Truth', dat met volle geweld losbarst en de weemoed en melancholie er laat uitgutsen, en 'Radio Silence', dat een light versie is van Girls Agains Boys en bewijst dat Daan ook onversneden kan rocken.

Oh ja, deze plaat bevat natuurlijk ook nog een single, die door het leven gaat onder de naam 'Exes'. Maar wanneer u als muziektoerist onderweg bent naar het plaatsje Manhay, om zelf te aanschouwen wat Daan nu precies inspireerde tot het maken van deze muziek, zal u 'Exes' waarschijnlijk een stuk of tien keer op de radio horen voorbijkomen. Als u het tenminste al niet zelf - zonder het goed en wel te beseffen, en inclusief de pianoriedel en veel gevoel voor bombast - ten berde heeft gebracht.

Meer Daan (en een uitgebreide concertagenda) vindt u terug op:

www.daanmusic.com
www.myspace.com/daanofficial

E-mailadres Afdrukken
 
Daan

Uit ons archief
Banner

TEST