Banner

Earth Crisis

To The Death

6.0
Stijn Van Hees - 27 april 2009

In 1993 klonk het op 'Stand By' als volgt: "There will be no compromise, no more negotiating. If you refuse to change, then you're guilty and must be destroyed." Ondertussen zijn we 2009 en is er uiteraard veel veranderd. Na beluistering van 'To the Death' bekruipt me het onplezierige gevoel dat Earth Crisis toch wat compromissen heeft gesloten. Op ideologisch gebied zijn Karl Buechner en co nog even tekstvast als tijdens hun eerste carrière maar de muzikale inhoud is toch een beetje verwaterd. Het probleem met muziek recenseren is dat je objectief moet zijn maar dat het subjectieve nu net een belangrijk deel uitmaakt van de luisterervaring. Muziek moet je kippenvel geven, je besluipen of overvallen. Het moet ergens in je hersenen een wormgat openen tussen je bewustzijn, je onderbewuste en je vitale functies. Objectief gezien kan men wel enkel mededelen of een plaat je 'iets' doet of niet. Hoeveel lezers hebben immers een boodschap aan een intieme dagboekbeschrijving van je persoonlijke ervaringen? Earth Crisis stelt me hier dus voor een probleem want objectief gezien zijn er wel wat sterke punten op te sommen wat betreft deze cd, maar de nummers raken me nauwelijks. Dat is erg teleurstellend want het oude werk van de band klonk soms wat wrakkig en amateuristisch maar zat zo vol vuur en passie dat iedere noot van 'Firestorm' of 'Destroy the Machines' nog steeds een tsunami van van krachtige ervaringen door mijn innerlijke wormgaten doet golven. Tue Madsen, de Deense sterproducer, acht ik voor een flink stuk verantwoordelijk hiervoor. Vele jongere fans en misschien ook wel wat oude knakkers als mezelf zullen plat gaan voor de ontieglijk luide, kristalheldere en geProtoolde sound maar dat gedesinfecteerde geluid doet mij niets. Als het van mij afhangt mag iemand die T.M. eens trakteren op een behandeling uit een Earth Crisis-nummer over dierenmishandelaars.

In wat volgt kan ik dus niet anders dan zuiver objectief deze plaat bespreken. Op zich zijn de nummers niet slecht maar ook niet bijster origineel. Veel laaggestemde, midtempo thrashriffs, in ieder nummer een obligate breakdown en veel woeste vocalen. Die Karl had altijd al een van de ruigere strotten in de hardcorescene ook vandaag nog lijkt hij zinnens zijn stembanden finaal te verruïneren voor de goede zaak. Spijtig wel dat die boodschap soms nauwelijks verstaanbaar is en vooral dat de producer het nodig vond hier en daar wat effecten en laagjes aan zijn zangpartijen toe te voegen. Het verwatert toch de spontaniteit die zo essentieel is voor goede hardcore. Men geeft opvallend veel ruimte aan de basgitaar van Bulldog. Meestal juich ik dat toe maar op deze schijf doet het me niets. Het basgeluid is zeer metalig, alsof je met een paardenzweep op een grote soepketel klopt of zo iets. De drums zijn een zwak punt. Niet dat Dennis Merrick niet kan drummen maar vooral zijn basdrums lijken eerder door elektronica aangedreven dan door spierkracht.

De eerste twee tracks van de lp zijn behoorlijk groovy en stampend gelardeerd met enkele breakdowns en de typische achtergrondvocalen die doen denken aan voetbalstadions. Nummertje drie 'So Others Live' is meer uitgewerkt. De song opent met een lekkere thrashriff en kent wat meer variatie in tempo dan de eerste twee. Niettemin dreigt de verveling reeds. Gelukkig wordt de riffsaus van het volgende nummer, 'Security Threat One' gepeperd met wat opvallende melodietjes. Een truukje dat ze ook toepassen op de titeltrack van de lp. Twee nummers die er ook nog wat bovenuit steken zijn 'Control Through Fear' en 'What Horrifies'. Dat eerste is zuivere metal, een groovy midtempo riff jaagt het nummer voort en het lijkt wel alsof de geest van Dimebag Darrell zich ontfermt over de gitaristen. 'What Horrifies' is een trager nummer met een wat sinistere sfeer en plaats voor een bescheiden gitaarsolo.

Mijn belangrijkste conclusie heb ik al bovenaan dit artikeltje gezet en na meerdere luisterbeurten blijf ik ervan overtuigd dat een dichtgeplamuurde en gladgepolijste sound niets is voor een band als Earth Crisis. Het valt niet te ontkennen dat de heren nog steeds brute en strakke muziek spelen maar op deze manier kunnen ze mij geen album lang boeien. De meeste nummers op deze lp lijken te veel op elkaar en zelfs wat er bovenuit steekt is ook niet echt speciaal. Het stemt me een beetje somber dat dit de weg is die vele nieuwe en oude 'metalcore' bands inslaan. Deze muziekstroming ontstond bijna twee decennia geleden als reactie op de inhoudsloze eenheidsworst die de youth crew hardcore was geworden. Zeker Earth Crisis was een van de bands die het genre naar nieuwe niveaus tilden qua intensiteit en emotionaliteit. Nu blijkt de cirkel dus rond als de helden van toen zure oude, wijn in nieuwe zakken steken.
E-mailadres Afdrukken