Banner

Calexico

Carried To Dust

9.0
Kristof Gielen - 26 oktober 2008



De zon schijnt onverbiddelijk hard in Calexico. Veel valt er niet te beleven. De dertigduizend zielen die er hun dagen slijten zijn meestal werkloos. Die zielen heten hier trouwens eerder Pedro en Juan dan John of Tom; de Mexicaanse grens ligt slechts op een boogscheut verwijderd. Eenmaal per jaar is het feest: dan is er het mariachi-festival.

Niemand zou ooit van het stadje Calexico gehoord hebben, mochten John Convertino en Joey Burns hun band er niet naar genoemd hebben. En het is beslist een passende naam: de brandende zon en de woestijn, de inwoners en hun verhalen, de mix van muzikale invloeden zijn stuk voor stuk terug te vinden in de sound van de band.
Burns en Convertino, de vroegere ritmesectie van Giant Sand, hebben met deze elementen een succesformule te pakken, die al twaalf jaar lang een steeds grotere fanbasis weet te bereiken.

De enige uitzondering die Calexico maakte op haar formule, was 'Garden Ruin', het vorige album: ze schreven een paar pure popsongs, weliswaar met alle herkenbare Calexico-elementen, maar toch kregen ze hier en daar de wind van voor. Het is een vreemde vaststelling dat men van sommige bands steeds vernieuwing verwacht, terwijl men bij andere haast steigert als ze iets nieuws proberen (al was dit 'iets nieuws' wel bijzonder relatief bij Calexico).

'Carried To Dust' zoekt dus terug aansluiting bij oudere albums als 'The Black Light', 'Hot Rail' en 'Feast Of Wire'. Haast programmatorisch sluit zelfs het artwork van 'Carried To Dust' aan op dat van bovenvermelde albums. Herkenbare prototypen zijn er dus genoeg: een nummer met strofen in het Engels en refrein in het Spaans ('Victor Jara's Hands'), een uptempo instrumental ('El Gatillo'), een filmische instrumental ('Falling From Sleeves') en een country slow ('Slowness'). Op elk van bovenvermelde Calexico-albums zijn dit soort nummers terug te vinden. Maar Burns en Convertino hebben genoeg klasse en vakmanschap om niet te vervelen: Calexico's post-americana blijft gewoon werken doordat er achter de sfeer steeds een goede song schuilgaat.

Aan die goeie songs is dus ook hier weer geen gebrek: het album opent magistraal met het trio 'Victor Jara's Hands', 'Two Silver Trees' en 'The News about William'. Het hoogtepunt wordt bereikt met het bloedmooie, door subtiele drums voortgedreven 'House of Valparaiso', met Sam Beam (Iron & Wine) op backing vocals. We kunnen alleen maar hopen dat deze samenwerking blijft verder duren (het leverde ook al de geslaagde ep 'In The Reins' op). 'Slowness' en het aan Howe Gelb schatplichtige 'Bend the Road' bewijzen dat Calexico ook nog een schitterend country-album in zich heeft. Enkel 'Inspiracion' is een weinig geïnspireerd nummer in Buena Vista Social Club-stijl.

De Wild West-verhalen van de eerste albums hebben plaatsgeruimd voor politiek ('Victor Jara's Hands') en verhalen en personages van nu. Prachtige maar trieste nummers als 'The News about William' en 'House of Valparaiso' sluiten inhoudelijk aan bij de teksten van schrijver-muzikant Willy Vlautin (van de band Richmond Fontaine): mensen die op zoek zijn naar zichzelf, naar een nieuw leven of een nieuwe wereld maar daarbij hopeloos verdwalen.

'Carried To Dust' is de beste Calexico tot nu: er is een perfecte balans gevonden tussen sfeer, song en inhoud. Dit is bijgevolg ook een pleidooi voor "het album" als vorm in plaats van losse nummers verspreid over duizenden profielen op het net: de songs vormen een geheel, ze vertellen een verhaal en vertegenwoordigen de geest van een band op een bepaald moment in hun bestaansgeschiedenis. Als u deze plaat opzet, moet u haar volledig beluisteren: alle stukken hebben hun plaats.

http://www.casadecalexico.com
http://www.myspace.com/casadecalexico

E-mailadres Afdrukken
 
Calexico

Advertentie

TEST